Archief van
Maand: januari 2020

Het meisje en haar tijd

Het meisje en haar tijd

Ze zaten geriefelijk met zijn vieren in de comfortabele, rieten stoelen van het plaatselijke brandpunt van de samenleving. Een restaurant avant le lettre, welke vierentwintig uur open was. De bediening was bewust langzaam om de rust van traag bestaan te versterken. Na vijftien minuten werd een high tea gebracht en een biertje voor de man, die al geruime tijd aan het bellen was, voordat de drie dames zich bij hem voegden.

Het meisje vertegenwoordigde de frisse jeugd en haar moeder was een streng blikkende schoonheid op het hoogtepunt van haar leven. Oma was naast de vader van het meisje gaan zitten, die overigens net als ik, net zo goed een vreemde had kunnen zijn. Hij had slechts aandacht voor wat of wie op afstand niet bij hem was, maar waarmee hij een soort van communiceerde. Oma was zichtbaar oud en bewoog moeilijk. Ze praatte onduidelijk.

De begrippen tijd, ruimte en ruimtetijd werden op een bijzondere manier, in het tableau dat zich voor mijn ogen afspeelde, aandoenlijk geschetst. Het meisje kon bij wijze van spreken in de toekomst kijken en luisteren, voorzover de gedachte dat erfelijkheid sterk was, opgeld deed.
Als het meisje naar rechts keek zag ze haar moeder. De vrouw die iets te serieus leek, maar tevens als vrouw een voorbeeld was van het bijna ideaal, dat velen tevergeefs nastreefden. Het meisje zou kunnen horen dat ze de afgemeten manier van spreken van haar moeder al had overgenomen.
Als het meisje voor zich keek en goed luisterde, zag ze haar oma, en kon ze haar pensioen en haar toekomstige ouderdom voorzien en horen. Oma die alleen was, omdat opa al jaren geleden was overleden.
Doch het meisje zag het niet en hoorde het niet, omdat ze in haar tijd en haar heelal leefde en de moeder en oma als haar moeder en oma zag in haar tijd en ruimte Ze zag zichzelf niet als een getrouwde vrouw met een man, omdat ze nog een meisje was. Haar vader was haar vader en niet meer dan dat. Geen projectie op haar toekomst.

Gelukkig dat ze nog een meisje was en dat de onschuld voorkwam dat ze werd belast met hetgeen nog komen ging of haar wellicht te wachten stond. De tijd waarin zij leefde, de tijd van haar moeder en die van haar oma waren gescheiden en werden verschillend beleefd, terwijl ze samen bijna in dezelfde ruimte zaten.

En de vader? Tja, de vader.

 

 

 

Meander

 

‘Het meisje en haar tijd’: © Meander;31 januari 2020.  


Foto 
© Meander; 31 januari 2020.


Meer verhalen van Meander? Klik HIER.

 

 

Nocturne Mijmeringen

Nocturne Mijmeringen

flanerende anomale beelden

in vervlochten dromenspinsel

gebarsten waarschijnlijkheden

evoluerende absurditeiten

als ingenieuze ingrediënten

van poëtisch geharnast ontbijt

neergestreken op bijna ochtend


onvermijdelijke zinloze herhalingen

volgen veinzende vooruitgang

minimaliseren ongekend restant

als bezonken beperkte vertering

van verlopen ervaringen

in talloze singulariteiten

ongewild residu van absentie


allengs aanbrekende dageraad

besmeurt gretig hallucinaties

vermorzelt nocturne mijmeringen

 

 

Meander


‘Nocturne Mijmeringen’: © Meander; 29 januari 2020.  


Tekening: Nocturne Mijmeringen; 
© Meander; 29 januari 2020.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Grauwe Bezinning

Grauwe Bezinning

zonder zon

geen horizon

grijze tinten

meeslepend somber

vervloeiend beeld

omhullend krap


geruisloze branding

bedaarde stilte

schraagt reductie

stadig monotone

grauwe bezinning

omhelst sterveling

 

Meander

 

‘Grauwe Bezinning’: © Meander; 27 januari 2020.  


Foto: ‘Grauwe bezinning aan de kust; 
© Meander; 25 januari 2020.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

 

Als het niet meer mag, dan toch

Als het niet meer mag, dan toch

als het niet meer mag

niet meer tastbaar kan

niet meer samen praten

als uit handen is geslagen

buiten onze zeggenschap

rest ons zuivere liefde

liefde voorbij leven

liefde die nooit slijt

liefde mee te dragen

in iedere vezel

in hart en ziel altijd

 

 

Meander

‘Als het niet meer mag, dan toch’: © Meander; 25 januari 2020.  


Verbeelding; 
© Meander; 25 januari 2020 op basis van een foto van Meander van 31-12-2019.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

 

Skulptur der Natur

Skulptur der Natur

Zeit ohne Existenz

wo Willkür

hartnäckig

wäscht und schleift


Strömungen spülen

Chaos an Land

legen das alles

in kreative Hand


Natur schafft neues

modelliert Düne und Strand

Wetter und Wind

bilden unfaßbaren Sand


temporär entfalten

fragile Skulpturen

womit Schöpfer

zerbrechliche Wahrheit spricht


zerfließende Wahrheit

flüchtige Skulptur

weniger als winzig

hat keinen Moment

 

Skulptur

 

 

Meander


“Skulptur der Natur”: © Meander; 20 januari 2020


Fotos: 
© Meander; Seaside Sandsculptures; 2019.  


Weitere deutsche Gedichte finden Sie HIER.


Heidi Klitzke, vielen Dank für deine Hilfe bei der Grammatik

Hondenpensioen

Hondenpensioen

mijn baasje is gepensioneerd                

en heeft nu alle tijd              

was ik hem maar op tijd gesmeerd              

maar ‘k raak hem niet meer kwijt 


vroeger had hij flink het land                

aan wandelen met mij             

lag ik lekker in mijn mand           

waren we samen blij


nu staat hij ieder uur gereed

baasje wil steeds weer naar buiten

mijn leven is sinds kort zo wreed

naar mijn rust kan ik wel fluiten


dankzij mijn wakkere baasje

er is helaas niets aan te doen

ben ik continue het haasje

vermoeiend zo’n hondenpensioen

 

 

Meander

‘Hondenpensioen’: © Meander; 22 januari 2020.  


Bewerkte foto: Hondenpensioen; 
© Meander; 22 januari 2020. 


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

 

 

Vette Klei

Vette Klei


vervagende verte

gekende horizon

in grijze ochtendnevel

als ploegscharen

blauwgrijze grond

geslepen omwoelen

in grove groeven

glanzende vette klei

op onafzienbare akker

 

Meander

‘Vette Klei’: © Meander; 19 januari 2020.  


Foto: Pas geploegde akker


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

Man O Man

Man O Man

een knappe kerel uit Groenekan                 


aarzelde over een leuke man                  


het was zo bizar             


gevoel in de war           


maar eigenlijk dacht hij, pak me dan  

 

 

 

Meander

‘Man O Man’: © Meander; 19 januari 2020.  


Gif: Internet


Meer gedichten met Hart & Ziel van Meander? Klik HIER.

 

Wil jij de onzekerheid in een relatie overwinnen? Klik HIER. 

Pak me dan

Pak me dan


een prachtige vrouw uit Pakistan                 


aarzelde over een leuke man                  


het was zo bizar             


gevoel in de war           


maar eigenlijk dacht ze, pak me dan  

 

 

 

Meander

‘Pak me dan’: © Meander; 16 januari 2020.  


Gif: Internet


Meer gedichten met Hart & Ziel van Meander? Klik HIER.

 

Wil jij de onzekerheid in een relatie overwinnen? Klik HIER. 

Duurzaam natuurmonument Schiermonnikoog

Duurzaam natuurmonument Schiermonnikoog

Natuurmonumenten Schiermonnikoog is van mening dat schelpenpaden niet meer van deze tijd zijn, omdat winning van de schelpen en het vervoer niet goed zijn voor natuur en klimaat. Men wil fietspaden maken van duurzame producten om er zo slimme betonnen fietspaden van te maken. Fietspaden gemaakt van restproducten en natuurlijke producten. Het onderzoek naar de juiste samenstelling van het materiaal loopt nog. Wandelpaden zouden, denk ik, bijvoorbeeld kunnen worden voorzien van houtsnippers.

Er wordt waarschijnlijk geld bespaard met deze duurzame aanpak, waarmee maar weer wordt aangetoond dat duurzaam niet duurder hoeft te zijn. Dat geld kan vervolgens worden ingezet in het belang van andere projecten van Natuurmonumenten.

Het nostalgische gevoel en de beleving van de fietspaden is mij, na meer dan 40 jaar en meer dan honderdvijftig maal gast te zijn geweest op Schier, bekend. Echter als je van de natuur houdt en als je wilt dat zowel Schiermonnikoog en de rest van Nederland en omstreken zo natuurlijk en duurzaam mogelijk worden onderhouden, dan gaat dat niet door alles bij het oude te houden. Als de nieuwe paden er liggen, zijn we daar na enkele jaren aan gewend.
het idee dat schelpenpaden karakteristiek zijn voor Schiermonnikoog is niet waar. Schelpenpaden komen voor op alle Waddeneilanden, langs de gehele kust en in natuurgebieden in het gehele land. Natuurmonumenten kan met een wijze stap op Schiermonnikoog een duurzame trend zetten voor heel Nederland.

Natuurmonumenten koestert Schiermonnikoog en zorgt samen met eilandbewoners en andere organisaties en met bezoekers voor het behoud van de totale natuur van het eiland. Vertrouwen in deze organisatie is op zijn plaats.
Met duurzame fietspaden en wandelpaden maken we van Schiermonnikoog een nog duurzamer monument.

Folkert Buiter

‘Duurzaam Natuurmonument Schiermonnikoog’: © Meander(Folkert Buiter); 17 januari 2020.  


Foto: Schiermonnikoog: © Meander(Folkert Buiter); augustus 2019

Van Hier Naar Haar

Van Hier Naar Haar

zij stapte in de trein

hij stapte op ‘t perron

ze keken naar elkaar

verblind door liefdes zon

zijn glimlach streelde haar

de trein vertrok en won


hij dacht dit gedicht

dat zij voelt wellicht

dan komt zij naar hier

of gaat hij naar daar

reizen ze voortaan

vol liefde met elkaar

 

 

Meander


‘Van hier naar haar’: © Meander; 16 januari 2020.  


Foto: vertrekkende trein: © Meander; 16 januari 2020


Meer gedichten van Meander? Klik op Ja.

 

 

 

 

 

 

Mannen en Vrouwen

Mannen en Vrouwen

vrouwen willen tedere liefde                 

mannen hunkeren vooral naar seks                

als zij een vrouw hun liefde geven                    

gebeurt er onmiddellijk iets geks                   

de twee duiken op en in elkaar                 

ze vrijen zich suf, maar zijn nooit klaar               

dus blijven ze hun liefde geven                

ongeremd steeds weer samen spelen

zo genieten zij heel hun leven

hij met haar en zij met zovelen

 

Meander

‘Mannen en Vrouwen: © Meander; 14 januari 2020.  


Plaatje: National Geographic; Skychart by A.Fazekas/Skysafari 


Meer gedichten van Meander? Klik HIER’

 

 

 

Vrouwen en Mannen

Vrouwen en Mannen

vrouwen willen tedere liefde                 

mannen hunkeren vooral naar seks                

als zij een vrouw hun liefde geven                    

gebeurt er onmiddellijk iets geks                   

de twee duiken op en in elkaar                 

ze vrijen zich suf, maar zijn nooit klaar               

dus blijven ze hun liefde geven                

ongeremd steeds weer samen spelen

zo genieten zij heel hun leven

zij met hem en hij met zovelen

 

Meander

‘Vrouwen en Mannen: © Meander; 28 december 2019.  


Plaatje: National Geographic; Skychart by A.Fazekas/Skysafari 


Meer gedichten van Meander? Klik HIER’

 

 

 

Echte mest

Echte mest

een rosse schone in Oosterzee            


was ontevree over haar WC           


het stonk zo naar stront              


uit huis en uit grond              


het boerenbestaan viel nog niet mee

 

 

Meander

‘Echte mest’: © Meander; 13 januari 2020.  


Foto internet.


Voor meer gedichten van Meander, klik HIER.

 

Tranen op het raam

Tranen op het raam

De trein remde af. We reden station Lelystad binnen. Mensen stapten uit en anderen stapten in om naar Zwolle, Assen of Groningen te gaan. Met luid gestommel en al mopperend over een niet meewerkende deur, gehinderd door een viertal grote tassen, kwam een stel de coupé binnen. Het was vooral de vrouw die zich verbaal roerde. Ze zetten zich tegenover mij. Twee tassen werden ongevraagd op de stoel naast mij gezet. De andere tassen werden tussen de benen van beide reizigers geplant. Ik keek glimlachend naar het tafereel, dat alles had van een reis waar beiden geen zin in hadden. Zij was een grote vrouw, wat zorgeloos of beter gezegd onverzorgd gekleed in een blauwe, enigszins verschoten jurk. Het donkerblonde haar leek niet al te stevig opgeknoopt en kon ieder moment los raken. Ze had haar jas op de tas gelegd die tussen haar benen stond. De man was gekleed in een donkergrijs pak, hetgeen de indruk wekte alsof hij op weg was naar een officiële gelegenheid, maar dat was gelet op de kleding van de vrouw niet waarschijnlijk.

De trein vertrok en ik verdiepte mij in mijn boek, althans dat probeerde ik. Mijn aandacht gleed echter steeds naar de man en vooral naar de vrouw tegenover mij. Wat ze precies zei tegen haar man, ik nam aan dat het haar man was, kon ik niet verstaan. Ze sprak in een voor mij onbekend dialect. Dat haar opmerkingen afkeurend en commanderend waren, was aan de toon waarop ze sprak en aan de mimiek van haar gezicht, meer dan af te lezen. De man reageerde bijna niet. Hij zei niets, keek naar buiten en dacht er vermoedelijk het zijne van. Af en toe legde hij zijn hand op haar hand.

We reden station Dronten voorbij. Een troosteloos station, hetgeen versterkt werd door de van de ramen aflopende regen, die het uitzicht grauw ontkleurde.
De man stond op en liep naar rechts door het gangpad. Even later kwam hij terug en liep door naar de andere kant. Op zoek naar een toilet, dacht ik.
De regen geselde de ramen van de trein. Ik keek er naar, waarna mijn blik naar de bank tegenover mij schoof. Ik knikte naar de vrouw.
“Wat zit je naar mij te kijken?”, vroeg ze boos in bijna accentloos Nederlands.
“U zit tegenover mij, mevrouw”, zei ik. ‘Als ik opkijk, zie ik u. Goedemorgen.”
“Je zit te gluren, smeerlap.”
“Dat lijkt me niet redelijk, mevrouw, want u zit direct tegenover mij.”
“Wacht maar tot mijn broer terug komt. Kun je niet ergens anders gaan zitten?” Het was dus niet haar man, constateerde ik. Ondertussen moest ik onwillekeurig, onhoorbaar maar wel zichtbaar lachen om haar verzoek om te verkassen. Ik wilde reageren, maar kreeg geen kans.
“Je zit mij uit te lachen, viespeuk!”, riep ze zo luid dat reizigers in de volle coupé meegenoten. “Ga weg!”, riep ze dwingend, onderwijl maakte ze met haar hand een beweging, alsof ze een vlieg wilde wegjagen.
Ik zei: “Mevrouw, ik zat hier al toen u hier kwam zitten. U bent tegenover mij gaan zitten en u heeft uw tassen ongevraagd op mijn tas gezet. Als u het niet fijn vindt om tegenover mij te zitten, heb ik er geen bezwaar tegen dat u ergens anders gaat zitten.” Ik voelde haar reactie op mijn iets te keurige en vileine antwoord al aan komen en vroeg me af of de vrouw had gedronken, of drugs had gebruikt.
Met schelle stem schreeuwde de vrouw: “Jij hebt toch geen twee stoelen nodig? Je hebt een kaartje voor één stoel, toch?” De redenering over de kaartjes was blijkbaar niet op haar van toepassing. Ik begon me af te vragen of het niet beter was om ergens anders te gaan zitten, vooral omdat de hele coupé zichtbaar meegenoot.
Ik zei zo rustig mogelijk in een poging haar te kalmeren: “Mevrouw, ik heb er geen bezwaar tegen dat uw tassen daar staan. Laten we ophouden met deze zinloze discussie. Ik ga mijn boek lezen en laat u met rust.” Op een of andere manier voelde ik me schuldig, terwijl daar geen enkele aanleiding voor was.

Het was even stil, maar mijn terugtrekkende beweging had niet het gewenste resultaat, temeer daar haar broer terug kwam lopen. Ze verviel weer in haar dialect en sprak overstuur en gehaast tegen haar broer. Ze wees daarbij meermaals naar mij. De broer keek een keer naar mij met een blik waar helemaal niets uit af te lezen viel. Hij sprak met de vrouw en fluisterde iets in haar oor. Ze werd steeds stiller. Het enige dat nog zichtbaar was van haar woede jegens mij, waren haar felle ogen die ze op mij gericht hield.
De man pakte een tasje en een fles water. Uit het tasje pakte hij een doosje. Hij drukte een roze tabletje uit een strip die hij uit het doosje had gehaald, waarna hij het tabletje in de mond van de vrouw stopte. Hij gaf haar de half gevulde fles water die ze zonder te stoppen leeg dronk. Hij nam de fles weer van haar aan, sloot de fles en zette die op het plankje voor het raam. Daarna deed hij zijn arm om haar heen. Ik wendde zoveel mogelijk mijn blik af, maar zag aan de man dat hij ergens op wachtte. Hij keek regelmatig naar mij, maar ik begreep niet wat hij duidelijk wilde maken

Tien minuten later zat de vrouw rustig voor zich uit te kijken. Het leek alsof ze in de verte staarde en mij niet meer zag. De man stond op en wenkte mij. Ik liep achter hem aan naar het halletje.
“Mijn vrouw is helaas ziek”, zei de man. “Excuses voor de overlast.”
Dus toch niet haar broer, dacht ik. Dat er wat aan de hand was, had ik al begrepen. Ik voelde een ondankbare, onhoorbare zucht van verlichting bij mijzelf en schaamde mij voor dat gevoel en voor mijn eerdere veronderstellingen. Ik zei: “Ik begrijp het en excuses zijn niet nodig. Kom laten we weer gaan zitten.”
Toen we weer zaten, keken we elkaar aan. Ik zag zijn verdriet en ik zag zijn liefde. Hij hield haar hand vast.

 

Meander

 

‘Tranen op het raam’: © Meander; 12 januari 2020.  


Bewerking foto internet; © Meander; 12 januari 2020
Beeld uit filmpje ‘Rain on window.’


Voor meer verhalen van Meander, klik HIER.

 

Houtjes

Houtjes

stramme vingers                 

veteren hout                  

krakende wervels              

heffen ouderdom             

tot omzichtige schrede                   

wankele heugenis                

op zwart dragend water              


gegrifte herinnering                   

zwiert langs verleden           

aarzelende ijzers        

krassen moedig

in vergeefse tocht 

naar weleer

 

Meander

 

‘Houtjes’: © Meander; 11 januari 2020.  


Bewerking foto internet; natuurijswijzer.nl © Meander; 11 januari 2020


Voor meer gedichten van Meander, klik HIER.

Slufter

Slufter

groene slufter

getooid met wieren

sierlijk lamsoor

in golvende kakofonie

van luide kelen

onder brandende zon


witte slufter

toucheert kust

gunt oceanen

op ritme van getijden

bevallige blik

in haar hart


blauwe slufter

geduldig wachtend

op onstuimige wind

bij springend tij

om vol passie

de zee te vrijen


anomale slufter

speelt haar spel

dwars door duinen

klieft haar kreek

naar brakke vallei

van ongerepte liefde

 

 

slufter

slufter

slufter

 

Meander


‘Slufter’: © Meander; 10 januari 2020.  


Foto’s ‘De Slufter’; Texel: © Meander; 26 juli 2019.


Voor meer gedichten over zee, kust en strand, klik HIER.

 

 

Klaar

Klaar

egoïsme verdampt                

misbruik van vertrouwen

smoort in zichzelf

ongemeende aardigheid

ketst welwillend

in kaatsende echo

tegen latente leegte

onbeperkt onbereikbaar

in vrijheid van voorbij

het is klaar

geniet van niets

in achtergebleven stilte

 

 

Meander

‘Klaar’: © Meander; 8 januari 2020.  


Foto: 
© Meander; 22 september 2019.

 

Levenszin

Levenszin

Levenszin in één zin getegeld.

De zin van het leven is jouw zin, jouw leven.

Er is geen waarom, het leven is het waarom.

 

 

 

 

Meander


‘Levenszin’: © Meander; 8 januari 2020.  


Tegeltje: 
© Meander; 8 januari 2020.


Meer van Meander? Klik HIER.

 

 

Seks met een Heks

Seks met een Heks

 

een tanige heks uit Lombardije                  


wil met eindeloos veel kerels vrijen                         


dat valt nog niet mee                    


maar zegt een man nee                  


vermorzelt ze hem tussen haar dijen

 

Meander


‘Seks met een Heks’: © Meander; 7 januari 2020.  


Bewerkte foto internet: 
© Meander; 7 januari 2019.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

 

Om jou te mag sien

Om jou te mag sien

Jy skuil tussen rotse              

waar die skadu’s jou verberg,              

asof skugter              

oor die wonder van jou kleur               


Maar net toe wit skuim             

teen oeroud mosselbanke beur              

en soutreën (vir ’n oomblik)

teen die uitspansel bly hang…

het skemerson (tersluiks en speels)

jou mooiste tinte

in haar laaste strale vasgevang

 

Gedig: © Carma Shaw
Kaapstad; 2 Januarie 2019 om 5:02

Foto: © Kevin Shaw

 

 

In mijn gedachten

In mijn gedachten

ze liep
ze riep
zowaar ze lachte

ik keek
het leek
alsof ze wachtte

haar blik
dacht ik
scheen te verwachten

een kus
en dus
het onverwachte

voor hem
haar stem
weg het versmachte

afijn
de pijn
niets dat verzachtte

een roos
zo broos
in mijn gedachten

 

Meander

‘In mijn gedachten’: © Meander; 27 december 2019.  


Bewerkte foto internet: 
© Meander; 27 december 2019.


Meer gedichten met Hart & Ziel van Meander? Klik HIER.

Silhouetten

Silhouetten

silhouetten van voorbij             

vervagen in horizon           

achtergelaten lege

maagdelijke stranden

grillige kusten

wispelturige zee                              

ongerepte opportuniteiten

voor poëzie en proza

in een nieuw decennium

 

 

silhouetten

 

 

Meander

 

‘Silhouetten’; ©Meander; 1 januari 2020.


Foto: ‘Silhouetten’; ©Meander; 31 december 2019
N.B. De foto’s niet zonder schriftelijke toestemming gebruiken.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.