Archief van
Maand: december 2019

Ochtend op ‘t Wad

Ochtend op ‘t Wad

mankerende golfslag op ’t Wad                    

wanneer ontluikende cyclus                  

in onmeetbare tijdelijkheid                   

onafwendbaar naar aanvang schrijdt               


prelude van tinten der zon               

transformeert gemêleerd palet                 

en schildert spectrum in weidsheid                

aleer Ra zich vorstelijk reveleert             


onpeilbare verwondering 

aanschouwt majestueusiteit     

onzer ster van alle dagen             

als ware het een première          


oorsprong van energie en licht
             

fundament onzer existentie                

doch bovenal blakende pracht              

van esthetische eminentie

 

Wad

Wad

Meander

“Ochtend op ‘t Wad”: © Meander; Almere; 18 juli 2019.  


Foto’s: Zonsopkomst boven het Wad
© Meander; 18 juli 2019.


Meer gedichten over Zee, Kust en Strand? Klik HIER!

 

Niet Meer

Niet Meer

Waterkoude wind blies door de gaten van zijn flinterdunne, versleten jas. Door uitputting overmand, na twee jaar zwerven op straat, had hij de kerstmenigte gemeden. Het was bijna middernacht, vlak voor het nieuwe jaar. Een enkele straatlantaarn verlichtte zijn weg, terwijl hij langs het spiegelende water naar een brug liep. Hij had nog wat geld, maar wilde slechts rust. Slapen wilde hij, heel lang slapen. Hij nestelde zich tegen een schuine wand onder de brug. Een half uur later knalde links en rechts het vuurwerk, maar zijn gebroken ogen zagen het niet. Het nieuwe jaar had hem niet meer bereikt.

 

 

Meander

 

‘Niet Meer’: © Meander; 24 december 2019 


Tekening: 
© Meander; 24 december 2019 


Meer verhalen van Meander? Klik HIER.

 

Ongedachte Poëzie

Ongedachte Poëzie

vormende woorden                

bespelen letters              

zonder besef               

dat dartele letters            

woorden schikken             

illusies latend            

aan grammatica            

wijl ongedachte              

poëzie ontspringt           

in grijs heelal          

der neuronen

 

 

 

Meander

‘Ongedacht Poëzie’: © Meander; 22 december 2019.  


Foto: Internet


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Over Neuronen? Klik HIER.

Wat zou het kindeke zeggen

Wat zou het kindeke zeggen

wat zou het kindeke zeggen              

van vrouwenonderdrukking              

van eeuwige homohaat                

van het misbruik door de kerk

van waar de kerk voor staat              


wat zou het kindeke zeggen            

van het gebrek aan delen            

van ongekende hebberigheid            

van het gebrek aan naastenliefde          

van beperking van iemands vrijheid        


het kindeke zou zwijgen              

verstomd van verbijstering                  

om het angstig egoïsme              

om zoveel godslastering

 

 

Meander

“Wat zou het kindeke zeggen”: © Meander; 25 december 2019


Bewerking foto Internet: 25 december 2019

 


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Zee kust kerst

Zee kust kerst

zee kust kerst                

verdwenen vlokken           

vergeten vriezen          

nooit meer dooien        

zee kust warmte        


zee kust kerst            

wassend water

krimpend land                     

teveel niet genoeg          

zee kust minder            


zee kust kerst            

hoe vaak nog

voor wie nog

waarom nog

zee kust zee    

 

Meander      

“Zee Kust Kerst”: © Meander; 2 december 2019


Bewerking foto Internet: 2 december 2019

 


Meer gedichten over Zee, Kust en Strand van Meander? Klik HIER.

Eenzame Duisternis

Eenzame Duisternis

glimmend plaveisel          

doorweekte jas         

langs lege straten          

zonder dak             

doelloos slenterend                

nergens verwijlen                                 

louter omarmende                         

eenzame duisternis              

 

Meander

‘Eenzame Duisternis’: © Meander; 23 december 2019.  


Bewerkte foto internet: 
© Meander; 23 december 2019.


Meer gedichten met Hart & Ziel van Meander? Klik HIER.

 

Geen liefde zonder pijn

Geen liefde zonder pijn

wie liefde vraagt              

wie liefde draagt                   

wie liefde deelt en geeft                 

liefdevol samen leeft               

wie steeds liefde blijft geven                  

aan hen die niet meer leven                

doch die voor altijd in ons zijn                

voelt dagelijks met lievend hart

houden van gaat gepaard met smart        

er is geen liefde zonder pijn

 

Meander

‘Geen liefde zonder pijn’: © Meander; 22 december 2019.  


Foto: Internet


Meer gedichten met Hart & Ziel van Meander? Klik HIER.

 

Altijd Kerst

Altijd Kerst

Adjoa, was een rank meisje met lang donker haar en glanzende, bruine ogen. Ze zat op haar hurken. Haar veel jongere broertje rolde een zelfgemaakte bal van oude lappen in haar richting. De moeder van de kinderen was druk bezig om het schamele eten dat ze had kunnen verzamelen, te bereiden. Ze was er, zoals altijd, al meer dan een uur mee bezig.

Het meisje pakte haar broertjes hand en wandelde met hem door het dorp. Het kleine kereltje keek voortdurend om zich heen, tot hij de oude man zag zitten. Het ventje zwaaide uitbundig naar de man, wiens lange zilverwitte haren hen tegemoet leken te schijnen. De man knikte en wenkte hem, maar het jongetje durfde niet.
Zijn zusje zei: “Ga maar, Thabo, niet bang zijn.” Ze duwde haar broertje naar voren. “Geef maar een hand.” Aarzelend stak het ventje zijn hand uit.
De man nam de kleine hand van de jongen in zijn door zon, werk en ouderdom verweerde hand. “Dag, Thabo, dag Adjoa”, zei de man.
“Dag, nna nna nna” zei Adjoa. Thabo zei niets, keek vooral naar beneden en af en toe een beetje naar boven. Hij gluurde door zijn wimpers naar de voor hem zo indrukwekkende verschijning.

De man draaide zich om, pakte iets uit zijn tas en hield het omhoog, waarop de ogen van het ventje begonnen te schitteren, maar Thabo durfde het niet aan te nemen. De oude man legde het in het kleine handje van het manneke en duwde daarna de vingertjes dicht. Een brede glimlach verscheen op het gezicht van de jongen. En de oude man? Die glimlachte mee. Hij gaf Adjoa er ook een. Toen de oude man niet naar hem keek, stopte Thabo de lekkernij snel in zijn mond, alsof hij bang was het weer kwijt te raken. Het meisje bedankte de man en bewaarde het geschenk in een zak van haar versleten rode jurkje. Voor straks, dacht ze.
Ze liepen verder, nagekeken door hun opa, de oudste van het dorp, die al zoveel gezien en gehoord had.

De auto schoof nog een stukje door op de gladde ondergrond, nadat John hard geremd had. De meiden gilden het uit van plezier en riepen: “Nog een keer, Nog een keer.”
“Uitstappen”, zei hun vader. De deuren gingen open en ze sprongen uit de grote, zwarte Jeep. De drie meisjes, gekleed in warme winterjassen, renden op hun snowboots door de sneeuw naar de deur en riepen: “Mama, mama, open, open.” Hun moeder deed even later de deur open en ontving onder luid gejoel een lading sneeuwballen. Ze lachte om haar drie deugnieten. John gaf zijn vrouw een kus en vroeg haar of de boom al was gebracht.
“Die staat klaar. Jullie kunnen aan het werk. Het is de grootste en het wordt de mooiste kerstboom ooit.”
“Yeahhh”, juichten de meisjes.

stxmco001christmas_tree_and_presents

Olivia hielp haar man de overvolle tassen vol geschenken naar binnen te brengen. Ze moesten wel drie keer lopen. “Het lijkt wel of het ieder jaar meer wordt”, zei ze.
Christel, Brenda en Emerald waren te oud om nog in Santa te geloven, maar de cadeaus wilden ze niet missen. Het is ieder jaar weer een hele uitdaging om aan alle wensen te voldoen, dacht Olivia.
De koelkast zat barstensvol. In de oven stond een in cellofaan verpakte, grote kalkoen, die morgen zou worden gebraden.

Vanavond gingen ze met zijn allen naar de kerk om kerstavond te vieren. Het werd een belangrijke avond met veel zakelijke gasten na het kerkbezoek. Gelukkig hoefde ze niet zelf te koken voor de dertig gasten. Dat had ze uitbesteed aan een cateraar. John zei tegen Olivia: “Wat hebben we het goed.” Zijn vrouw was van mening dat ze het verdienden. Ze hadden er per slot van rekening hard voor gewerkt.

Drie avonden later zou Olivia tegen haar man zeggen dat ze blij was dat het er weer op zat. “Wat is het ieder jaar weer een gedoe. Druk, veel eten, van hot naar haar rijden. Heel gezellig, maar wel vermoeiend.” Overmorgen gingen ze naar de stad om de cadeaus die ze niet leuk vonden, te ruilen.

Adjoa en Thabo liepen direct naar hun moeder toen ze thuis kwamen. Ze vertelden wat ze van ‘nna nna nna’ hadden gekregen. Adjoa liet het aan haar moeder zien. “Voor ons samen, mama”, zei ze. “De oudste verwent jullie teveel”, zei haar moeder. “Kom we gaan eten.”
Ze waren snel klaar met eten, want het was niet veel. Na het eten veegde het meisje de houten bordjes en de van blikken gemaakte pannen schoon en zette ze weg.

Het kleine ventje was moe geworden. Zijn moeder ging zitten, nam haar tweejarige zoon op schoot en trok haar dochter tegen zich aan. Ze vertelde een verhaal over een kindje dat was geboren in een stal. Het lag in een voerbak voor dieren.
Dat vond Adjoa zielig. “Waarom had hij geen huis, zoals wij?”, vroeg ze.
“Zijn vader en moeder waren gevlucht voor een keizer, die kleine kinderen vermoordde”, antwoordde haar moeder. Thabo was ondertussen in slaap gevallen.
Ashanti vertelde verder over het kindje, over de toekomst van het kind en wat hij de mensen leerde. “Daarom vieren we ieder jaar kerst”, zei ze, “omdat het kind is geboren voor iedereen. Kerst is het feest van de liefde.”

Adjoa zei: “Mam, het zou altijd kerst moeten zijn.” Haar moeder aaide haar dochter over haar bol en keek, zittend in de deur van haar hutje in de kleine oase, voor zich uit, naar de kale, droge woestijn met die ene verdorde, half afgebroken boom en talloze, verdroogde graspollen.
Haar ogen waren vochtig. Ze dacht aan haar overleden kinderen en ze dacht aan haar man, die was gesneuveld, in de nog immer voortdurende oorlog. Haar ogen waren vochtig en een traan zakte langzaam over haar wang. Ze trok Adjoa dicht tegen haar aan en zei: “Ja schat, het zou altijd kerst moeten zijn.”

 

 

Logo Meander

 

war-child

warchild.nl

 

‘Altijd Kerst’: © Meander; 21 december 2014.  


Foto’s: Internet


Meer kerst van Meander? Klik op “Was het maar geen kerst”, of “Chadi en de kerstman.”

Bedreigde Kalkoen

Bedreigde Kalkoen

een dikke kalkoen uit Boerakker                   


besefte het is kerst, de stakker                 


hij brak spontaan uit zijn hok                       


en riep vluchtend naar de kok                       


word jij maar vegetariër, makker

 

 

 

Meander

 

“Bedreigde Kalkoen (2)”: © Meander; Almere; 19 december 2019.


Meer gedichten van Meander? Klik dan HIER.


Meer Limericks of limerickachtigen? Klik dan op “Patser, op “Dichterlijk Chaoot”, of op “Verwarde Meeuw.



“Bedreigde Kalkoen” (2), is de tweede versie van kort limerick-achtig gedicht over een kalkoen die wordt bedreigd door de kerst. Een kalkoen in het nauw maakt rare sprongen.

Chadi en de Kerstman

Chadi en de Kerstman

Chadi maakte zich geen illusies, maar hij was niet van plan nu al op te geven. Het was bijna kerst. De toegang tot de grote kerstmarkt voor kerstbomen, kerstversieringen, kerstcadeaus en een keur aan etenswaren was gratis. Hij zou en moest naar binnen, want je kon overal hapjes proeven en gratis warme chocomel, koffie en thee krijgen.

De belangstelling was groot en des te dichter hij bij de deur kwam, des te drukker het werd. Ouders met kwetterende kinderen, twee groepen ouderen die met de bus waren gebracht en achter hem een groep nerveuze meiden in jurkjes met glitters en lampjes. De meer dan dertig meisjes droegen engelenvleugeltjes op hun rug en waren letterlijk schitterend opgemaakt. Zelfs in hun haar hadden ze lampjes. De danseressen, wist Chadi, want dat had hij in het gratis kerstkrantje gelezen.

Chadi schuifelde onopgemerkt met zijn boodschappenkarretje naar binnen. Het karretje was leeg, omdat hij al zijn spullen had opgeborgen in een kluisje op het station. Het kluisje had hem twee euro gekost, maar als hij zijn karretje vol wist te laden, was het dat meer dan waard. Chadi keek vanuit een ooghoek naar twee beveiligers, die hem naar zijn gevoel iets te indringend bekeken.

Eenmaal binnen liep hij op zijn gemak rond, al was hij op zijn hoede voor plotselinge aandacht van mannen of vrouwen met dat irritante, zilveren V-tje op hun revers. Hij viel vooral op door zijn versleten jas en zijn afgetrapte sneakers die contrasteerden met zijn korte, donkere, verzorgde haar en zijn gladgeschoren gezicht. Sommige mensen keken nieuwsgierig naar Chadi, maar lieten hem met rust. Na een gratis espresso en een stuk amandelstaaf, verkende hij de mogelijkheden om het karretje gevuld te krijgen.

Binnen een half uur zat zijn karretje halfvol, al bestond een derde uit nutteloze folders. Kip, vis, zes krentenbollen, proefflesjes- en pakjes met sap en zelfs een broodje ham waren in de tas verdwenen. Plotseling stond hij oog in oog met Hans en zijn collega van handhaving.
“Dag, Chadi. Boodschappen doen voor de kerst?”, vroeg Hans.
‘Ja, man. Ik mag hier toch zijn?”, reageerde Chadi nerveus.
“Zeker, Chadi, je mag hier zijn. Je moet langs de achterste stands lopen, want daar geven ze veel weg, maar eerst kun je beter even naar die grote stand gaan.” Hans wees naar rechts. “Die met al die kerstbomen en gouden slingers. Fijne kerst, Chadi.”
De totaal verbouwereerde Chadi dacht even dat hij voor de gek gehouden werd, maar begreep dat Hans het meende. “Jullie ook”, zei Chadi nogal luid, waarop hij naar de stand liep die Hans had aangewezen.

Een dame op de stand vroeg wat ze voor hem kon doen.
“Niets”, zei Chadi. “Ik kom voor gratis spullen. Geld om iets te kopen, heb ik niet.”
“Dan ben je hier aan het goede adres”, zei de jonge vrouw. Ze had donkerblond, lang, krullend haar en was gekleed in een soort van kerstpakje met groene en rode kleuren. Op haar hoofd droeg ze een rood, scheef hangend kerstmutsje met een wit vilten randje. De rouge op haar wangen was bewust overdreven om het effect van een betoverende kerstfee te bewerkstelligen.
“O”, zei Chadi verbaasd en argwanend. “Waarom?”
“Ik ben Anita. Wij zijn hier voor mensen die onze hulp nodig hebben. We doen dat namens verschillende organisaties. Tijdens de kerst doen we wat extra’s. Wat heb je nodig?”
“Een huis”, zei Chadi, “en werk.”
“Heb je geen uitkering?”
“Ja en ze helpen me wel, maar ik kom niet verder.”
Anita zei: “Helaas hoor ik dat vaker. Huizen en werk regelen wij niet, maar andere dingen wel. Heb je kleding nodig?”
“Een broek, een shirt en een trui,”, zei Chadi, die schrok van zijn eigen antwoord. “Sorry”, zei hij.
“En een goede winterjas, denk ik”, vulde Anita aan, zonder acht te slaan op zijn excuus.
“Kan dat allemaal zomaar?”, vroeg Chadi verbaasd.
“Niets kan zomaar, maar soms is het nodig”, zei ze.

Een half uur later had Chadi nieuwe kleding, een winterjas en stevige schoenen. In plaats van dat hij er was uitgegooid door de beveiliging, werd hij geholpen als een koning. In een extra tas die hij had gekregen, zat een pakketje sokken, ondergoed, twee handdoeken, tandpasta en bonnen voor dertig maaltijden. Chadi had het over zich heen laten komen, maar was er nu bij gaan zitten. Hij had vochtige ogen en wilde iets zeggen, maar kwam niet meer uit zijn woorden. Anita zag het en vroeg of ze iets voor hem kon doen.
“Nog meer?”, vroeg Chadi stamelend. “Wat kan ik doen? Wat kan ik terugdoen?”
“Niets, dat hoeft niet. Wil je een warme chocomel, of een glühwein?”
Chadi vroeg “Mag ik muntthee?” Anita liep weg, Chadi keek haar na en vroeg zich af of hij droomde.

Chadi en de Kerstman

Anita kwam terug met muntthee en een glühwein. Ze had tegen haar collega’s gezegd dat ze even niet beschikbaar was. Ze moest er aan trekken, maar ze kwam er achter dat Chadi al drie jaar op straat zwierf, sinds hij uit huis was gezet door zijn ouders. Hij was negentien jaar en was niet meer naar school gegaan, toen hij op straat kwam te staan. Hij sliep meestal bij het Leger des Heils, maar soms ook op straat.
Chadi vertelde welke stomme dingen hij had gedaan en dat hij zijn ouders wel begreep, maar nu niet meer wist hoe hij er uit moest komen.
Anita liep even weg, sprak met een collega en kwam met nog een muntthee terug en een gevulde koek.

“Wil je ons af en toe helpen in het magazijn?”, vroeg Anita.
“Hoe kom ik daar?”
“Wij regelen het vervoer, als je wilt helpen.”
“Ik wil wel. Heb ik wat te doen.”
Anita keek hem een tijdje aan, kwam op een idee, aarzelde en keek naar haar bekertje glühwein.
“Wat is er”, vroeg Chadi. “Je wilt iets zeggen, maar het lijkt alsof je het niet durft.”
Anita keek hem met een waarderende glimlach aan en zei: “We hebben de komende tijd bij inzamelacties een Kerstman nodig. Een aardige, gezellige, lieve Kerstman. Eentje die naar kinderen luistert, kleine cadeautjes geeft en winkelende mensen oproept om producten te kopen voor het voedselloket.”
“Denk je dat ik dat kan?”, vroeg Chadi. “Nee, man, dat kan ik niet.”
Anita zei: “Dat denk ik niet alleen, dat weet ik wel zeker.” Morgen contact opnemen met de sociale dienst, dacht ze. Deze jongen moet snel geholpen worden.

Op 23 december zat Chadi, voor de vierde keer, verkleed als Kerstman, met een heel dik kussen voor zijn buik gebonden, in een supermarkt, samen met vier vrijwilligers van het Voedselloket.
Het was druk en de Kerstman kwam ogen en oren tekort. Tegen vieren werd het iets rustiger. Een echtpaar, met drie kinderen in de leeftijd van drie tot acht jaar, kwam aanlopen. De jongste, een klein meisje, rende op hem af en stak haar handen in de lucht. Hij moest haar wel optillen.

Ineens zat ze bij hem op schoot, zijn jongste nichtje, die hij alleen mar had gezien toen ze nog een klein babytje was. Chadi’s zus en haar man lachten om hun kleine meid. Chadi deed zijn uiterste best om een goede Kerstman te zijn, riep een paar keer “HoHoHo”, gaf de kinderen een cadeautje en nam een tekening aan van de oudste.
“Achterop staat mijn verlanglijstje”, zei Nouh.
“Dankjewel, Nouh”, zei de Kerstman.
“Zie je wel, mama”, zei de jongen. “De Kerstman weet alles. Hij kent zelfs mijn naam”

Durya, Chadi’s oudste zus, had bedenkelijk naar de Kerstman gekeken. Ze bedankten de Kerstman en liepen verder, nagekeken door Santa Chadi. Er was geen tijd om er nog langer bij stil te staan, want de drukte nam weer toe. Hij moest opletten, want hij wilde geen kind overslaan en mocht niet vergeten de ouders een donatie te vragen voor het voedselloket.

Een kwartier later, toen Chadi naar achteren liep om te gaan eten, kwam Durya ongemerkt aanlopen. Ze pakte de Kerstman bij zijn arm en vroeg zachtjes, met tranen in haar ogen: “Chadi?”

 

Logo Meander

 

Doneer aan het Voedselloket of de Voedselbank in uw woonplaats, alstublieft.

 

Voedselloket Almere Papa

“Chadi en de Kerstman”: © Meander; 9 december 2016


Tekening: 
Internet

 

Die Jas

Die Jas

in zomaar ergens moet u weten         

was ik zowaar mijn jas vergeten             

ging het ding een week later halen                  

een nieuwe kon ik niet betalen             

wederom hartelijk ontvangen                  

meer kan een mens echt niet verlangen           

zoveel spontane gezelligheid             

genietend verstreek alras de tijd              

eenmaal weer thuis zo moet u weten              

was ik weerom mijn jas vergeten               

‘s anderendaags ging ik spoorslags weer      

‘t  verliep net als de vorige keer               

en talloze malen nog daarna               

omdat ik graag zomaar ergens ga              

mijn jas hebben ze weggesmeten             

hij was tot op de draad versleten              

want ik bleef hem steevast vergeten        

 

Meander

‘Die Jas’: © Meander; 12 december 2019.  


Tekening: Meander (bewerking internetfoto)


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Dan breekt het glas

Dan breekt het glas

voortslepend, bezwaard gemoed                   

overbeladen met onbegrepen gevoel                   

als verloren tijd verdaan                   

om onherstelbaar groeiend leed                  

afgetekend op loze schuld                   

in tunnel zonder einde                 

waar onaflosbare illusies                 

perspectief bezwendelen             

met onbegaanbaar vooruitzicht             

dan breekt het glas

 

 

Meander

“Dan breekt het glas” Het zwarte gat dat steeds meer overbodige last en schuld, als gevoelens verzamelt, zonder dat het ergens toe leidt. Maar…, tot zover en niet verder.


“Dan breekt het glas”: © Meander; 10 december 2019


Tekening bewerkt door Meander: 
Internet


Meer gedichten over Hart & Ziel van Meander? Klik HIER.

 

 

 

Symforgie

Symforgie

ach, zei de sax ik heb zo’n zin in seks          

maar als ik vreemd ga, gebeurt er vast iets geks          

kom zei de klarinet, tegen de trompet,          

ik heb ook zin in pret, we gaan naar bed         

nou, zei de fagot, doe toch niet zo zot             

de trombone wreef langs een erogene zone          

en trok haar tegenstribbelend vlot         

de triangel greep spontaan de contrabas           

die deed alsof ze voor het grijpen was          

dwarsfluit viel vol passie voor de viool zowaar            

voor je het wist lag alles op en door elkaar         

hoorn, bugel en hobo stonden er aarzelend bij           

maar storten zich uiteindelijk in de vrijerij         

de ervaren dirigent was wel wat gewend          

doch dit was een uitdaging voor de beste vent            

hij hernam glimlachend, vol passie de regie           

en bespeelde een orgastische symfonie

nog nooit had het orkest zo genoten

niet veel later regende het kleine noten

 

Meander

“Symforgie” is de poëzie van muziek, zoals deze wordt bedreven door een hecht orkest. Een andere kijk op het samenspel van instrumenten.


“Symforgie”: © Meander; 9 december 2019


Tekening: Internet.


Meer gedichten over Hart & Ziel van Meander? Klik HIER.

 
Leger dan leeg

Leger dan leeg

waar je was                

leger dan leeg              

tastende emoties              

kaatsen kaal               

om niet tegen              

onbezette sponde            

gapende bres             

verkilt warmte                 

verstilt vervlogen               


ongevulde hand

ijdele streling

loze lippen

verlaten schoot

onbeschreven later               

onbegrensd gemis

in leegstaand hart

leger dan leeg

waar je was

 

 

Meander

“Leger dan leeg”: © Meander; 8 december 2019


Foto: Leger dan leeg: © Meander; 8 augustus 2019


Meer gedichten over Hart & Ziel van Meander? Klik HIER.

 

Prachtherfst

Prachtherfst

eclatant vlammende                 

tintenmelange                  

declameert bezield              

alomvattende transformatie                  


serene stilte                  

clemente amerij               

intensiveert sensitief              

ongekende harmonie                  


veelzijdige zintuigelijke            

associatieve omarming                

openbaart overdadig

prenatale renaissance

 

prachtherfst

 

Meander

 

“Prachtherfst” is de poëtische verwoording van het grandioze palet aan luisterrijke, vurige kleurschakeringen. Van in elkaar overlopende tinten, die hun levenseinde uit lijken te schreeuwen om het nieuwe leven aan te kondigen.


“Prachtherfst”: © Meander; 5 december 2019


Foto’s: “Prachtherfst” (Lage Vuursche): © Meander; 25 november 2019


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.