Archief van
Categorie: Beleving

Een beleving weergeven in de vorm van een kort verhaal met meestal een impliciete boodschap.

Tot Morgen

Tot Morgen

aarde verbergt zon                


om haar morgen weer te zien


in al haar glorie 
                         

 

 

Meander

“Tot Morgen”: © Meander; Almere; 14 juni 2019.  


“Foto zon op weg naar morgen”: © Meander; 14 juni 2019


Meer gedichten over Zee, Kust en Strand? Klik HIER!

 

De Garnalenvisser

De Garnalenvisser

verwaaide nevels onthullen                    

contouren van manoeuvres                    

in slenken en geulen                  

gewillig gevormde                 

weerslag der getijden                


gekende wateren                 

van ‘ t wispelturig Wad                 

door schippershand                

vermetel bevaren                     

voor dagelijks brood


geconcentreerd gevoelen

van eeuwenlange ervaring

brengt telkens tijdigheid

om schamele schepsels

onbezwaard te wekken


ongeschonden ochtendlicht

toont volstrekte helderheid 

wijl garnalenvisser sleept

noeste arbeid en geduld

vullen het ruim gestaag


in schiere eenzaamheid

het Wad als meeste thuis

een lot dat vrijheid brengt

kotter keert de steven

gestuurd door schippers wil

 

 

 

Meander

“De Garnalenvisser”: © Meander; Almere; 13 juni 2019.  


“Foto Garnalenvisser  op het Wad”: © Meander; juli 2018.


Meer gedichten over Zee, Kust en Strand? Klik HIER!

 

 

 

Vals excuus voor 937 aardbevingen sinds Rutte regeert.

Vals excuus voor 937 aardbevingen sinds Rutte regeert.

Rutte zei drie keer sorry afgelopen week voor de situatie in Groningen, na weer een zware aardbeving in Groningen.
Een vals, veel te bescheiden, vaker gehoord sorry. Zolang hij regeert (14 oktober 2010) zijn er 937 bevingen geweest in Groningen. Dat is 68% van alle bevingen die in Groningen hebben plaatsgevonden (1369) tot en met vandaag.

Het gasdebat was een farce, een herhaling van teksten uit eerdere gasdebatten. De meest gehoorde zin, al sinds het aantreden van Kamp, is: “We gaan er nu echt wat aan doen.”
De werkelijkheid is, dat deze regering de adviezen van de Onderzoeksraad voor de Veiligheid en het Staatstoezicht op de Mijnen negeert.

Meer dan 100.000 schademeldingen sinds Rutte regeert. Volgens mij ben je dan over-verantwoordelijk en is het zeggen van sorry eigenlijk een belediging.

Rutte en zijn vrienden: “We gaan er wat aan doen. Voor het kerstreces hoort u van ons.” Kerstreces van welk jaar is nog niet bekend.
“We gaan het stuwmeer wegwerken. Dat laatste overigens niet in het belang van de Groningers, maar in het belang van onze opdrachtgever, Shell. U accepteert een aanbod van 5.000 euro en dan zoekt u het verder zelf maar uit, of een bod van 11.000 euro en dan doet een aannemer zijn werk. Accepteert u niet, dan moet u waarschijnlijk vrij lang wachten.”
Het onvermogen en de onwil van de Rutteregeringen leidt derhalve tot chantage.

Vandaag weer een beving van 2.5. Die van 4.0 of meer komt er aan, meneer Rutte. Gaat u dan 4 keer sorry zeggen en daarna lekker op de fiets naar huis om heerlijk te slapen zonder nachtmerries?

 

Meander

“Vals excuus voor 937 bevingen sinds Rutte regeert: © Meander; Almere; 9 juni 2019.

Foto lachende Rutte: Internet.


Meer lezen over Groningen en het onrecht dat Groningen wordt aangedaan? Klik HIER.

Te Laat (slot)

Te Laat (slot)

Het laatste hoofdstuk uit het boek “Te Laat” dat Folkert Buiter in 2014 schreef en dat in 2015 is uitgekomen bij uitgeverij Boekscout.
Dit hoofdstuk wordt nu door mij geplaatst op mijn pagina Meander, omdat iedereen denkt dat dit niet kan gebeuren. We bedoelen eigenlijk dat we het niet willen, maar het kan wel, dus praten we er niet over.
Na weer een zinloos Kamerdebat op 4 juni 2019 over “wat we gaan doen” maar al zeven jaar niet doen, vond ik het tijd om de betekenis van (on)veiligheid, van de mogelijke gevolgen van wat we niet (kunnen) weten, te publiceren.
 Natuurlijk is het een boek, een menging van fictie en non-fictie, maar als…
Overdreven? Niet het aantal slachtoffers telt, maar het feit dat er slachtoffers kunnen zijn en meer nog dat er al decennia steeds meer slachtoffers zijn.


192    Drie Juli

Tom was wakker geworden, zag Anneke liggen en trok haar naar zich toe, waardoor ze wakker werd. Op dat moment hoorden ze een zwaar, dof gegrom overgaand in gerommel en voelden ze een trilling. Het was snel weer stil.
‘Dat was een aardbeving’, zei Tom ‘en het was een stevige.’
Zes minuten later hoorden ze een keiharde knal en toen? Toen begon alles te bewegen. Het bed trilde, de kasten kraakten en schudden, er vielen foto’s op de grond. Beneden hoorden ze dingen op de grond vallen.
‘Jelle, Sophie’, riep Tom. Hij rende de kamer uit. De kinderen waren al wakker en liepen direct mee naar beneden. De aardbeving was na bijna 20 seconden voorbij.
‘Ik haal wel kleren’, zei Anneke. ‘We moeten ons eerst aankleden.’ Het was weer stil, maar Tom begreep dat hij aan het werk moest. Zo te zien was er niets mis met het huis. Er lagen dingen op de grond. Twee gebroken glazen en een vaas met bloemen, die in stukken lag. Toen hij in voorkamer kwam, zag hij dat de boekenkast half leeg was. De boeken lagen op de grond. Hij zei tegen Anneke: ‘Wil jij bij de kinderen blijven, dan ga ik als een speer naar het bureau, als dat lukt.’
Buiten hoorden ze geroep en sirenes.
‘Pas goed op jezelf’, zei Anneke. Ze gaf hem een kus.
Sophie pakte zijn arm en zei bang: ‘Pap, kun je niet blijven? Kom je wel terug?’
Hij zag de angst in haar ogen. ‘Ik kom terug, schat. De aarde is wel even uitgeschud.’ Helaas was dat niet waar, omdat de grote klap de hele ondergrond in beweging had gebracht. Op diverse plaatsen in Groningen volgden naschokken.

Tom liep naar buiten, stapte in zijn auto en zag dat veel mensen buiten stonden. Hij zette het zwaailicht op de auto en deed de sirene aan. Op het eerste gezicht zag hij geen direct opvallende schade, maar hij dacht aan zijn eigen huis, dat toch vrij stevig was en besefte dat het goed mis was als de mensen in Haren al op straat stonden.
Dit was een hele zware aardbeving, maar niet hier, dacht Tom. Op de radio was nog geen informatie, maar op de politieradio gonsde het van de meldingen. Onderweg zag hij een lange scheur in de vluchtstrook op de A28. Naarmate hij dichterbij Groningen kwam, zag hij meer en meer schade. Hier en daar lagen stenen en dakpannen op straat. Binnen een kwartier was hij bij het bureau, waar het wemelde van de collega’s. Toen hij uitstapte kwam de commissaris op hem af.
‘Vier punt vier’, zei de commissaris, ‘tenminste dat zegt het GON.’
‘Waar is het epicentrum?’, vroeg Tom.
Daan zei: ‘Weten we nog niet.’ Op dat moment klonk weer gerommel en trilden de ramen. Ze voelden de grond enkele seconden sidderen.
‘Ook dat nog’, zei Tom. ‘Een flinke naschok.’ Ze liepen naar binnen. Daan vroeg aan de balie wat ze wisten en vroeg Ria om de collega’s bij elkaar te roepen in de kantine. Tom belde het gemeentehuis om het rampenplan aardbevingen in werking te stellen. De gemeentesecretaris nam op en zei: ‘Ik geef je de burgemeester.’
Tom zei tegen Karel dat hij het crisisteam met alle deskundigen moest formeren volgens het draaiboek. ‘Ik bel met Den Haag en de nationale korpsleiding. Coördinatiekamer in het gemeentehuis. Wil je Koos Boelen vragen om te komen?’
‘Koos is onderweg’, zei Karel. ‘We waren al bezig. Coördinatiecentrum is in het provinciehuis, want het gemeentehuis heeft teveel schade om de veiligheid te garanderen.’
‘Ik bel je zo terug’, zei Tom. Hij keek na nog een serie telefoontjes, ongerust naar de geschokte blik van Daan, die uit de kantine kwam.
Daan zei: ‘De hele provincie is getroffen. Er is sprake van meer dan tien doden en honderden gewonden. Ingestorte woningen, boerderijen, bedrijven en andere gebouwen. Er zijn kapotte wegen en bruggen en de dijk van het Eemskanaal bij Hoeksmeer en Woltersum is op twee plaatsen bezweken.’
Tom zei: ‘Jij gaat naar het provinciehuis. Het is waarschijnlijk veel erger dan we nu weten’, zei Tom. ‘Ik zal de nationale korpsleiding vragen het leger in te zetten. Ga nou maar, ik ga bellen.’ Vijftien minuten later was er een gigantische machine in werking gesteld. Een machine die groter was dan in het oorspronkelijke rampenplan was voorzien.

Na alle telefoontjes belde Tom weer met Karel en zei: ‘Alle overbodige personen buiten de deur houden en de pers mededelen dat hinderen als een misdaad wordt gezien. Het leven van mensen gaat voor de vrijheid van pers. Hulpverleners uit het hele land worden gewaarschuwd, inclusief het leger. Onze buren in Duitsland zijn al op de hoogte en komen helpen. Brandweerkorpsen uit Leer, Oldenburg en andere plaatsen zijn onderweg naar Delfzijl. We weten nog niet veel, maar een deel van de noordzijde van de Grote Markt ligt plat, verderop in de stad zijn zes cafés ingestort. In het noorden van Stad is een flat ingestort. Loppersum, Stedum, Middelstum en omliggende dorpen, zijn zwaar getroffen.’ Karel vloekte en riep dat hij Den Haag en de EMN voor de rechter zou slepen.
‘Later Karel, emoties weg nu en volg het draaiboek. Wees maar blij dat de beving niet een paar uur eerder plaats vond, dan waren er nu honderden doden in die cafés’, zei Tom.

Tom liep naar de projectkamer die nog in gebruik was voor het onderzoek. Hij zei: ‘Christine, jij vervangt mij op het bureau. Ik blijf bereikbaar, maar ga kort voor overleg naar het provinciehuis.’ Hij gaf haar drie nummers van officieren die de leiding hadden over drie compagnies militairen, die met zwaar materieel kwamen helpen. ‘Middelstum, Stedum, Loppersum, Ten Boer, Ten Post en omliggende dorpen, daar moeten ze naar toe. Verder informatie volgt’. Hij draaide zich naar Annabelle en zei: ‘Laat alle politiemensen die nog niet aanwezig zijn oppiepen. Geef dat ook door aan Leeuwarden en Assen.’
Annabelle zei dat veel plaatsen telefonisch onbereikbaar waren. ‘Des te noordelijker, des te minder communicatie’, zei ze, ‘maar we zullen er alles aan doen.’

Tom vertrok, omdat overleg met het coördinatieteam nodig was. Ze wisten nog te weinig. Een telefoonteam belde alle gemeenten en vier helikopters werden ingezet om de schade in beeld te brengen, hoorde Tom onderweg. Er werden SAR-helikopters uit het hele land ingevlogen en Defensie stuurde acht grote helikopters. Dat was het laatste nieuws, voordat Tom de kamer binnen liep. Hij verdrong met moeite zijn woede om de ramp die voorkomen had moeten worden.

Karel kwam een minuut nadat Tom was gearriveerd op het provinciehuis lijkbleek binnenlopen en zei dat er sprake was van meer dan zestig doden en honderden gewonden. Alle ziekenhuizen in het land waren geïnformeerd. Het GON corrigeerde de eerdere melding en zei dat om vier uur tweeënvijftig een aardbeving met een magnitude van vijf punt een had plaatsgevonden in de buurt van Westeremden. Een zware naschok van drie punt negen bij Middelstum en een van drie punt zeven bij Schildwolde waren de eerste beving binnen een half uur gevolgd. Vlak voor de zware aardbeving was er een klap van twee punt negen geweest bij Garmerwolde ten noordoosten van de stad Groningen. Sinds de zware beving waren er nog zes andere naschokken verspreid over Groningen geweest, waarvan er een ten Noorden en een ten zuiden van Delfzijl.
‘Hoe zit het met de dijk bij het Eemskanaal?’, vroeg Daan.
De dijkgraaf zei: ‘Het waterschap is samen met bedrijven al bezig, maar behalve de twee kleine doorbraken, zijn er vier grote, zwakke plekken. Het water stroomt de polder al in en de gaten zullen groter worden. Ze gaan met helikopters zand en stenen brengen. Het kost minstens drie dagen om de gaten te dichten. Al die tijd stroomt het water de polders in.’ Ze zuchtte diep en zei: ‘We hebben teams naar de zeedijk bij de Eemshaven en bij Delfzijl gestuurd, omdat er meldingen zijn van tientallen scheuren, verzakkingen en van water dat onder de dijk door loopt.’

Vanuit Delfzijl kwam de melding dat het chemiepark de aardbevingen goed had doorstaan. De brandweer op locatie was versterkt met korpsen uit Duitsland. Het chemiepark werd in de loop van de dag gecontroleerd op schade en lekken. Ze stelden vast dat er chloor lekte en nog twee andere stoffen. Het was niet veel en het probleem werd snel opgelost, maar bij verdere controle bleek dat veel installaties en opslagtanks waren ontzet. De tanks werden leeggepompt. Het was maar net goed gegaan besefte iedereen. De omgeving van Delfzijl was aan een ramp ontsnapt. De zorgen waren echter niet voorbij, omdat de zeedijk lekte en grote verzakkingen vertoonde. Als de dijk doorbrak, zelfs al was het maar een beetje, dan liep het chemiepark ernstig gevaar.

In de loop van de dag werd steeds duidelijker hoe groot de ramp was. Achtenzeventig doden, minstens zeshonderd gewonden en een onbekend aantal vermisten. Oude, historische boerderijen, woningen, scholen en bedrijfsgebouwen waren ingestort, of grotendeels vernield. Een school waarvan de gemeente al jaren volhield dat er geen reden tot zorg was, zolang er geen aardbeving kwam, was volledig ingestort, terwijl de werkzaamheden voor de versteviging pas enkele weken geleden waren begonnen. De dakconstructie had het begeven en was op de eerste verdieping gekomen, die door dat extra gewicht as ingestort. In andere plaatsen waren drie scholen volledig vernield en was een onbekend aantal scholen ernstig beschadigd. Goedkope woningen uit de jaren zestig en zeventig hadden het nagenoeg allemaal begeven.
In veel plaatsen waren mensen de straat op gegaan na de eerste beving bij Stad, waardoor honderden levens gespaard bleven. Verschillende mensen hadden hun thuis met eigen ogen in elkaar zien zakken. Hier en daar waren branden uitgebroken, maar er was onvoldoende capaciteit om alle branden te bestrijden.

Enkele kleinere dijken waren bezweken, maar de veelal kleine gaten konden snel worden gerepareerd. Zwaar beschadigde wegen en bruggen belemmerden de hulpverlening. De telecommunicatie lag er in het noorden van de provincie grotendeels uit, omdat installaties en antennes waren vernield. Helikopters en legervoertuigen werden ingezet om gewonden te vervoeren en evacueerden mensen uit het gebied dat onder dreigde te lopen. De waterstand zou niet boven de anderhalve meter komen, maar het gevaar was groot. De stroming van het water was onvoorspelbaar en bleek woningen die teveel waren aangetast door de aardbevingen, mee te sleuren.
De dijk van het Eemskanaal lekte op meer plaatsen en dreigde op twee plaatsen bij Appingedam door te breken. Eenheden van het leger en vrijwilligers werkten onafgebroken aan de versteviging van de dijk. Ze legden zandzakken neer die werden gebracht met grote vrachtauto’s. De vrachtwagens moesten omrijden, omdat de weg langs het kanaal zwaar beschadigd was. Tractoren met wagens er achter, brachten de zandzakken en andere materialen via de landerijen naar de zwakke plekken, omdat er aan de zwakke kant van de dijk geen wegen waren. Vier helikopters vlogen af en aan met stenen en grote gevlochten matten, die ze uit Den Oever haalden uit het depot voor de Afsluitdijk.

De tweede dag zagen de passagiers en piloten van de helikopters dat de aardbeving meer schade had aangericht dan men zou verwachten. Die verwachting was echter gebaseerd op aardbevingen in een rotsachtige omgeving.
Uit de eerste verhalen van slachtoffers en getuigen bleek dat na de zware klap de grond gedurende ongeveer vijftien seconden in golven licht op en neer had bewogen. Er waren kleinere gebouwen geweest die, als schepen op zee, licht heen en weer deinden. Na een paar bewegingen storten ze in, of kwamen ze scheef te staan, omdat ze gedeeltelijk de grond in zakten. Liquefactie was de oorzaak van deze beweging. De slappe bovenlaag was op sommige plaatsen in beperkte mate vloeibaar of bewegelijk geworden, maar voldoende om aanzienlijke schade aan te richten. Vooral dijken hadden veel last van dat effect door hun vorm en samenstelling.

Naarmate de dag vorderde, werd bekend dat meer dan vierduizend panden onbruikbaar waren geworden. Drie beroemde borgen waren veranderd in ruïnes. Veel dorpen rond Loppersum en Middelstum leken op een slagveld. Van Huizinge stonden alleen de grotere gebouwen nog overeind. De kerk was gedeeltelijk ingestort, net als de kerken in Zeerijp en Stedum. Van de kerktoren in Middelstum, die al enigszins uit het lood stond, was de bovenzijde afgevallen. In Loppersum waren vijfhonderd panden verwoest, maar dat viel in het niet bij de vierendertig doden in Loppersum en de vele gewonden. Het was de omgeving waar juist minder gas had moeten worden gewonnen, maar waarvan iedereen sinds kort wist dat er stiekem meer gas was gewonnen dan ooit tevoren. Er heerste paniek, ongeloof en onvoorstelbaar veel verdriet. Dit was onmogelijk hadden veel experts jarenlang gezegd, zelfs niet bij een zware aardbeving.

Tijdens de derde dag sloeg de stemming om in woede, blinde woede, vooral omdat men vond dat de criminele gaswinning de grote boosdoener was. Het rampenteam zag zich genoodzaakt het leger in te schakelen om alle EMN-locaties en kantoren te bewaken. Dit was al voorzien in een eerder draaiboek. Bij de rellen vielen gewonden aan beide zijden. Het waren de vrijwilligers die het voor elkaar kregen dat beide partijen zich terugtrokken. Er werd niemand gearresteerd om de situatie te de-escaleren. Diverse militairen en agenten hadden geweigerd om op te treden tegen de woedende bevolking, omdat ze zich solidair voelden met de slachtoffers.
Koos Boelen nodigde de woordvoerders van de verschillende groepen uit, wat een hele klus was, omdat de communicatie moeizaam bleef. In het bijzijn van Machteld de Corte en de burgemeester van Groningen zei hij dat de EMN alle schuld op zich nam en toegaf dat zij verantwoordelijk waren. De burgemeester van Groningen zei tegen de vertegenwoordigers, dat ruzie maken en vechten niets opleverde. ‘We moeten samen de schouders er onder zetten. De EMN heeft toegezegd dat alle kosten voor haar rekening komen.’ Machteld dacht daar anders over en zou straks de premier bellen en hem vertellen wat er nodig was en wat het kabinet te doen stond. Ze duldde geen enkele belemmering meer.

De verbindingen waren na vier dagen met noodmaatregelen hersteld.
Een nieuwslezer zei tijdens het nieuws van 1 uur ‘s middags: ‘De trieste balans op de deze dag is honderdzeventien doden, waaronder helaas veel kinderen. Er worden bijna tweehonderd mensen vermist.’ De nieuwslezer had het even moeilijk, maar herstelde zich en ging verder: ‘Iedereen wordt opgeroepen om de lijst met vermisten te bekijken. Meldt het de politie als iemand ten onrechte op de lijst staat. Er zijn meer dan vierduizend gewonden, van wie ongeveer vijfhonderd zeer ernstig. Bijna zesduizend ingestorte, of grotendeels beschadigde woningen en andere gebouwen. De schade wordt op dit moment geraamd op zeventien miljard euro.’ Er werden beelden getoond van Middelstum en Zeerijp. Een vader zat op een stapel stenen van zijn ingestorte huis met zijn handen in zijn hoofd, omringd door buren. De presentator zei, dat de man aan het werk was in de Eemshaven toen het huis, met daarin zijn gezin, was ingestort. ‘Zijn vrouw en vier kinderen liggen onder het puin’, zei een aangeslagen verslaggever die ter plaatse was.
De berichtgeving, maar vooral het laten zien van de beelden, hadden nationaal een woedende reactie uitgelokt. Het regende, op twitter en andere sociale media, bedreigingen en scheldpartijen aan het adres van de regering en de EMN.

Anneke’s huis was deels ingestort, zoals veel andere woningen in Ten Post. Het zou minstens een jaar kosten voor het weer hersteld was. De woning van Peter en Mehveş was zwaar beschadigd, maar stond er nog. Peter en Mehveş waren teruggekomen van hun vakantie in Limburg.
‘Hoe krijgen we het ooit weer goed?’, vroeg Tom.
‘Dit komt niet meer goed’, zei Anneke. ‘Veel mensen hebben familie, vrienden en dorpsgenoten verloren en heel Groningen ondervindt nog jarenlang de gevolgen van deze aardbevingen.’
Henriëtte, die gisteren was gekomen, zei: ‘Mensen zullen vertrekken, omdat men bang is voor meer rampen. Wie weet wanneer de volgende klap komt en wat dan?’
Het was alsof Tom zijn zus hoorde praten, die had gisteren tegen hem gezegd: ‘Niemand praat er over en niemand wil er over praten, maar iedereen vraagt zich af hoe zwaar de volgende klap zal zijn en wanneer die komt.’ Haar huis stond nog, maar het kostte kapitalen om het te herstellen. Ze had gezegd: ‘We leven nog en we zijn niet gewond.’ Zijn andere zus woonde in Den Haag. Ze had dagelijks gebeld, maar was uiteindelijk na drie dagen naar haar zus in Winsum gegaan, omdat ze iets wilde doen.
Anneke zei: ‘Je zou haast denken dat dit de bedoeling was. Een grote klap en een deel van de bevolking vertrekt. Het meest absurde is, dat de installaties van de EMN blijkbaar nergens last van hebben.’

De inmiddels vijfduizend militairen, duizenden hulpverleners en nog veel meer vrijwilligers verzetten bergen werk. Na enkele dagen werden onder het puin nog steeds overlevenden gevonden. De huiveringwekkende lijst met vermisten kromp, terwijl de verdrietige lijst met slachtoffers groeide. De internationale gemeenschap had massaal hulp aangeboden en professionele hulpverleners uit de hele wereld waren gekomen. Na een week was duidelijk dat het zoeken, helpen en vooral het opruimen nog maanden zou gaan duren. De beelden op televisie bleven onwerkelijk. Beelden die men gewend was van Pakistan, Turkije, of Italië. Dat dit in Nederland kon gebeuren, daar had niemand rekening mee gehouden.

In Den Haag werden plannen gemaakt voor de herfst en de winter. De premier zei dat er onbeperkt budget was om Groningen weer op te bouwen. Alle gebouwen en de infrastructuur moesten zo stevig worden, dat een aardbeving tot kracht zeven er geen vat op kon krijgen. Hij zei dat het jaren zou duren, voordat al het werk klaar was en dat niemand zeker wist of er meer zware aardbevingen zouden volgen. Het was duidelijke taal, waar de slachtoffers helaas niets aan meer aan hadden.

Na drie maanden werd er nog steeds opgeruimd. De eerste herstelwerkzaamheden waren begonnen. Sinds die derde juli waren er nog dertig bevingen geweest, waarvan de zwaarste een kracht had van drie punt één. Moeder Aarde had hard ingegrepen.
De gaswinning lag stil en zou pas volgend jaar op basis van goede en volledige plannen weer op gang worden gebracht. Gas uit het buitenland werd het eerste jaar tegen kostprijs ingekocht en met renteloze leningen van het IMF gefinancierd. De eerste velden met zonnecollectoren kwamen in januari in productie en de bezwaren tegen windmolens leken te zijn verdampt. Nederland zou drastisch moeten omschakelen, zoveel was wel helder.
Meer dan tien procent van de bevolking was weggetrokken naar Twente, de Achterhoek, Zuid-Drenthe, Brabant en Flevoland. Slechts een klein deel trok naar de Randstad. Nog steeds vertrokken er Groningers, omdat ze zich in Groningen niet meer veilig voelden.

Eind oktober zei Tom tegen Anneke: ‘Marinus, Peter, Daan en ik willen met de premier spreken. Alle afspraken moeten zo snel mogelijk en goed worden vastgelegd. Over een jaar ziet de wereld en de politiek er weer anders uit. Daarom moeten alle toezeggingen in overeenkomsten worden vastgelegd. We zien al terugtrekkende retoriek van de regeringspartijen en de oliemaatschappijen Tetra en Keroga hebben aangekondigd dat ze via de rechter de gaswinning willen afdwingen.’
‘Wat doe je als de regering zich niet aan de toezeggingen houdt’
‘Dat verwacht ik niet, maar mocht dat onverhoopt zo zijn, dan zal ik op mijn manier op televisie uitleggen wat de houding van de regering is, vier maanden na de ramp’, zei Marinus.
‘Dat is regelrecht oproepen tot een opstand’, zei Masha.
‘Ja, en?’, vroeg Marinus. ‘Ze hebben het vijftig jaar laten liggen. Die kans krijgen ze niet nog een keer.’
‘De politieke partijen zitten al weer in hun bankjes alsof er niets is gebeurd. Ze stellen vragen, willen een parlementaire enquête en roepen dat er koppen moeten rollen’, zei Peter, die er niet gerust op was.
‘Ze leren het nooit’, zei Tom. ‘Ze proberen ellende van anderen om te zetten in electoraal gewin.’
Anneke zei: ‘Ondanks al het verdriet kunnen we niet meer doen dan werken aan de toekomst. In Groningen samen met onze vrienden.’

Tom keek naar Anneke en naar zijn kinderen. Hij dacht aan al die mensen die familie en vrienden waren kwijtgeraakt. Hij hoorde in gedachten Annabelle, die de teamvergadering was uitgerend eind juni en voelde dat de tranen over zijn wangen liepen. ‘We zijn te laat’, had Annabelle woedend geschreeuwd. ‘Te laat!’ Een paar dagen later had ze gelijk gekregen.

Meander

 

“Te Laat (slot): © Meander; Almere; november 2014


Vernielde klok door scheur: © Meander / Jedego Media; Almere; april 2015


Meer lezen over Groningen en het onrecht dat Groningen wordt aangedaan? Klik HIER.

Een Wiebesliedje

Een Wiebesliedje

Voor de Groningers, om de moed er in te houden een “wiebesliedje.”
(Kan worden gezongen op de muziek van Willempie)
Oppassen dat je niet in slaap wordt gewiebesd.


#wiebesliedje

 

wiebesje hoor je overal
wiebesje niks is hem te mal
hij belooft zo veel
zijn mond vol meel
maar nakomen doet hij niet

wiebesje van de bevinkjes
wil echt geen versterkinkjes
zijn regerinkje
is van de shell
nou dan weet een ieder ‘t wel

wiebesje maakt een groots gebaar
maar daarin schuilt het gevaar
sigaar uit eigen doos
‘t gebaar is loos
wiebesje is niet waar

wiebesje hoor je overal
wiebesje niks is hem te mal
hij belooft zo veel
zijn mond vol meel
maar nakomen doet hij niet

 

Geschreven door: Eerstziendangeloven.

 

Meander

 

 

“wiebesliedje: © Meander; Almere; 3 juni 2019.


Tegel komt van internet.


Meer lezen over Groningen en het onrecht dat Groningen wordt aangedaan? Klik HIER.

Rake Noten

Rake Noten

 

vol verve worden nobele noten gekraakt                            


feilloos de laagste en hoogste tonen geraakt                    


vol vuur rijgt ze harmonisch aaneen                                 


stapelt palet aan klanken opeen                                    


tot overweldigende muziek die je raakt                     

 

 

Meander

 

 

KIJK en LUISTER naar “Feelin’ Good’, gespeeld en gezongen door Jaïnda. Klik HIER.


“Rake Noten”: © Meander; Almere; 5 april 2019.  


“Foto Jaïnda”: © Meander; Almere; januari 2019.


“Video“: © Meander; Almere; januari 2019.

 

Meer gedichten van Meander lezen? Klik dan HIER.

Kutgedicht

Kutgedicht

je kent haar wel, Catharina,                         


ooit een bekende tsarina,
                          


maar onbegrepen door de tsaar,                          


die riep dagelijks tegen haar:                        


‘waarom doe je zo vaag, Ina?’                      

 

Meander

 

Waarom Cathar(Ina) zo vaag deed? Klik HIER om daar meer over te lezen.


Meer gedichten met als thema Hart & Ziel van Meander lezen? Klik dan HIER.

Leven Dromen

Leven Dromen

elke nacht omhelst intiem haar dromen                     

verloren dwalend in ‘t onverwerkte                         

doorloopt verwonderend gevlogen dag                        


laat tal van percepties samenkomen                         

overdonderend is ‘t onbemerkte                          

dat onveranderlijk voor voeten lag


helle vegen tekenen helder licht

waarin het falen feilloos wordt getoond

doch zonder menige betekenis


heldendaden verbeelden ander zicht

doorwrochte slaap ogenschijnlijk beloont

wanneer de nacht bijna verkeken is


vermoeid omarmt dromen ‘t heilzaam slapen

overmand door haar eindeloze taak

om te verbinden en te verwerken


levenservaring te mogen rapen

in herinneringen vermengd lukraak

om al dromende leven te sterken

 

 

Meander

“Leven Dromen”: © Meander; Almere; 21 januari 2019.  


Meer gedichten van Meander over dit onderwerp lezen? Klik dan HIER.

Schrijf je eigen droom of beschrijf een droom die je herinnert en stuur die naar voor@meanderblog.nl.

Kostbaar Onbedoeld

Kostbaar Onbedoeld

over leven                       

over waarom                    

over doel                   

over moeten               

over reden                 

over zin                        


het leven

zonder waarom

als doel

zonder moeten

zonder reden

als zin           


leven

jouw entiteit

jouw zijn

kostbaar

onbedoeld

toeval

 

 

Meander

 

“Kostbaar onbedoeld”: © Meander; Almere; 12 januari 2019.  


Meer gedichten over hart & ziel van Meander lezen? Klik dan HIER.


Inzichten over het waarom van het leven? Klik dan HIER.

 

Fundamentalist

Fundamentalist

de puur telepathische                                


vastgoedmakelaar is,                                 


funda mentalist

 

 

Meander

 

 

“Fundamentalist”: © Meander; Almere; 7 januari 2019.                            


Een absurdijn van Meander.                            


Meer absurdijnen lezen? Klik dan HIER.

De Kraai

De Kraai

Nerveus en schichtig waren de bewegingen van de in het zwart gehulde straatvogel. Zijn toekomst lag in het verleden en overleven was zijn dagelijkse niet aflatende bezigheid. Op zoek naar eten, en passant speurend naar glimmende muntjes die hij dacht te kunnen gebruiken.

Al speurend dook hij van het perron op het spoor, maar niet na goed te hebben gekeken of er een trein aankwam. Hij pakte de tien eurocent en dacht: beter dan niets. Hij had al drie muntjes weggepakt van het spoor. Muntjes die slordige passagiers van het perron hadden laten vallen. Nog drie perrons, dacht de magere, zwarte, voorovergebogen, straatervaren, donkere gedaante.
Zijn scherpe blik gleed langs de rails. Hij geloofde zijn ogen niet, lag het daar echt? Wat een buitenkans. Scherp om zich heen kijkend of niemand anders het had gezien en er geen bemoeizuchtigen op de kust waren, dook hij nogmaals op het perron. Hij had het goed gezien, een twee-euromunt. De trein had hij niet gezien.

Ternauwernood ontsnapte hij aan de vermorzelende wielen van de intercity die net op gang was gekomen. Hij draaide zich om en zag twee hem zeer bekende mannen van de spoorwegpolitie staan. Hij deed een vergeefse poging om weg te rennen, maar ze hielden hem vast en namen hem mee. Eenmaal in het kantoortje van de spoorwegpolitie doorzochten ze zijn zakken, pakten hem alles af en deden het in een plastic zak waar ze een sticker op plakten met een nummer en een naam. Een van de twee schreef een zinloze bekeuring uit aan een adres van het Leger des Heils, waar de Kraai zelden kwam. Een bekeuring op naam van een vriend die jaren geleden was overleden. Een identiteitsbewijs had hij niet en de spoorwegpolitie dacht inmiddels te weten wie hij was. Dat ze de bekeuring nooit verzonden, omdat het zinloos was, wist de Kraai niet.

Hij was niet ontevreden over de aanhouding, want ze gaven hem een kop koffie en hij kreeg twee oliebollen die over waren van oudjaar. De twee agenten praatten nog even met elkaar en stonden na vijf minuten op. Ze brachten hem naar het plein voor het station en gaven hem het zakje waar zijn spullen in zaten. Beiden glimlachten en de grootste van de twee zei: “Gelukkig nieuwjaar en tot de volgende keer, Kraai.”

De Kraai wiens leven al jaren voorbij leek te zijn, opende het zakje en wilde de spullen in zijn zakken stoppen. Verbijsterd keek hij naar de twee briefjes van tien euro die hem liggend op zijn schamele bezittingen aanstaarden.

 

Meander

 

“De Kraai”: © Meander; Almere; 2 januari 2019.

Foto Kraai op Rails: © Meander; Almere; 5 januari 2019.


“De kraai” is het verhaal van een overlever die zijn toekomst in het verleden heeft achtergelaten. Een kort verhaal, geschreven naar aanleiding van het zien van een man die op zoek was naar geld op de rails.

 

Orgastisch Vuurwerk

Orgastisch Vuurwerk

eindelijk perfect voor elkaar                          


op het moment suprême dit jaar
                           


rollebollend met zijn tweeën
                        


zich helemaal suf gevreeën
                             


kwamen ze klokslag twaalf uur klaar  
     

 

 

Meander

“Orgastisch Vuurwerk”: © Meander; Almere; 1 januari 2019.


“Vuurwerk” het jaarlijkse orgastisch hoogtepunt van testosteron- en adrenalinerijk Nederland voor, tijdens en na de jaarwisseling, terwijl het toch zoveel liefdevoller kan, zoals blijkt in dit korte gedicht.


Meer heftige gedichten/verhalen van Meander? Klik dan op “Betere seks met Frambozen”, of klik op “Vrij(en) in een tent.”

Nieuwjaar?

Nieuwjaar?

boze geesten worden verdreven                         

vanaf klokslag twaalf, middernacht                      

het nieuwe jaar gaan we beleven                      

met veel meer dan ‘t vorige bracht                       


natuurlijk moeten we feesten en dansen                   

omdat leven die adem nodig heeft                       

samen vieren we alle nieuwe kansen                    

die het nieuwe jaar ons hopelijk geeft                  


keihard knalt het vuurwerk al jaren

vele kinderen die dagelijks sterven                 

nieuwjaar brengt voor hen geen bedaren

dichter wil uw feest van hoop niet bederven


maar sta soms stil bij een harde knal                  

voor hen gaat het om dood of leven

vier het feest en dans en leef vooral                     

zullen zij nieuwjaar nog beleven?


de vluchtelingen in Nederland

hoe ervaren zij deze traditie?

ontvluchtten de oorlog in hun land

horen het ontploffen van munitie                  


dichter wenst u een bijzonder jaar

als het lukt, graag iets meer met elkaar                           

 

Meander

“Nieuwjaar”: © Meander; Almere; 31 december 2018.


“Nieuwjaar”, een gedicht over viering van jaarwisseling en verwelkoming van het nieuwe jaar, maar niet zonder het besef dat in Jemen in 3 jaar bijna 100.000 kinderen stierven, omdat we niet willen ingrijpen. Niet ingrijpen om onze belangrijke, economische en terroristische ‘vriend’ Saoedie-Arabië niet te schofferen.
Geschreven mede naar aanleiding van de toename van het gebruik van zwaar, illegaal, gevaarlijk vuurwerk door mensen die geen idee hebben van wat het doet met vluchtelingen die een oorlog zijn ontvlucht.

Onverleden vrede

Onverleden vrede

jij, bijna geboren

naar leven gestreden

strijd verloren

mooi wonderkind

voor jou geen heden


kind van geen nacht

‘t lijkt zo lang geleden

liefde die je bracht

maar jij, ongebleven

zomaar weggegleden


mijn hart zegt, ik ken je

 jij tedere vrede

in onze harten ben je

genesteld als

eeuwig onverleden

 

  

Meander

“Onverleden Vrede”: © Meander; Almere; 21 december 2018.


Luierpark Almere
, een gedenkplek voor (on)geboren en overleden kinderen. 

Bedreigde kalkoen

Bedreigde kalkoen

een dikke kalkoen uit Boerakker                   


besefte het is kerst, de stakker                 


hij brak uit zijn hok                       


en riep naar de kok                       


word jij maar vegetariër makker

 

 

 

Meander

 

“Bedreigde Kalkoen”: © Meander; Almere; 25 december 2018.


Meer gedichten van Meander? Klik dan HIER.


Meer Limericks of bijna limericks? Klik dan op “Patser, of op “Dichterlijk Chaoot”, of op “Verwarde Meeuw.”

Het Kerstpakket

Het Kerstpakket

In Amersfoort woonde een meisje van 13 jaar. In de Amersfoortse courant las ze het volgende bericht: ‘Kent u iemand die  een kerstpakket goed kan gebruiken, geef dan de naam door aan de Amersfoortse courant.’
Het meisje wist dat er in haar buurt een weduwe met jonge kinderen woonde die het niet breed had. In de winter liepen de kinderen in zomerkleren en in plaats van met maillots, liepen de meisjes met blote benen en hadden ze kniekousen aan.
Het meisje gaf de naam van dat gezin door aan de krant. Niet lang nadat de kerstpakketten bezorgd waren, werd er aangebeld bij het huis van het meisje. Een medewerker van de krant gaf haar een cadeautje en bedankte haar voor de tip. De jongeman zei dat het kerstpakket goed terecht was gekomen.

Vele vele jaren later klonk op een woensdagavond tegen zes uur de deurbel. Het meisje was inmiddels drieënzestig jaar en oma van drie kleinkinderen. Ze leefde van een uitkering en spaarde met veel moeite om haar kleinkinderen een cadeautje te kunnen geven. Toen ze open deed stond een bezorger van de post op haar stoep met in zijn handen een kerstpakket. De vrouw dacht dat het voor een van haar buren was die niet thuis waren. Ze vroeg voor wie het pakket bestemd was.
“Voor u”, zei de bezorger.
“Nee hoor”, zei de vrouw, “ik verwacht niets.” Een werkgever die haar een kerstpakket gaf, was verleden tijd.
De postbezorger noemde haar naam en vroeg of het klopte.
“Dat ben ik”, zei de vrouw.
“Dan is dit toch echt voor u”, zei de bezorger. Ze nam het pak aan en ging naar binnen.

Nog steeds verbaasd over het onverwachte geschenk, opende de vrouw het pakket in de hoop een aanwijzing te vinden over degene die haar dit gestuurd had. In het pakket vond ze een kerstgroet en een briefje waar op stond dat de gever anoniem wenste te blijven, maar dat ze blij was dat ze na vijftig jaar iets terug mocht doen. De ogen van de vrouw werden vochtig en het meisje van dertien in haar keerde in gedachten terug naar toen.


Ik wens iedereen een liefdevolle kerst samen met familie en vrienden. Vergeet niet te denken aan en te doen voor hen die alleen zijn, of die het niet zo breed hebben.

Ellen Eilbracht

 

 

Donzen deken

Donzen deken

donzen deken dekt            

              

langzaam ontwakend landschap                       

 

zon aarzelt nog wat             

 

 

 

Meander

“Donzen deken”: © Meander; Almere; 13 oktober 2018.


Meer gedichten van Meander? Klik dan
HIER.

Was het maar geen kerst?

Was het maar geen kerst?

Doelloos liep Lenie door de volle winkelstraten van het stadscentrum. Het zou haar vijfde kerst zonder Tom worden. In het begin had ze, zei het moeizaam, kerst gevierd met vroegere buren, met vrienden en zelfs een keer in Enschede bij een tante, haar enige overgebleven familielid. Iedere keer als ze thuis was gekomen van die drukke dagen, voelde ze zich meer alleen dan ooit. Het was gezellig geweest, maar ze beleefde het niet echt. Ze was gegaan, omdat ze was uitgenodigd. Vorig jaar had ze alle uitnodigingen afgeslagen, zo ook dit jaar.
Lenie was een rijzige vrouw met donker haar en donkerbruine ogen. Haar oma was een Indonesische die met haar opa was getrouwd toen deze vanaf 1936 als majoor van het Nederlandse leger diende op Java. Ze zag er veel jonger uit dan je zou verwachten.

De muziekkapel van het Leger de Heils stond voor de Hema en speelde er lustig op los. Het ene kerstlied na het andere schalde door de straten van het centrum over de hoofden van de schuifelende, koopgrage massa. Voor de muzikanten stond de bekende driepoot met de ketel waar men een donatie in kon doen voor het kerstfeest van anderen. Lenie aarzelde, maar bleef even staan. Ze luisterde naar ‘Stille nacht’ en ongewild liep er een traan over haar rechterwang. Ze veegde het weg, pakte vijf euro en stopte het biljet in de ketel. Voor ze haar weg vervolgde, bleef ze nog een tijdje staan om te luisteren naar ‘White Christmas’ en naar ‘Jingle Bells’, het favoriete nummer van Tom.

Wat kom ik hier eigenlijk doen, dacht Lenie toen ze weer door de winkelstraten slenterde. Was het maar geen kerst. Ik hoef niets te kopen, ik heb geen afspraken tot begin januari, niemand krijgt van mij een cadeautje en niemand geeft mij een cadeautje. Ze liep terug via een andere straat en kwam langs boekhandel Stumpel. Lenie liep de boekhandel binnen en keek op verschillende tafels. Ze las graag en overwoog zichzelf een boek cadeau te doen. Ze zag een trilogie van een haar onbekende schrijver liggen. ‘Een psychologische thriller over vijf vrouwen’ stond op een bord achter drie stapels boeken. De omslagen van de boeken waren op de kleur na gelijk. In oplopende intensiteit waren de letters en silhouetten op de omslagen lichtrood tot dieprood gekleurd. Het complete setje koste bijna veertig euro. Dat vond Lenie erg duur, maar om een of andere reden stapte ze over dat bezwaar heen en pakte ze een complete trilogie.

Voor de kassa stond een lange rij. Na tien minuten wachten stond ze nog steeds op dezelfde plek. De andere rijen gingen veel sneller, omdat de man die vooraan hun rij stond een gesprek was begonnen met de jongedame achter de balie. Het jonge, nerveuze meisje wist niet hoe ze de man duidelijk moest maken dat er mensen stonden te wachten en keek wanhopig naar haar collega’s, maar die hadden het te druk met hun eigen werkzaamheden.
Lenie zag het, liep naar voren, tikte de man op de schouder en zei toen deze zich omdraaide: “Excuus, meneer, er staat een lange rij achter u. Wilt u alstublieft afrekenen?”
De man keek haar verbaasd aan, aarzelde even en vroeg haar toen: “Lenie? Lenie Schouwaert?”
Om te voorkomen dat het gesprek van de man met de jongedame zich naar haar verplaatste en de rij nog langer zou worden opgehouden, zei Lenie: “Ja. Wilt u afrekenen, dan spreek ik u straks.” Wie is die man?, dacht ze terwijl ze terugliep naar haar plek in de rij.

Lenie kreeg bedankjes van enkele mensen voor haar kordate optreden. Ze zocht na haar trilogie te hebben aangeschaft naar de voor haar onbekende man, die haar blijkbaar kende. De man zat met een vrouw in het koffiebarretje van de boekhandel. Hij stond op toen ze dichterbij kwam. “Lenie Schouwaert”, zei hij. “Ongelofelijk na al die jaren.” Hij omhelsde haar ongevraagd en zoende haar op beide wangen. Met een ruim handgebaar wees hij naar de vrouw. “Ken je Malou nog?”
Lenie keek beduusd van de een naar de ander. “Dag, Malou”, zei ze voorzichtig. “Jou herken ik nog”, zei ze, “maar wie ben jij dan?”, vroeg ze aan de man.
“Thomas Boersma. Herken je mij niet meer?”
Het was alsof Lenie een klap in haar gezicht kreeg. Thom en Tom, het populaire duo op de middelbare school dat van alles uitvrat en zonder enige zichtbare inspanning geslaagd was voor het vwo. Haar eerste liefde was deze Thomas geweest, maar na een paar maanden had Thomas het uitgemaakt en was Tom als vanzelfsprekend op haar pad gekomen. Ze liet zich op de dichtstbijzijnde stoel zakken. Tranen biggelden over haar wangen, omdat haar Tom op slag indringend aanwezig was.
Thomas wist even niet wat hij zeggen moest, maar Malou stond op, ging naast Lenie zitten, deed haar arm om diens schouder en vroeg: “Wat is er, Lenie. Waarom huil je?”
“Ik weet het niet”, snikte Lenie, die een zakdoek pakte, haar tranen droogde en langzaam weer rustig werd. Ze keek naar Thomas en zei: “Je ziet er zo anders uit, maar nu ik het weet herken ik je weer. Thomas wees op zijn verweerde gezicht, wees op zijn baard en zei: “Grijs, oud en een baard, dus zo eenvoudig is het niet om mij te herkennen.” Malou en Lenie lachten.
Malou zei: “Ik herkende hem eerst ook niet hoor.” Malou was klein, leek fragiel, maar was dat geenszins. Ze liep ieder jaar een aantal halve marathons en was trainer bij de plaatselijke atletiekvereniging.

Daar zaten ze, drie klasgenoten van de middelbare school die samen de laatste jaren van het vwo hadden doorlopen.
“Zijn jullie met elkaar getrouwd?”, vroeg Lenie onzeker.
Thomas lachte en zei: “Nee hoor. Malou en ik zijn elkaar tien minuten geleden tegengekomen en vlak daarna zag ik jou. Wat een merkwaardig toeval.”
“Woon je hier?”, vroeg Malou?
Lenie zei: “Al dertig jaar.”
“Dat kan niet”, zei Malou. “Ik woon hier eenentwintig jaar en heb je nog nooit gezien.”
“En ik woon hier drieëndertig jaar”, zei Thomas.
“Er wonen veel mensen en het hangt er maar vanaf waar je woont”, zei Malou. Ze bleken elk in een ander deel van de stad te wonen. De verwondering over het toeval maakte plaats voor hetgeen ze samen deelden.

Herinneringen die werden opgehaald, buitelden over elkaar heen. Ze bestelden een tweede en een derde koffie. Om deze kleine reünie te vieren, namen ze boterkoek bij de derde koffie. Thomas vroeg naar Tom en was ontdaan toen hij hoorde dat die meer dan vier jaar geleden was overleden. Hij vertelde dat zijn man vorig jaar was overleden.
“We zitten alle drie bijna in hetzelfde schuitje”, zei Malou. “Ik ben zeven jaar geleden gescheiden en sindsdien alleen.”
Lenie vroeg wat ze met kerst deden. Ze schrok van haar vraag, maar Thomas en Malou keken er niet van op. Thomas ging de eerste kerstdag naar zijn broer en had de tweede kerstdag geen afspraken. Malou had beide dagen al afgesproken. De eerste kerstdag met haar gezin. Ze had drie kinderen en vijf kleinkinderen. Tweede kerstdag zou ze met haar buren vieren.
“En jij?”, vroeg Malou aan Lenie.
Lenie zei: “Ik ga nergens naar toe. Het lukt me niet zonder Tom. De eerste drie jaar ging ik op alle uitnodigingen in om  maar niet alleen te zijn, maar dat voelde niet goed.”
“Ik heb een idee”, zei Malou, die net als vroeger overal oplossingen voor had en steevast de leiding nam.

Tweede kerstdag werd een geweldige dag. Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat waren ze bij Malou. Ze gingen samen naar de winkel, deden inkopen, deelden de kosten, liepen elkaar te verdringen in de keuken en hadden veel plezier. Het was net alsof ze weer op school zaten.
Malou had haar buren niet afgezegd, maar ze uitgenodigd om er bij te zijn. Ze waren veel jonger dan de drie klasgenoten, maar daar merkte je niets van. Antoinette die links van haar woonde en Geert die aan de andere kant woonde, kenden elkaar van het conservatorium. Geert speelde piano en vroeg of hij op Malou’s piano mocht spelen. Antoinette zong en speelde viool. De prachtige muziek die ze ten gehore brachten, werkte aanstekelijk. Halverwege de avond zongen ze met zijn vijven het ene na het andere kerstlied en genoten allen van een onverwachte en bijzondere tweede kerstdag.
Het drietal sprak af de jaarwisseling bij Thomas te vieren en ze spraken af elkaar wekelijks op woensdag- morgen te ontmoeten in Book & Boon, de koffiebar in de boekhandel waar ze elkaar teruggevonden hadden.

 

Meander

“Was het maar geen kerst?”: © Meander; Almere; 15 december 2018.

“Foto Stumpel”: © Meander; Almere; 15 december 2018.


“The best Christmas (we’ve ever had)”


Andere kerstverhalen van Meander? Klik dan HIER voor “Altijd Kerst” of klik op “Chadi en de Kerstman.”

 

Voor je ‘t weet, heb je een hele hete date

Voor je ‘t weet, heb je een hele hete date

Bernadette had voor het eerst een date met een Chinees. De afgelopen jaren had ze met mannen uit zoveel mogelijk verschillende landen afgesproken. Ze hield haar ervaringen met de mannen bij in een datingdagboek. Sinds ze was gescheiden had ze haar vrijheid ten volle benut. De afgelopen weken waren drie afspraakjes op niets uitgelopen, hopelijk was deze man toeschietelijker. Drie weken geen kerel, het moest niet gekker worden, dacht ze.

Bernadette was met de trein gekomen. Ze had zich uitermate stijlvol gekleed, omdat ze ergens had gelezen dat Chinezen daar van hielden. Ze trippelde op haar hoge hakken door het centrum. Na enkele minuten liep ze de Brasserie in en zag Shao opstaan. Hij maakte een lichte buiging met zijn hoofd, alsof hij een Japanner was en gaf haar een hand. Ze deed haar gezicht naar voren, maar hij zoende haar niet. Ze vond dat hij er heel anders uit zag dan op de datingsite. Sterker, lang, mannelijker en vriendelijk.
Shao zei: “Fijn om elkaar eerst hier te ontmoeten en te lunchen. Wil je iets drinken, Bernadette?”
“Een Rivella graag. Je ziet er goed uit, Shao.”
“En jij bent een erg mooie vrouw, Bernadette.”
Bernadette was geen lange, slanke, Chinese schoonheid, maar een stevige, sportieve, mooie vrouw. Ze was zwemster geweest en had de Olympische Spelen drie keer op een haar na gemist, tenminste dat vond zij.

Het gesprek verliep gemoedelijk. Shao was erg voorkomend en aardig. Hij vroeg haar over haar werk, haar hobby’s, haar lievelingseten en Bernadette vertelde en vertelde. Ze vertelde veel, maar vroeg zelf bijna niets. Ze dacht: Wat een aardige vent en hij ziet er zo goed uit. Na nog een drankje en een kop thee voor Shao zei ze: “Laten we de lunch overslaan. Gaan we naar mijn huis, of nemen we hier ergens een hotel?”
“Ik heb een beter idee”, zei Shao. “We gaan naar mijn huis. Het is groot, van alle gemakken voorzien en ik heb een geweldige Jacuzzi.”
“Dat klinkt veelbelovend”, zei Bernadette.
Shao zei: “Het is wel even rijden. Ik hoop niet dat je dat erg vindt.”
“Welnee, gezellig”, zei Bernadette.

Ruim een uur later reed Shao zijn oprit op. “Wat een toeval dat je naast het grootste en beste Chinese restaurant woont”, zei Bernadette.
Shao glimlachte en zei: “Het is van mij. Ik heb negentien Aziatische restaurants in Vlaanderen en Nederland. Vanavond moet ik er zijn, ga je mee?”
“O, ja. Heel graag”, zei Bernadette, terwijl ze dacht: Dat is niet mis. Misschien interessant voor meer dan een paar nachten.

“Kom”, zei Shao uitnodigend toen ze binnen waren, we gaan naar boven. Ze kwamen op de eerste verdieping en liepen de slaapkamer in die groter was dan Bernadette ‘s huis.
“Wauw”, zei ze. “Wat een grote ramen.” Shao nam haar aan de hand, deed zijn colbert uit en maakte alvast twee knoopjes los. De badkamer was van boven tot onder volledig betegeld met blinkend wit, gepolijst marmer. Het bad was zo groot als haar eigen slaapkamer. Ze verbaasde zich over het feit dat de badkamer twee ramen had van de vloer tot het plafond. Shao zag het en zei dat je door alle ramen van het huis wel naar buiten, maar niet naar binnen kon kijken.
“Grappig”, zei Bernadette ondeugend, dus wat je ook doet, niemand ziet je.
Shao glimlachte en hief zijn handen op terwijl hij ondeugend keek.

Shao hielp haar ongemerkt uit haar kleren, maar trok zelf nog niets uit. Met de afstandsbediening zette hij de kranen van het bad aan, dat in luttele minuten gevuld was.
“Welke olie wil je in het bad?”, vroeg hij.
“Doe maar wat jij lekker vindt”, zei ze.
Hij hielp haar in het bad en legde haar uit hoe de afstandsbediening werkte. Shao vroeg haar of ze een cocktail wilde en zo ja welke.
Bernadette antwoorde” “Een pittige, maar ik laat het aan jou over.”
Terwijl Shao de drankjes ging maken, speelde Bernadette met alle knopjes van de afstandsbediening van de Jacuzzi en wekte zo allerlei bewegingen van het water op. De lavendelolie vermengd met rozemarijn rook sterk. Ze wist niet dat Shao dit deed, omdat Chinezen over het algemeen vinden dat westerlingen stinken.

Shao had zich op een lendendoek na uitgekleed en kwam met een dienblad en twee cocktails binnen lopen. Hij zette het blad op een daarvoor bedoelde uitsparing bij het hoofdeinde aan de rand van de Jacuzzi. Het lendendoekje viel op de grond en Bernadette keek naar de goed geschapen Shao. “Dat ziet er lekker uit”, zei ze.
Shao glimlachte en dankte haar voor het compliment. “Als ik jou zie, mag ik niet klagen”, zei hij. De vaagheid van die uitspraak kwam niet binnen bij Bernadette. Ze giechelde om zijn compliment.
Ze zaten naast elkaar en dronken hun cocktail met kleine slokjes. Tussendoor probeerde ze hem te zoenen, maar verder dan zijn wang kwam ze niet. Ze bracht haar handen in het water doelgericht tussen zijn benen. “Zo, jij hebt er zin in”, zei ze.
“Ja”, zei Shao. “Ik haal een eerst nog nieuwe cocktail voor ons.”

Nadat hij was teruggekomen en hij haar ogenschijnlijk plichtmatig wat had opgewonden en de tweede cocktail door Bernadette was opgedronken, pakte hij haar beet, draaide haar om en nam haar van achteren in een razend tempo. Ze veranderende enkele malen van positie en Shao ging maar door.
Bernadette riep, “Jezus, Shao, dat ging bijna mis. Pas op, straks krijg ik nog een kind.”
Shao haalde zijn schouders op, stopte, pakte de douche en spoelde zichzelf grondig schoon. Hij zei: “Kom we gaan verder in bed.” Bernadette wilde uit bad stappen, maar Shao spoelde haar eerst helemaal schoon. Ze liepen naar de slaapkamer.

Een half uur later lag Bernadette onder de lakens en was soezerig van de inspanningen en het bad. Shao was naar de badkamer gelopen om het bad schoon te maken en alles op te ruimen. Bernadette hoorde hem wel, wilde eigenlijk niet slapen, maar langzaam verdwenen de geluiden naar de achtergrond. Toen Shao binnenkwam sliep ze. Hij glimlachte, streek met zijn hand door haar blonde haren en liep naar de keuken om de glazen om te spoelen en een espresso klaar te maken.

Om zeven uur die avond liep Shao door de keuken van het restaurant. Het was er heet. Shao liep langs alle koks en hulpkoks, foeterde wat en keek in een twee bijzonder grote wokarangs, waarin diverse groenten en een overdaad aan vlees lagen te spetteren in een geurend mengsel van specerijen en hete pepers. Hij was tevreden en liep naar het restaurant dat al bijna vol zat. Een bijna ingehouden glimlach verscheen op zijn gezicht. Hij had een tafel gereserveerd speciaal voor hemzelf en voor zijn gaste. Hij zou haar verrassen met specialiteiten van het huis.

Shao’s zag zijn gaste aan komen lopen en opende de deur voor haar. Hij nam haar mee naar de speciale tafel in de vorm van een driehoek. Hij boog een klein beetje en vroeg haar om te gaan zitten. Het was een vast ritueel op vrijdagavond. Hij keek naar haar en zei: “Ik ben blij dat je er bent, mama.”
Buiten verlichtte het informatiescherm de entree. De tekst op het scherm onder de livestream van een van de twee wokarangs luidde: “Iedere vrijdagavond Wok-specialiteit van het huis met verse groenten en vers vlees.

 

 

Meander

“Voor je ‘t weet, heb je een hele hete date”: © Meander; Almere; 3 december 2018.


Voor meer hete verhalen van Meander, klik op “Vrij(en) in een tent”, of klik op “Dating via Facebook, en dan?” 

 

 

Ongedwongen

Ongedwongen

vrijheden worden geëist                          

vrijheden zijn geborgd                         

vrijheden om te geloven                         

te beleven tijdens leven                            

vrijheden om te hopen                          

te geloven in iets                        

nu en na het leven                             


rechten worden geclaimd

op grond van vrijheden

vrijheden worden ontnomen

op grond van vrijheden

misbruik wordt gepleegd

misbruik van macht                       

misbruik van mensen

op grond van vrijheden

misbruik van vrijheden


wat is godsdienstvrijheid

als wie vrijheid heeft

het een ander niet geeft

wat is vrijheid

als ze waanzin wordt

uit angst voor het niets

na het leven


behoud met vrijheid

de waanzin van geloof

voor uzelf

laat anderen hun vrijheid

zonder geloof

ongedwongen

 

Meander

 

“Ontketend”: © Meander; Almere; 2 december 2018.


Gelijke behandeling en discriminatieverbod in Grondwet. Klik dan HIER.


Vrijheid van meningsuiting in de Grondwet? Klik dan HIER.


Vrijheid van godsdienst in de Grondwet? Klik dan HIER.

Vrijheid of Waanzin

Vrijheid of Waanzin

vrijheden worden geëist                          

vrijheden zijn geborgd                         

vrijheden om te geloven                         

te beleven tijdens leven                            

vrijheden om te hopen                          

te geloven in iets                        

nu en na het leven                             


rechten worden geclaimd

op grond van vrijheden

vrijheden worden ontnomen

op grond van vrijheden

misbruik wordt gepleegd

misbruik van macht                       

misbruik van mensen

op grond van vrijheden

misbruik van vrijheden


wat is godsdienstvrijheid

als wie vrijheid heeft

het een ander niet geeft

wat is vrijheid

als ze waanzin wordt

uit angst voor het niets

na het leven


geniet uw vrijheid

zonder waanzin

laat anderen hun vrijheid

hun eigen zin

 

Meander

“Vrijheid of Waanzin”: © Meander; Almere; 27 november 2018.


Godsdienstvrijheid, of godsdienstwaanzin. Als waanzin de vrijheid claimt en uw vrijheid wordt beknot, omdat u tolerant moet zijn voor de intoleranten. Of… wordt de vrijheid gebruikt om waanzin te voorkomen en vrijheid te verspreiden?
Laat iedereen de vrijheid om te denken, te geloven en te voelen wat hij of zij wil, zonder dat hij of zij verwacht, eist, bevecht en afdwingt dat een ander dat ook doet en zonder dat wie dan ook moet leven volgens door een geloof bedachte regels. Niemand hoeft te geloven, maar dat schijnt bij fundamentalisten en intoleranten geen grond te hebben. Vrijheid is er nimmer om die van een ander te beknotten.


Gelijke behandeling en discriminatieverbod in Grondwet. Klik dan HIER.


Vrijheid van meningsuiting in de Grondwet? Klik dan HIER.


Vrijheid van godsdienst in de Grondwet? Klik dan HIER.

Stormvloed

Stormvloed

schelle, oranjerode luchten                      

voor een andere dag                   

resisteren, doch vervagen                           

grauwe verdonkering                                    

annonceert violente ongenade                         

van buitensporige neerslag                  

uit verduisterende stapelingen             

van dreigende watervormen            

tussen hemel en aarde                  


drammende wind

vlagerig wassend 

in kracht en gramschap

stuwt strandlopers

naar beschutting

eleveert het zilte, 

verwarde water

uit verdoolde oceanen

naar gezochte hoogten


zeewering vergeefs strijdend

tegen aanzwellende stormvloed,

gretig vretend aan duinen               

soevereine natuur              

oppermachtige kracht

teistert, kwelt, striemt, 

geselt en kastijdt de kust

herschept onafgebroken

haar grillige tableau                     


dromend één voelen

met temperamentvolle,

tomeloze ongeremdheid

vol ontzag en behagen

genieten van ongekend

dynamisch, onstuimig,         

meedogenloos schouwspel

miraculeus contrast

met ‘s anderendaags

 

Meander

 


“Stormvloed”: © Meander; Almere; 24 oktober 2018.


Lees ook: “Onweer aan Zee”, of “Verlaten.” 


Meer over stormvloed? Klik Hier. 


Meer over Storm en Noordwesterstorm? Klik Hier.

De pornokijker

De pornokijker

Bert lag achterover op zijn bed, reikte naar de afstandsbediening, vloekte toen hij er niet bij kon, kwam overeind, pakte de afstandsbediening, ging weer liggen en bewoog zijn vingers over de toetsen om naar een andere film te zappen. Met zijn andere hand voelde hij even naast zich. Lotte zuchtte en zei: “Schiet op, ik heb geen zin om te wachten.” Ze pakte hem gevoelig beet en kneep even.
“Au, kreng”, riep Bert, waarna hij hard lachte. Hij zocht even in de lijst en koos een van de nieuwste films. De titel van de film was “Grijp je kans.” Hij klikte op OK en zonder een aanloop begon de film direct met een heftige vrijpartij. Ze zagen de rug van een flinke vrouw met lang, roestbruin haar die heftig op en neer bewoog, gezeten op een grote, gezette man. De man en vrouw leken intens met elkaar verbonden. Beeld en geluid ondersteunden die veronderstelling.

Bert was zo verslaafd aan pornofilms dat hij nagenoeg altijd dergelijke films aan had staan, of hij nu aan het klussen of schoonmaken was, koffie zat te drinken of aan het eten was. De geluiden van zijn verslaving vulden de woning, vooral als zijn vrouw niet thuis was.

Al kijkend bewoog Bert zijn vingers over het lichaam van Lotte. “Kun jij dat ook?”, vroeg hij, terwijl hij haar langzaam en zacht opwond.
“Kom maar op”, zei ze. “Maar wel een kwartslag draaien, anders zie ik de film niet.” En zo geschiedde.
De vrouw in de film was achterover gaan liggen. Het enige wat je van haar zag, is niet geschikt om hier te beschrijven. De ene na de andere man dook op haar. Ondertussen deden Lotte en Bert verwoede pogingen om hetgeen zich op het scherm afspeelde, na te bootsen. “Wat een gave film”, brulde Bert. Hij draaide Lotte om en dook bovenop haar.

Na enige tijd zat de dame in de film op haar knieën en begon de zoveelste man aan zijn kans. Ze kreunde amechtig, zuchtte overdreven en leek er maar niet genoeg van te krijgen. Bert en Lotte hadden het moeilijk om de acties in de film te volgen en te imiteren, omdat er vaak en snel werd geschakeld. Toen ze bekaf waren, namen Lotte en Bert een pauze. Ze legden alle kussens achter zich. Bert liep even naar de keuken. Even later keken ze verder naar de fysieke verwikkelingen op het scherm, terwijl ze een biertje dronken en chips aten.

De vrouw in de film klom weer op een man en ging tekeer als een dolle. Plotseling draaide ze zich om en keek recht in de camera. Bert verslikte zich in zijn chips, hoestte, schreeuwde en keek verbijsterd naar het scherm. Lotte keek hem aan, klopte hem op zijn rug en vroeg: “Wat is er?”
“Dat is verdomme Ans, mijn vrouw. Ik dacht dat ze naar de plattelandsvrouwen was. Dit pik ik niet.”

 

Meander

 

Meer verhalen om in de war van te raken? Klik dan op Dating via Facebook en dan?” of klik anders op “Vrijen in een tent.”

herfstzondagmiddag

herfstzondagmiddag

herfstzondagmiddag toont
een welhaast gesloten mars
van noord naar zuid
van zuid naar noord
zich moeizaam voortploegend
door het natte zand
van schamele reep strand
aarzelend overgelaten door
onzekere, opkomende zee                              

twee flanerende linten
vermengen zich
zonder elkaar te raken
als ware het een lange
onbedoelde maar onvermijdelijke
schijnbaar vervlochten
weinig kleurrijke streng

voor het laatst dit jaar
de zomer voelen
onderwijl verwachtend
de herfst toelaten
gemengde gevoelens
individueel ervaren
in schijnbare eenheid

verruimende lucht
van kalme, zilte zee
blaast ons tegemoet
gezeten op een bankje
aan de rand van een terras
nauwlettend observerend
de slenterende processie
waaraan we deelnamen
doch nu pas begrijpen

 

Herfstzondagmiddag

Meander

“Herfstzondagmiddag”: © Meander; Almere; 17 oktober 2018.


Foto: © Meander; Noordzeekust; 11 november 2018.


Meer gedichten van Meander over Zee, Kust en Strand lezen? Klik dan HIER.



Ontdode dichter

Ontdode dichter


geen gedicht meer geschreven                          


voor onvoltooid sterven


dus voor resterend leven                         


weinig tekst te erven                              


dan moet de dood maar even voorbij                              


en dichter weer aan de schrijverij                    

 

 

 

Meander

“Ontdode Dichter”: © Meander; Almere; 31 oktober 2018.      

Meer gedichten van Meander? Klik dan HIER.                 

Gedichten van bekende dichters? Klik dan HIER.