Archief van
Categorie: Beleving

Een beleving weergeven in de vorm van een kort verhaal met meestal een impliciete boodschap.

Symforgie

Symforgie

ach, zei de sax ik heb zo’n zin in seks          

maar als ik vreemd ga, gebeurt er vast iets geks          

kom zei de klarinet, tegen de trompet,          

ik heb ook zin in pret, we gaan naar bed         

nou, zei de fagot, doe toch niet zo zot             

de trombone wreef langs een erogene zone          

en trok haar tegenstribbelend vlot         

de triangel greep spontaan de contrabas           

die deed alsof ze voor het grijpen was          

dwarsfluit viel vol passie voor de viool zowaar            

voor je het wist lag alles op en door elkaar         

hoorn, bugel en hobo stonden er aarzelend bij           

maar storten zich uiteindelijk in de vrijerij         

de ervaren dirigent was wel wat gewend          

doch dit was een uitdaging voor de beste vent            

hij hernam glimlachend, vol passie de regie           

en bespeelde een orgastische symfonie

nog nooit had het orkest zo genoten

niet veel later regende het kleine noten

 

Meander

“Symforgie” is de poëzie van muziek, zoals deze wordt bedreven door een hecht orkest. Een andere kijk op het samenspel van instrumenten.


“Symforgie”: © Meander; 9 december 2019


Tekening: Internet.


Meer gedichten over Hart & Ziel van Meander? Klik HIER.

 
Leger dan leeg

Leger dan leeg

waar je was                

leger dan leeg              

tastende emoties              

kaatsen kaal               

om niet tegen              

onbezette sponde            

gapende bres             

verkilt warmte                 

verstilt vervlogen               


ongevulde hand

ijdele streling

loze lippen

verlaten schoot

onbeschreven later               

onbegrensd gemis

in leegstaand hart

leger dan leeg

waar je was

 

 

Meander

“Leger dan leeg”: © Meander; 8 december 2019


Foto: Leger dan leeg: © Meander; 8 augustus 2019


Meer gedichten over Hart & Ziel van Meander? Klik HIER.

 

Prachtherfst

Prachtherfst

eclatant vlammende                 

tintenmelange                  

declameert bezield              

alomvattende transformatie                  


serene stilte                  

clemente amerij               

intensiveert sensitief              

ongekende harmonie                  


veelzijdige zintuigelijke            

associatieve omarming                

openbaart overdadig

prenatale renaissance

 

prachtherfst

 

Meander

 

“Prachtherfst” is de poëtische verwoording van het grandioze palet aan luisterrijke, vurige kleurschakeringen. Van in elkaar overlopende tinten, die hun levenseinde uit lijken te schreeuwen om het nieuwe leven aan te kondigen.


“Prachtherfst”: © Meander; 5 december 2019


Foto’s: “Prachtherfst” (Lage Vuursche): © Meander; 25 november 2019


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

Extase

Extase

fluisterend gras
waarin lichamen
in tomeloze pracht
verlangend draaien
nooit echt raken
oneindige beweging
naar minnen en
bemind worden                        

zoetgevooisde lokkende
teder uitgestoten
frêle klanken
vanuit open
opgewonden monden
verwachtingsvol
onbewust van
repetitief spel                           

verworven liefde
volgt eindeloos
wil van willekeur
vergeefs tastend
naar finaliteit
onderwijl overtuigd
vol overgave
extatisch onderweg                           

 

Meander

“Extase”: © Meander; 30 november 2019


“Fluisterend Gras”: © Meander; 30 november 2019


Meer gedichten over en met Hart & Ziel? Klik HIER.

 

Getergd leven

Getergd leven

pronkende vitaliteit
langs woudzoom

getergd door leed
herhaaldelijk wreed
achteloos brutaalweg
laag bij de grond
geknopt en gesnoeid            

haar panorama
beschermd schilderij
verkleurende seizoenen
ongerepte heidevelden
melancholieke blik
doorgrondt oorsprong
haar genesis

versterkt opgericht
naar boven getooid
meervoudig leven
openbaart historie
tal van lotgevallen
bestendig vertaald
in louter levenskracht

 

Meander

“Getergd leven”, een gedicht over het beleven en herleven van het leven. Over levenskracht en het overwinnen van weerstanden, met altijd de blik op het wonder en op de oorsprong.


“Getergd leven”: © Meander; 28 november 2019


Foto Berk (Op grens van natuurgebied De Stulp en het bos van Lage Vuursche): 
© Meander; 25 november 2019


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

 

 

FedEx

FedEx

een kekke koerier uit IJsselstein                  


verplaatste dozen bij het dozijn                


smoesde eens per week               


naar Poort voor een break              


om even bij háár te kunnen zijn             

 

 

Meander

 

“Fedex”, een korte limerickachtige verwoording van de voorzichtige dans van twee mensen, waarvan de één dozen inpakt met leuke dingetjes en de ander de dozen gezwind bezorgt bij klanten, die haast níet kunnen wachten. Hoe een toevallige ontmoeting tot een real live experience voor hen en voor de bezoekers van Take a Break is geworden.


“Fedex”: © Meander; 26 november 2019


Foto: Internet.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

verroest

verroest

een verroeste fiets in Almere                       


stond onder een brug te creperen               


al vele weken                 


heel vaak bekeken                     


geen mens leek het ding te begeren

 

verroest

 

Meander

“Verroest”, is een ‘limerick’ naar aanleiding van een op een zondagmorgen in Almere onder een brug aangetroffen, eenzame, verroeste, uit de gracht geviste fiets. Een fiets die door de gemeente Almere, middels een geel labeltje, tot wrak is verklaard. De fiets zal worden verwijderd als de eigenaar de fiets niet komt halen. U raadt het al.


“Verroest”: © Meander; 24 november 2019

Foto’s: Gelabelde en verroeste, uit de gracht geviste fiets; © Meander; 24 november 2019

Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

Leven is een tijdverdrijf

Leven is een tijdverdrijf

zoek verstrooiing in het
stijgen en dalen van het
leven diep ingesneden
glooiing van woest land                         

mijn tijd benutten en
verdrijven om weer te
kunnen herschrijven in
nieuwe akkoorden                  

steeds weer verwonderd
staan van wat me wordt
toegeworpen wanneer in
het midden van de nacht                   

een zachte bries mijn
gemoederen bedaart
ik tussen jouw zinnen
andere lees                     

niets op mijn weg is zinloos
noch klankloos en ik hoor
hemels geruis dat me zacht
toefluistert

 

N. De Doncker

 

“Leven is een tijdverdrijf”, jazzy poëzie met nieuwe akkoorden van N. De Doncker (Zainab) n.a.v. een digitale, verbale, nachtelijke uitwisseling van twee nachtbrakers over verdreven geleefde en te verdrijven te leven tijden.

“Leven is een tijdverdrijf”: © N. De Doncker; 21 november 2019

Tekening “Chords”: Bewerking Meander; 21 november 2019

 

Verstild

Verstild

klamme kilte omklemt               


broze botten            


bijna brekend             


wanneer weinig warmte                      


lichaams laatste levenskracht                


krachteloos koestert                 


voordat verloren              


ademloze adem                 


voorgoed verstilt             

 

Meander

“Verstild”: © Meander; 18 november 2019


Tekening “Verstild”: © Meander; 18 november 2019


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

Leutige Leut

Leutige Leut

knisperend knapperig                 

ochtendbeschuit                      

klaarwakker                  

genietend van                   

mijn vileine gefluit                 

eitje koken                    

zo begint iedere dag                   

met een klaterende lach

en een optimistische scheut

vooral dankzij

een onvervalst

overheerlijk bakkie

leutige leut

 

Meander

“Leutige Leut”: © Meander; 15 november 2019.


Foto Internet.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Niet meer dan dat

Niet meer dan dat

slechts instrument               

beperkt houdbaar            

lerend apparaat            


erkende tijdelijkheid         

tactisch ontkend          

om even eeuwigheid           


wetmatig gestuurde               

autonome huls                  

in gestructureerde chaos


waarom weten

in laat besef

zonder waarom


temporaliteit

van lichamelijk zijn

niet meer dan dat

 

Meander

“Niet meer dan dat”: © Meander; 12 november 2019.


Foto Strandgaper: © Meander; april 2019


Meer gedichten over Zee, Kust en Strand van Meander? Klik HIER.

 

wiegende heupen

wiegende heupen

wiegende heupen                  

zwieren voor mij uit                  

strak verpakte billen                 

in krappe jeans           

draaien zich om                

ik kijk verbaasd                    

een felle blik                    

doorgrondt de man                 

die onopgemerkt                

naast mij liep               

haar blik verschuift             

ze kijkt mij aan            

een glimlach               

een lichte knik           

haar heupen keren             

aarzelen even               

doch schommelen voort

verdwijnen deinend

in ‘t publiek

mijn lede ogen

zuchten zichtbaar

om ontsnapte illusie

 

 

Meander

“wiegende heupen”: © Meander; 24 augustus 2019


Foto: Internet: bewerking door Meander

 

 

 

Nog één keer

Nog één keer

ochtendgloren tastend

in wazig water                      

van gracieus golvende                       

mystieke ochtendnevel                  

zwevend boven landerijen                         

voorbij ontbrekende horizon                    


dampen van stadig                        

aanzwellende herfst

tersluiks gevoed

door meanderend beekje

en afwaterende slootjes

overmand door koude nacht                        


geeloranje schemering

verraadt onherroepelijke zon                            

die in sluipende aanloop                  

naar imminente triomf

mistige dageraad                      

halve geheimen ontfutselt                         


zon schijnbaar wachtend

daagt aarzelende herfst uit

kennelijke tijdelijkheid

van tastbare schijndood

te laten heersen

om een wijle later

de dag nog één keer

uitbundig zomer te laten zijn

 

 

Meander

“Nog één keer”: © Meander; Almere; 23 oktober 2018


Foto: Internet: bewerking door Meander


Een gedicht, geschreven bij het zien van partiële ochtendlandschappen in transparante nevel vanuit de trein naar Groningen. De herfst dringt aan, maar de machtige zon verrast ons met nog één dag zomer.


Meer gedichten van Meander? Klik dan HIER.

Turkije valt Syrië binnen

Turkije valt Syrië binnen

heel zacht, amper te horen
kort voordat asfalt van bruggen druppelt
hangt boven de daken
een duistere maskerade

sirenen huilen, dan de kinderen
vermoeden, weten niet wat het betekent
wanneer kerstbomen uit een hemel vallen

een oude man, zijn krukken naast hem
als een geschenk uit vroegere kindertijd
zit heel alleen op een terras
heft het hoofd en luistert

seconden tikken weg
in nachtlucht zwanger van de sterren
kleurt d’ ochtend reeds de einder

enkel te horen in de verte
bulderen honderden motoren
hen die sterven gaan
een laatste lied

 

Sunset 11 oktober 2019

 

Een gedicht van Ingo Audenaerd, een dichter die schrijft onder de naam Sunset.
Ingo is een gevoelige dichter, die onder meer de actualiteit verwoordt.
Ingo Audenaerd schrijft vaak en op een ontroerende manier over liefde, over geluk, over het onbereikbare, over het ooit.

Meer gedichten van Ingo Audenaerd vindt je op www.sun-set.nl

 

Sneller dan licht

Sneller dan licht

sneller

 

 

Meander

 

‘Sneller dan het licht’ een tegeltje dat alles zegt.
We kunnen alles dat een hogere snelheid heeft dan licht, niet waarnemen. Het is al voorbij, voordat het gebeurd is. Het is daar waar het licht aan de waarneming ontsnapt en dat is niet alleen in een zwart gat, waar licht schijnbaar vertraagd tot het stil staat of…???
De bewering is dat de tijd er stil staat, maar het is het licht dat schijnbaar niet beweegt, waardoor het stil lijkt te staan, voordat het verdwijnt.
Kan er toch iets zijn dat het licht in snelheid overtreft? Zeker weten zullen we het nooit, omdat we het niet kunnen zien.


‘Sneller dan licht’: © Meander; 30 september 2019.  


Afbeelding: 
Internet.


Meer berichten van Meander? Klik HIER.


Voor meer informatie, klik HIER.

Zomerstorm

Zomerstorm

luimige felle wind                 

stuwt deinende zee                 

kleuren verschieten               

geagiteerde baren               

in wispelturig licht              


saboterende banken                 

belemmeren vergeefs            

onstuimige branding                

ziedend brekend            

op stuitend strand              


vinnige vlagen               

verstuiven koppen               

in opeenvolging        

van woelende golven                


verwonderd alleen            

struinend op strand          

wijl slijpend zand                

in gierende wind                 

meedogenloos masseert               


toucheer liefde            

omhels vervlechting            

proef oerkracht                  

in intens intieme               

holistische sensatie              

 

Meander

 

‘Zomerstorm’: © Meander; 5 september 2019.  


Foto: 
© Meander; 10 augustus 2019.  


Meer gedichten over Zee, Kust en Strand van Meander? Klik HIER.


‘Zomerstorm.’ Mijn zomerstorm is poëzie van de almachtige natuur, denderend en razend, oorverdovend schitterend. Het geluk van eenzaamheid op een leeg, overweldigd en overweldigend strand aan een geteisterde kust. Zielsgelukkig verloren in vele elementen die mij beroerden. In eenheid met het al.

 

Tidal Art

Tidal Art

black rhythm                  

of waffled beach                   

softly woven                  

by vigorous waves                    


transiently stranded                  

imposing texture               

ingratiatingly awaiting                  

novel shaping tides              

 

 

Meander

tidal

tidal

tidal

 

‘Tidal Art’ is a poem about amazing structures, created by tides, wind and sand. Inspired by photographing black moulded structures at a beach after rain, storm and high tide.


‘Tidal Art’: © Meander; 3 september 2019.  


Photos: © Meander; 18 augustus 2019.


More English Poems or stories written by Meander? Click HERE.


More about Tidal Art? Click HERE.

 

 

Zij, die dichters

Zij, die dichters

zij                   

beklemde inktdopers              

naarstige woordenzoekers              

genoopte dwangschrijvers             

dagelijkse dagboekers              

verloren in niets                


zij                

levend in dromen

verhalen liefde

schreeuwen verdriet

verafgoden natuur

verwoorden gevoel            


zij

in talloze spiralen

heen en terug

op schreden

oordelend

beoordelend            


zij

over loslaten

over jezelf zijn

over grenzen

over samen

of niet


zij

zijn wij

als van hen

schrijft 

geketende pen

ultieme vrijheid

 

Meander


‘Zij, die dichters’: © Meander; 27 augustus 2019.  


Plaatje: Brainy Quote; Internet 


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Organische intimiteit

Organische intimiteit

De drie vrouwen liepen naar buiten. “Wat een geweldige film”, zei Caroline.
Sarah zei: “Vind je? Waardeloze film. Ik viel bijna in slaap.” De manier waarop ze het zei, toonde onverbloemd haar afkeer van de gedachte dat haar vriendinnen het wél leuk hadden gevonden.
“Wat?”, reageerde Ellen. “Sorry, maar dat is echt onzin. Je kunt de film minder goed vinden, maar waardeloos? Was het te spannend voor je?”
“Doe normaal”, reageerde Sarah geirriteerd. ‘Een slappe thriller. Een onwaarschijnlijke moordenaar snijdt de lijken van zijn prooien in stukken en verkoopt het vlees? En dan al die fouten in de film. Nee, dit was zonde van mijn geld, behalve dat het gezellig is met jullie.”
Caroline schudde haar hoofd en zei: “Die dingen gebeuren gewoon, weet je. Misschien niet hier, maar wel in Amerika, of Aziatische landen.”
“Nou”, zei Ellen, “dat valt geloof ik wel mee.”
“Het gebeurt”, zei Sarah, “maar heel zelden, toch? Laten we er over ophouden en ergens iets gaan drinken.” Caroline had er de pest in en vond dat haar avond was verziekt door Sarah’s negatieve gezeur. Ze zei er niets over, maar wilde naar huis.
“Ik ga absoluut nog iets drinken”, zei Sarah. Ellen zuchtte, want zij was de chauffeur en zat er weer fijn tussenin. Sarah loste het probleem op. “Breng Caroline maar naar huis, Ellen. Ik kom wel thuis.”
Ellen had ook nog wel wat willen drinken, maar wist dat Caroline niet van plan was te blijven en desnoods met het openbaar vervoer naar huis zou gaan. Als die eenmaal gepikeerd was, was ze onvermurwbaar. “Prima”, zei Ellen. “Morgen even bellen?”
Sarah omhelsde haar vriendinnen en keek ze na tot ze uit zicht waren. Daarna bestelde ze na enig twijfelen een taxi. “Centrum, graag”, zei ze tegen de chauffeur.
“Waar precies?”, vroeg de vrouw, terwijl ze zich omdraaide.
Sarah wendde haar blik af en antwoordde: “Dat zeg ik straks wel.”

Twintig minuten later stapte ze uit op het Schillerplein. Sarah betaalde voor de taxirit, draaide zich om en liep doelgericht op het chique Grand Café Le Meilleur af. Ze was zich ten zeerste bewust van haar goede figuur en elegante voorkomen en wist dat mannen en enkele vrouwen haar nakeken. Sarah droeg een stijlvol, modieus setje dat de meeste mensen niet konden betalen. Haar op maat gemaakte, bijpassende, halfhoge hakken voldeden aan de mode van deze zomer.
Bij de entree vroegen ze niet eens om haar identiteitskaart, alhoewel ze er zelden kwam. Ze mocht zo doorlopen, terwijl het gros van de mensen die trachten binnen te komen, werden geweigerd, zonder dat werd gezegd waarom. Als er al iemand vragen stelde of begon te zeuren, zei een van de portiers: “Only for members”, hetgeen niet waar was. De selectiemethode aan de deur was het beste te omschrijven als elitaire profilering. Om de privacy te garanderen waren er geen camera’s. Er kwamen nu eenmaal veel bekende mensen en die stelden dat niet op prijs.

Sarah werd verwelkomd door een gastvrouw die vroeg of ze aan een tafeltje wilde zitten of aan de bar. “Aan de bar graag”, zei Sarah.
“Mag ik u namens Le Meilleur een welkomstdrankje aanbieden?”, vroeg de jonge, opvallend sexy geklede vrouw, die vermoedelijk een studente was en een baantje had gevonden waar ze goed kon verdienen.
“Bloody Mary virgin, alstublieft”, zei Sarah, terwijl ze op een barkruk ging zitten.
“Ik weet niet of we dat wel hebben”, zei de gastvrouw giechelend.
“Nu wel, meisje”, zei Sarah gedecideerd. Ze negeerde de studente verder en observeerde de gasten. Het was druk aan de bar, maar de krukken naast haar waren leeg.
Ze kreeg haar virgin, Bloody Mary en betaalde direct, contant. Ze gaf de studente geen tip. Die verdiende genoeg, vond Sarah.

Op het veel te kleine podium stonden vijf, nagenoeg tegen elkaar aangeplakte jazzmuzikanten met achter hen de percussionist, die in de gelukkige omstandigheid verkeerde dat hij door zijn instrumentarium meer ruimte had, maar niet veel. Ondanks de gecomprimeerde opstelling van de jazzers, speelden ze fantastisch. De solo van de saxofonist liet het publiek stilvallen. Op het moment dat zijn solo eindigde met een lang eindschot dat rimpelloos overging in de totaliteit van het ensemble, barstte een verantwoord gejuich los dat het keurige applaus nagenoeg overstemde.

Aan de overkant van de bar stond een knappe kerel, vond Sarah. Ze had gezien dat hij zojuist afscheid had genomen van een aantal vrienden. De man ging weer zitten en keek na een tijdje af en toe naar haar. Ze deed alsof ze het niet zag, maar hij stond op en liep naar haar toe. De man bleef naast haar kruk staan en zei: “ Ik had nog geen zin om naar huis te gaan en zag u zitten. Alleen, of vergis ik mij?”
“U vergist zich niet”, zei Sarah.
Hij zei: “Mag ik naast u plaatsnemen? Indien u dat niet op prijs stelt, ga ik weer.”
“De kruk is vrij en wie ben ik om te zeggen dat u daar niet zou mogen zitten?”, was Sarah’s reactie.
Hij glimlachte, stak zijn hand uit en zei: “Martin, aangenaam kennis te maken.”
“Ik ben Sarah. Fijn eens een galante man te ontmoeten.” Mooie man, dacht Sarah. Lang, sterk, goed getraind. Leuk speelgoed.
‘Wat drink je?”, vroeg Martin.
“Een Bloody Mary.” Ze liet het woord virgin achterwege.
“Ik bedoel wat wil je drinken, want je glas is bijna leeg.”
“Ik wil wel een Screwdriver”, zei ze.
Martin lachte en zei: “Jij durft. Ik neem een Dark ’N Stormy.”
Sarah lachte en zei: “Pas maar op.”
Martin vertelde dat hij chirurg was en vroeg wat zij deed. “Ik ben kunstenares en maak sculpturen, vooral van menselijke figuren en soms van dieren”, zei Sarah. Martin was onder de indruk en niet alleen van het feit dat ze beelden maakte. Hij dacht: jammer dat ik haar niet eerder ben tegengekomen. Ze spraken over hun favoriete muziek tot de drankjes op waren. Sarah en Martin keken elkaar even aan. Martin betaalde, waarna ze vertrokken.

Sarah had geen idee waar Martin woonde, maar als zijn huis net zo groot en duur was als zijn auto, dan moest het welhaast een klein paleisje zijn. De moderne Bentley bleek elektrisch te rijden. Ze had haar hand op zijn been gelegd. Hij keek een keer naar haar en dacht: ongelofelijk wat een lichaam. Martin zei: “Blijf je, of breng ik je naar huis?”
Sarah antwoordde: “Wat denk je, Martin.” Haar hand gleed een stukje langs zijn been.

Na ongeveer vijftien minuten waren ze er. De hekken gingen automatisch open en de verlichting langs de bijna honderd meter lange oprijlaan sprong aan. De moderne, vrij recent gebouwde, bijna geheel witte woning in Bauhaus stijl werd zacht verlicht. De auto schoof naar beneden van een afrit. Ze reden een ondergrondse garage in waar nog drie auto’s stonden. Een four wheel drive Jeep, een pick-up en een Smart.
De garagedeur sloot zich automatisch. Martin stapte uit, liep om de auto heen en hield de deur voor haar open. Ze liepen de garage uit en kwamen in een ander deel van de ondergrondse ruimte. Er stond een roestvrijstalen werkbank waar je omheen kon lopen. Aan de muur achter de werkbank hingen tal van gereedschappen en aan de korte zijde van de vierkante ruimte stonden twee grote vriezers. De vloer was betegeld en voorzien van twee afvoerputjes. Naast de vriezers was een ingebouwde muurkast, waarin vier jachtgeweren hingen. Sarah stelde geen vragen, maar vroeg zich wel af waar Martin deze ruimte voor gebruikte. Martin had haar stille verwondering opgemerkt, of hij kwam spontaan met een toelichting. Hij zei: “Ik jaag regelmatig, samen met mijn vrienden. Hier slachten we de dieren. Dat doen we zelf, omdat de meeste van mijn vrienden, net als ik, chirurg zijn. Appeltje eitje.”

Ze stapten in een lift en gingen naar de eerste verdieping, waar ze in een schitterende woonkamer kwamen met grote ramen en veel planten. Sarah zei dat ze wel een dubbele espresso wilde. Dat vond Martin een prima plan. “Twee dubbele espresso’s. Komen er aan.” Hij liep naar de lichte, open keuken om de espresso’s te maken.
Sarah keek om zich heen. Er hingen twee jachttrofeeën. Een van een eland en een van een vos. Ze vond de koppen van de dieren uit de toon valen vergeleken met de rest van de strakke rechthoekige inrichting met louter zwarte, grijze en witte tinten. Haar blik werd getrokken door een opvallend schilderij. Nee, het was een foto. Een verbeelding van de lijkschouwing van de anatomische les van Dr. Tulp met onder meer Martin als een van de studenten. Zou dat lijk echt zijn?, dacht Sarah.
Martin kwam met de twee koffies aan lopen en vroeg: “Wil je..”
Sarah onderbrak hem en zei: “Laten we de espresso meenemen.”

Ze liepen een spiraalvormige, houten trap op en kwamen in een ruimte van minstens honderd vierkante meter met aan de rechterzijde bij een groot raam een prachtig, blauw waterbed. Aan de andere kant van de kamer was een in de vloer verzonken bad voor zeker acht personen. Tussen bad en bed stond, met de rug naar de kamer, een drie meter brede, beige, leren bank met zicht op een wand met een bijzonder groot televisiescherm.
Sarah liep naar het bad, zette haar espresso op een marmeren plateautje aan de rand van het bad en liet met een enkele beweging haar jurk van haar lichaam zakken. Ze droeg er niets onder. Sarah stapte in het bad en zei: “Waar blijf je en hoe zet je dit bad aan?” Ze zag geen kranen.
Martin, lachte hard en vroeg: “Heb je haast?” Hij pakte een afstandsbediening uit een nis in de muur en drukte op twee knoppen. Vanuit de wanden en de bodem vulde het bad zich vrij snel. Martin gaf haar de afstandsbediening en legde uit hoe ze de waterstroom harder en zachter, warmer en kouder en aan of uit kon zetten. “Ik ben zo terug” zei hij, waarna hij wegliep. Twee minuten later was Martin terug in een zwarte badjas. Hij trok zijn badjas uit, legde die naast het bed, liep naar de andere kant van de kamer en stapte bij Sarah in bad. Hij vroeg welke badolie ze wilde.
“Lavendel, heb je dat?” Onderwijl keek ze naar zijn gespierde lichaam. Dit wordt geweldig, dacht ze. Een mooi model voor een van mijn sculpturen.
“Druk maar vier keer op de groene knop”, zei Martin.
Sarah deed wat hij zei en zag dat het water zich mengde met de gewenste badolie. de geur van lavendel vulde de ruimte, maar niet overheersend. Ze ging tegen hem aanliggen en speelde met hem. Hij liet haar merken dat hij dat bepaald niet vervelend vond.

Nadat ze elkaar meer dan een kwartier hadden opgewonden, stapten ze uit bad en droogden elkaar af.
Sarah liep voor hem uit naar het bed. Martin zei dat hij nog even iets moest pakken en liep naar een andere kamer. Ze pakte haar tas die bij de deur stond en zette die naast het bed. Plots klonk er klassieke muziek uit alle hoeken van de kamer. Niet te zacht en niet te hard.
Martin kwam binnen en stond een tijdje naar haar te kijken. “Wat doe je? Waarom kijk je zo?”, vroeg Sarah. Ze voelde dat de sfeer veranderd was, maar zei er niets over.
Martin glimlachte, haalde zijn schouders een beetje op en antwoordde: “Ik kijk naar jouw uitzonderlijk mooie lichaam en naar de structuur van de beenderen. Schitterend.”
“Dat heeft nog nooit iemand gezegd”, zei Sarah, “maar…, dankjewel. Kom je?”
Martin ging naast haar liggen. Als in slow motion speelden ze aanvankelijk het liefdesspel. Het tempo werd langzaam opgevoerd. De Hongaarse muziek bepaalde gaandeweg het tempo, zweepte hen op en bracht hen meer en meer in extase. Ze verloren zichzelf en elkaar. Juist op het moment dat ze voor de derde keer samen de top beklommen, klonk het angstig: “Wat doe je?”
Gelach, homerisch gelach. Zij schreeuwde tegen hem. Hij schreeuwde tegen haar. Het gelach ging over in gegrom. Plotseling ging het razend snel. “Wat wil je? Wat doe je? Hou op, hou op!” Toen was het afgelopen en werd het stil.

Anderhalf uur later was de slaapkamer helemaal schoon en was de badkamer aan de beurt. Daarna werd in de ondergrondse ruimte in iets meer dan een uur het lichaam snel en vakkundig ontleed. Lever, nieren, hart, longen, ogen en andere nuttige lichaamsdelen werden ingepakt en in separate koelboxen gedaan. Koelboxen die uit de vriezer kwamen en waren voorzien van koelelementen. Een geluk bij een ongeluk dat die boxen allemaal leeg waren geweest, omdat het een volkomen ongeplande buitenkans was gebleken. De koelboxen werden geseald en daarna op de tafel schoongespoten. Vervolgens werden ze ontsmet en na tien minuten nog eens schoongespoten. De zes grotere boxen met overbodige lichaamsresten stonden links en ondergingen een zelfde routine. Alle boxen werden op een karretje gezet dat aan de andere kant van de ruimte stond. Daarna werd de werkplek schoongemaakt, ontsmet en nog eens schoongemaakt.
Zo, dat was dat. Niets was aan het toeval overgelaten. De badkamer rook inmiddels naar dennengeur en de ondergrondse ruimte rook, net als aan het begin van de avond, naar niets. Lichten uit, de spullen bezorgen en dan naar huis. De boxen stonden inmiddels achter in de Jeep en moesten binnen twee uur worden afgeleverd. De hekken sloten zich toen de Jeep het terrein af was gereden en rustig in de nacht verdween.

Drie uur later stond de schoongemaakte Jeep weer op zijn plek. Nog eens twee uur en een nachtbus later stapte ze in de lift van haar appartement. Het was maar drie stappen van de lift naar de deur van haar appartement op de achtste verdieping. Sarah deed de deur open, stapte naar binnen, legde haar spullen in de gang, schopte haar schoenen uit en liep naar de kamer van haar twee kinderen, die heerlijk lagen te slapen. De oppas lag in diepe rust op de bank in de woonkamer. Sarah glimlachte. Wat een superavond. Lekkere seks en onverwacht honderdzeventigduizend euro verdiend.

 


Wordt ook orgaandonor en registreer u HIER.

 

 

Meander

 

‘Organische Intimiteit’: © Meander; 17 augustus 2019.  


Hart: Internet.


Meer verhalen van Meander? Klik HIER.

Waar zij liep

Waar zij liep

zag haar lopen                  

op Jacobspad                    

in vage verte                

‘t frêle silhouet                 


zag haar lopen                  

bij Kobbeduinen                  

in schreeuwende zon                   

was zij het die scheen                  


zag haar lopen                    

op Westerstrand                    

dansend op horizon

wonderschoon ballet


zag haar niet meer

paden en stranden

schandalig leeg

omdat ze verdween                


loop waar zij liep

zij niet geweten

ondanks dat het nooit

kan haar niet vergeten      

 

Meander

 

‘Waar ze liep’: © Meander; Almere; 6 augustus 2019.  


Foto: ‘Jacobspad; © Meander; 6 augustus 2019.


Meer gedichten over Hart & Ziel? Klik HIER.

 

Roekeloze Rekel

Roekeloze Rekel


een roekeloze rekel uit Wier                        


gaf om volvette muizen geen zier                


de sluwe schavuit               


beet in menig kuit                   


lachend en louter voor zijn plezier                 

 

 

 

Meander

“Roekeloze Rekel”: © Meander; Almere; 2 juli 2019.  


Tekening; Internet; FieryBirdyThing Deviant Art.


Voor meer gedichten, klik HIER .


Meer informatie over de Vos, klik HIER.


Over het plaatsje Wier in Friesland, klik HIER.


“Roekeloze Rekel”, geschreven naar aanleiding van een vrouw op een fiets in de Onlanden bij Groningen. Zij vond dat ze gestalkt werd door een vos. Zij dacht dat hij het op haar sappige kuitjes had voorzien, of op haar knokige enkeltjes. Maar de vos dacht slechts: “Wat moet dat mens hier?


Bericht over vrouw die gestalkt werd door een vos in natuurgebied de Onlanden (Groningen): Klik HIER.

Het jongetje dat de zon wilde vangen

Het jongetje dat de zon wilde vangen

Tijn vroeg: “Waarom is de zon eerst daar? Hij wees naar het oosten. “En waarom is ie dan de hele dag boven ons hoofd? Gaat ie ’s avonds onder ons huis door?” Hij wilde weten hoe het precies zat met de zon. Zes jaar en gebrand op het begrijpen van de zon. “Kan ik de zon pakken?”
“Tijn, hou even op met dat gevraag. Hoe dat gaat met de zon en de aarde, heb ik al eens verteld. Onze aarde draait om de zon en ze allebei zijn heel erg groot.”
Tijn haalde zijn schouders op en dacht dat zijn moeder maar iets zei, omdat er iets was dat hij niet mocht weten. Dat deed ze wel vaker, vond hij. Hij schudde zijn hoofd. Het was zijn moeder, maar ze begreep het niet.
De zon en de maan waren dingen, een soort lampen vond Tijn. Dingen en lampen kun je pakken, bedacht hij.

Tijn stond ‘s avonds op het balkon van hun vakantiehuis op het duin en keek naar de zon die langzaam in de Noordzee verdween. De zon was heel heet had zijn moeder gezegd. Dus, dacht Tijn, gaat ie even zwemmen in de zee en als de zon weer koud genoeg is, dan komt ie weer terug. De zon is slim, want hij gaat altijd ’s nachts zwemmen. De maan niet, die zie je soms ook overdag.
“De maan is dommer dan de zon, mama”, zei Tijn tegen zijn moeder, die in een stoel een boek zat te lezen.
Zijn moeder zei: “Dommer dan de zon? Dingen kunnen niet dom of slim zijn.”
“Duhhuh, jij snapt er niks van”, reageerde Tijn.
“Leg eens uit dan?”
Tijn zei: “Dat is te moeilijk voor jou.”
Zijn moeder lachte en zei: “Het is al veel te laat. De zon is al onder gegaan. Naar bed, jongeman.”

Tijn kon niet slapen. Hij dacht lang en diep na over hoe hij zijn moeder kon laten zien dat hij gelijk had. Hij stond op en liep naar het raam. Maan was helemaal rond en helder. Eens kijken of Maan mij kan helpen, dacht Tijn.
“Hé, Maan. Kom eens hier?” Maan reageerde niet.
“Maa-aan, kijk nou even en kom eens hier.” Tijn wist wel dat dingen niet konden praten, tenminste dat had zijn moeder gezegd, maar dat was vast ook niet waar.
“Waarom maak je me wakker? Ik hang hier net lekker”, klonk plotseling een hoge stem, die van ver weg leek te komen.
“Wie is dat?”, vroeg Tijn. Hij vroeg zich af of het Maan wel was, want die was nog steeds heel ver weg.
“Ik, je riep me toch?”, vroeg Maan, terwijl ze gaapte.
“Ja, ik wil wat weten”, zei Tijn, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was dat je met de maan sprak, terwijl maar heel weinig kinderen dat konden.
“Nou, vraag maar, anders hang ik hier morgen nog”, zei Maan.
Tijn vroeg: “Hoe kan ik Zon vangen? Ik wil weten wat hij doet en kijken of hij echt zo heet is?”
Maan antwoordde: “In de eerste plaats is Zon een meisje, dus geen hij, maar een zij. In de tweede plaats wil Zon niet gevangen worden. Daar heeft Zon geen tijd voor, want dan komen er grote problemen.”
“O ja, een meisje? Dat denk ik niet, want Zon is heel erg groot en sterk, zegt mijn moeder.”
Maan zei extra duidelijk: “Een meisje. En…, je mag haar niet vangen.”
“Maar het kan wel’, zei Tijn.
“Ik ga jou niet vertellen hoe dat moet, want Zon en ik zijn vrienden. We kunnen niet zonder elkaar.”
“Wat ben jij een stomme Maan zeg. Ik wil Zon maar één keertje heel eventjes vangen.”
“Succes, Tijn, ik ga weer zonnen?”
“Zonnen? Er is helemaal geen Zon”, zei Tijn.
Maan zei niets meer en verdween even later langzaam achter de wolken.
“Eigen schuld”, riep Tijn. “Nu ben je weg.”

Tijn ging weer op zijn bed liggen en piekerde zich suf. Het werd al een klein beetje licht. Hij stapte uit zijn bed, trok zijn kleren aan, sloop naar beneden, trok zijn laarzen aan, pakte zijn emmertje, zocht even naar zijn schepnet en keek of de deur op slot was. De sleutel zat in de deur. Tijn draaide de sleutel zachtjes om, deed de deur nog zachter open, liep naar buiten en deed de deur nog veel zachter weer dicht.

Tijn rende zo hard hij kon de weg af naar het strand. Hij liep vanaf de strandopgang eerst een stuk langs het strand en toen naar de branding. Hier was niemand die hem tegen kon houden. Er was trouwens nergens iemand te zien, wat wel raar was, maar het kwam Tijn goed uit.
Zon kwam op, ging boven zijn hoofd naar de andere kant en zou straks onder gaan. Het leek veel sneller te gaan dan anders. Tijn zette zijn emmertje neer en wachtte tot de zon bijna onder ging. Het schepnet werd alvast uitgestoken, precies onder Zon. Zon werd eerst donkergeel, toen oranje en uiteindelijk zelfs een beetje rood. Tijn wachtte tot Zon in zijn schepnet zakte. Vlak voordat het eerste stukje van Zon bijna in het water wilde verdwijnen, trok hij het schepnet naar zich toe en kiepte Zon in de emmer. Dat ging een beetje ruw, want hij wilde zijn handen niet branden. De emmer was te klein voor Zon, zodat deze bovenop de emmer bleef liggen.

“Au, ben je helemaal gek geworden”, schreeuwde Zon tegen Tijn. “Blijf van me af.”
“Ik gooi je zo terug in het water, Zon”, zei Tijn.
“Niks er van jongetje, je zet me nu terug en absoluut niet gooien!”, commandeerde Zon.
“Ik heet Tijn en je hoeft niet zo te schreeuwen, want dat is onbeleefd, zegt mijn moeder. Als je niet aardig doet, neem ik je mee naar huis.”
Zon zwol op van boosheid en werd nog roder. Ze viel bijna van de emmer. “Laat mij vrij! Nu!”, riep ze.
“Ik wil je wat vragen. Daarna laat ik je gaan”, zei Tijn.
Zon aarzelde, dacht even na en zei toen ongeduldig: “Nou, schiet maar op met je vragen.” Zon werd iets rustiger, want als ze hier niet weg zou komen, ging er van alles vreselijk mis.
Tijn vroeg: “Waarom ga je iedere dag over ons heen? Ga je ’s avonds zwemmen, omdat je het te warm hebt? Ga je onder ons huis door?”
“Ik heb het nooit te warm. Ik moet om de aarde draaien om te zorgen dat jullie overdag licht hebben en in de nacht kunnen slapen”, zei Zon. ‘Wat is een huis?”
“Om de aarde draaien?”, vroeg Tijn verbaasd? “Mijn moeder zegt dat de aarde om jou draait.”
“Nou mooi niet”, zei Zon.
“O”, zei Tijn. “En Maan? Die zegt dat jullie vrienden zijn.”
“Ja, maar eigenlijk is ze mijn kleine zusje, maar dat snapt ze nog niet. Daar is ze te klein voor.”
Tijn zei: “Nee, dat is niet waar. Toch?”
Zon zei: “Ja, dat is wel waar en nu moet ik weg, anders begint de dag morgen veel later. Heb je nog meer vragen?”
“Ja, maar dat kan een andere keer wel. Of wacht even, nog één vraagje.”
“Toe dan maar”, zei Zon, die begreep dat ze beter mee kon werken.
Tijn vroeg: “Zijn wij nu ook vrienden?”
“Vrienden?”, bulderde Zon. “Je hebt me gevangen.”
Tijn keek naar Zon, zei “Sorry”, en vroeg nog een keer: “Zijn we nu vrienden?”
Zon dacht even na en zei: “Als je me nu laat gaan en belooft me nooit meer te vangen, dan zijn we vrienden.”
“Voor altijd?”
“Voor altijd.”
“Goed. Ik beloof het”, zei Tijn.
Tijn wilde de Zon een boks geven, maar dat kon natuurlijk niet. Hij voelde voorzichtig met zijn rechterhand aan haar roodoranje huid. Ze was wel warm, maar hij brandde zijn handen niet.
“Ik ga”, zei Zon, die niet langer wilde wachten en voor Tijn iets kon doen, sprong Zon in zee. Ze zwom zo snel ze kon naar de verte voor ze zich helemaal in de zee liet zakken. Tijn keek nog een tijdje naar de plek waar zijn nieuwe vriendin in de zee was verdwenen. Het werd donker en Tijn viel in slaap.

Toen Tijn de volgende ochtend wakker werd, rende hij naar beneden en riep hij tegen zijn moeder, die het ontbijt aan het maken was: “Ik heb Zon gevangen. Ze draait om de aarde en het is een meisje. Ze weet niet wat een huis is en Maan en Zon zijn vrienden en Zon is nu ook mijn vriend, eh, vriendin.”
Tijns moeder glimlachte en zei: ‘Dat is mooi, schat. Maar vond de zon dat wel fijn? Is ze niet boos geworden?  Kijk maar eens naar buiten.” Het regende pijpenstelen en een felle flits werd gevolgd door een knetterende donderslag. Er was geen Zon te zien.
Tijn schudde zijn hoofd, keek naar zijn moeder en zei: “Jij snapt er echt helemaal niks van, mam.”

 

 

Meander

 

Een spontaan verhaaltje over de zevenjarige Tijn, die de Zon wilde vangen. Geschreven naar aanleiding van een ontmoeting op een terras aan het strand met een bijdehand en gezond eigenwijs, fantasierijk ventje en met zijn moeder, die hij behoorlijk in verlegenheid wist te brengen. Tijn en ik spraken met elkaar over zon en onzon.


“Het jongetje dat de zon wilde vangen”: ©Meander; 22 juli 2019.  


Foto: “De zon”; twintig minuten voor zonsondergang: © Meander; 25 juli 2018.  

Meer informatie over de Zon? Klik HIER.

Staren over zee

Staren over zee

ze stond te staren over zee                      

vanaf de top der duinen                      

tranen gleden naar benee                     

om hetgeen verloren was                      


ze stond te staren over zee                        

besloot om te gaan struinen                       

nam haar leven met zich mee                      

met daarop die scherpe kras                  


ze bleef maar staren over zee          

al slenterend op het strand                      

raakte zo van lieverlee                      

bij de branding aanbeland


ze stond te staren over zee

op verschuivende limiet

en dacht, toe neem mij toch mee

breng me weg van mijn verdriet


ze stond te staren over zee

met in hart en ziel haar lief

ervoer eenheid van hun twee

glimlachte, wist intuïtief


ze staarden samen over zee

hij van ergens wie weet waar

allerliefste staarde mee

zij naar hem en hij naar haar


ze stond te staren over zee

keerde haar rug naar ‘t water

had er rust en vrede mee

tot straks mijn lief, tot later

 

 

Meander

“Staren over Zee (zij)”: © Meander; Veerboot op het Wad; 18 juli 2019.  


Foto: Liefde van de zee: © Meander; 14 juni 2019.  


Voor verhalen en gedichten over Hart & Ziel, klik HIER.


Voor verhalen en gedichten over Zee, Kust, Strand en meer, klik HIER.

 

Meander is nieuwsgierig naar uw beleving van dit gedicht, uw ervaringen, uw liefde voor uw lief. Wat voelt u? Wat denkt u? Een gedicht dat tot nadenken stemt, vrede brengt, of rust? Is het verlies van de ultieme liefde ooit acceptabel, of slechts een feit waarmee we moeten leven? Kunt u het leven van de liefde vieren, ook als hij of zij is gegaan naar wie weet waar?
Meander verzamelt graag alle reacties om wellicht op grond van die reacties een nieuwe poëtische weergave van de verloren liefde te kunnen verwoorden, verbeelden, schetsen, impliciet laten beleven.

Dit is een variant op het origineel, omdat de ervaring vanuit verschillend perspectief kan worden gedacht. Dit gedicht is uit haar perspectief.

Staren over Zee

Staren over Zee

hij stond te staren over zee                      

vanaf de top der duinen                      

tranen gleden naar benee                     

om hetgeen verloren was                      


hij stond te staren over zee                        

besloot om te gaan struinen                       

nam zijn leven met zich mee                      

met daarop die scherpe kras                  


hij bleef maar staren over zee              

al slenterend op het strand                      

raakte zo van lieverlee                      

bij de branding aanbeland


hij stond te staren over zee

op verschuivende limiet

en dacht, toe neem mij toch mee

breng me weg van mijn verdriet


hij stond te staren over zee

met in hart en ziel zijn lief

ervoer eenheid van hun twee

glimlachte, wist intuïtief


ze staarden samen over zee

zij van ergens wie weet waar

allerliefste staarde mee

zij naar hem en hij naar haar


hij stond te staren over zee

keerde zijn rug naar ‘t water

had er rust en vrede mee

tot straks mijn lief, tot later

 

 

Meander

“Staren over Zee (hij)”: © Meander; Veerboot op het Wad; 18 juli 2019.  


Foto: Liefde van de zee: © Meander; 14 juni 2019.  


Voor verhalen en gedichten over Hart & Ziel, klik HIER.


Voor verhalen en gedichten over Zee, Kust, Strand en meer, klik HIER.

 

Meander is nieuwsgierig naar uw beleving van dit gedicht, uw ervaringen, uw liefde voor uw lief. Wat voelt u? Wat denkt u? Een gedicht dat tot nadenken stemt, vrede brengt, of rust? Is het verlies van de ultieme liefde ooit acceptabel, of slechts een feit waarmee we moeten leven? Kunt u het leven van de liefde vieren, ook als hij of zij is gegaan naar wie weet waar?
Meander verzamelt graag alle reacties om wellicht op grond van die reacties een nieuwe poëtische weergave van de verloren liefde te kunnen verwoorden, verbeelden, schetsen, impliciet laten beleven.

Dijktoeristen

Dijktoeristen

Fragment van schilderij; Bootjes kijken op de dijk; Theo Onnes


wat zullen we gaan doen?
niet nog eens naar het strand
waarom zou dat niet kunnen?
even een dag geen zand               

laten we gaan fietsen
wat nemen we dan mee?
stoelen en de verrekijker
drinken en eten voor ons twee               

na een uurtje fietsen
was zij het al weer zat
en wilde ergens zitten
desnoods maar aan het Wad

ik stop even met fietsen
wil je zitten? op de dijk?
het maakt mij niet uit waar
je zit daar wél te kijk

fietsen op slot gezet
de stoeltjes neergepoot
kleedje voor de zekerheid
daar kwam al de eerste boot

door de verrekijker turen
het Wad zorgvuldig afgespeurd
klippers en aken bespieden

wanneer was zij nu aan de beurt?

geef mij eindelijk die kijker
ja, ja heel even wachten nog
geduld zwaar op de proef gesteld
het duurde veel te lang, ja toch?

 

dijktoeristen
Schilderij; Theo Onnes; Bootjes kijken op de dijk

 

geef die verrekijker nou
alleen dit ene scheepje nog maar
zuchtend deed ze even later
verveeld haar armen over elkaar

gezellig samen op de dijk
zijn grijze sokken in sandalen
en maar roepen, kijk dan, kijk
hij zag niet dat zij zat te balen

ze werd boos en deed een greep
doch duwde hem per ongeluk om
ze pakte snel de verrekijker
o, wat keek haar mannetje dom

Jan en Greet een lekker stel
vijftig jaren echtelijk twisten
maar liefde vergeeft alles snel
zelfs voor kekke dijktoeristen

 

 

Meander

“Dijktoeristen”: © Meander; 18 juli 2019 0.04 uur


Schilderij: © Theo Onnes; Bootjes kijken op de dijk


Meer over Theo Onnes weten? Klik dan HIER.