Archief van
Categorie: Beleving

Een beleving weergeven in de vorm van een kort verhaal met meestal een impliciete boodschap.

Als het niet meer mag, dan toch

Als het niet meer mag, dan toch

als het niet meer mag

niet meer tastbaar kan

niet meer samen praten

als uit handen is geslagen

buiten onze zeggenschap

rest ons zuivere liefde

liefde voorbij leven

liefde die nooit slijt

liefde mee te dragen

in iedere vezel voor altijd

 

 

Meander

‘Als het niet meer mag, dan toch’: © Meander; 25 januari 2020.  


Verbeelding; 
© Meander; 25 januari 2020 op basis van een foto van Meander van 31-12-2019/


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

 

Skulptur der Natur

Skulptur der Natur

Zeit ohne Existenz

wo Willkür

hartnäckig

wäscht und schleift


Strömungen spülen

Chaos am Strand

legen das alles

in kreative Hand


Natur schafft neues

knetet Düne und Strand

Wetter und Wind

bilden unfaßbaren Sand


temporär entfalten

fragile Skulpturen

womit Schöpfer

zerbrechliche Wahrheit spricht


verfließende Wahrheit

flüchtige Skulptur

weniger als winzig

hat keinen Moment

 

Skulptur

 

 

Meander


“Skulptur der Natur”: © Meander; 20 januari 2020


Fotos: 
© Meander; Seaside Sandsculptures; 2019.  


Weitere deutsche Gedichte finden Sie HIER.


Heidi Klitzke, vielen Dank für deine Hilfe bei der Grammatik

Vette Klei

Vette Klei


vervagende verte

gekende horizon

in grijze ochtendnevel

als ploegscharen

blauwgrijze grond

geslepen omwoelen

in grove groeven

glanzende vette klei

op onafzienbare akker

 

Meander

‘Vette Klei’: © Meander; 19 januari 2020.  


Foto: Pas geploegde akker


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

Man O Man

Man O Man

een knappe kerel uit Groenekan                 


aarzelde over een leuke man                  


het was zo bizar             


gevoel in de war           


maar eigenlijk dacht hij, pak me dan  

 

 

 

Meander

‘Man O Man’: © Meander; 19 januari 2020.  


Gif: Internet


Meer gedichten met Hart & Ziel van Meander? Klik HIER.

 

Wil jij de onzekerheid in een relatie overwinnen? Klik HIER. 

Pak me dan

Pak me dan


een prachtige vrouw uit Pakistan                 


aarzelde over een leuke man                  


het was zo bizar             


gevoel in de war           


maar eigenlijk dacht ze, pak me dan  

 

 

 

Meander

‘Pak me dan’: © Meander; 16 januari 2020.  


Gif: Internet


Meer gedichten met Hart & Ziel van Meander? Klik HIER.

 

Wil jij de onzekerheid in een relatie overwinnen? Klik HIER. 

Duurzaam natuurmonument Schiermonnikoog

Duurzaam natuurmonument Schiermonnikoog

Natuurmonumenten Schiermonnikoog is van mening dat schelpenpaden niet meer van deze tijd zijn, omdat winning van de schelpen en het vervoer niet goed zijn voor natuur en klimaat. Men wil fietspaden maken van duurzame producten om er zo slimme betonnen fietspaden van te maken. Fietspaden gemaakt van restproducten en natuurlijke producten. Het onderzoek naar de juiste samenstelling van het materiaal loopt nog. Wandelpaden zouden, denk ik, bijvoorbeeld kunnen worden voorzien van houtsnippers.

Er wordt waarschijnlijk geld bespaard met deze duurzame aanpak, waarmee maar weer wordt aangetoond dat duurzaam niet duurder hoeft te zijn. Dat geld kan vervolgens worden ingezet in het belang van andere projecten van Natuurmonumenten.

Het nostalgische gevoel en de beleving van de fietspaden is mij, na meer dan 40 jaar en meer dan honderdvijftig maal gast te zijn geweest op Schier, bekend. Echter als je van de natuur houdt en als je wilt dat zowel Schiermonnikoog en de rest van Nederland en omstreken zo natuurlijk en duurzaam mogelijk worden onderhouden, dan gaat dat niet door alles bij het oude te houden. Als de nieuwe paden er liggen, zijn we daar na enkele jaren aan gewend.
het idee dat schelpenpaden karakteristiek zijn voor Schiermonnikoog is niet waar. Schelpenpaden komen voor op alle Waddeneilanden, langs de gehele kust en in natuurgebieden in het gehele land. Natuurmonumenten kan met een wijze stap op Schiermonnikoog een duurzame trend zetten voor heel Nederland.

Natuurmonumenten koestert Schiermonnikoog en zorgt samen met eilandbewoners en andere organisaties en met bezoekers voor het behoud van de totale natuur van het eiland. Vertrouwen in deze organisatie is op zijn plaats.
Met duurzame fietspaden en wandelpaden maken we van Schiermonnikoog een nog duurzamer monument.

Folkert Buiter

‘Duurzaam Natuurmonument Schiermonnikoog’: © Meander(Folkert Buiter); 17 januari 2020.  


Foto: Schiermonnikoog: © Meander(Folkert Buiter); augustus 2019

Van Hier Naar Haar

Van Hier Naar Haar

zij stapte in de trein

hij stapte op ‘t perron

ze keken naar elkaar

verblind door liefdes zon

zijn glimlach streelde haar

de trein vertrok en won


hij dacht dit gedicht

dat zij voelt wellicht

dan komt zij naar hier

of gaat hij naar daar

reizen ze voortaan

vol liefde met elkaar

 

 

Meander


‘Van hier naar haar’: © Meander; 16 januari 2020.  


Foto: vertrekkende trein: © Meander; 16 januari 2020


Meer gedichten van Meander? Klik op Ja.

 

 

 

 

 

 

Mannen en Vrouwen

Mannen en Vrouwen

vrouwen willen tedere liefde                 

mannen hunkeren vooral naar seks                

als zij een vrouw hun liefde geven                    

gebeurt er onmiddellijk iets geks                   

de twee duiken op en in elkaar                 

ze vrijen zich suf, maar zijn nooit klaar               

dus blijven ze hun liefde geven                

ongeremd steeds weer samen spelen

zo genieten zij heel hun leven

hij met haar en zij met zovelen

 

Meander

‘Mannen en Vrouwen: © Meander; 14 januari 2020.  


Plaatje: National Geographic; Skychart by A.Fazekas/Skysafari 


Meer gedichten van Meander? Klik HIER’

 

 

 

Vrouwen en Mannen

Vrouwen en Mannen

vrouwen willen tedere liefde                 

mannen hunkeren vooral naar seks                

als zij een vrouw hun liefde geven                    

gebeurt er onmiddellijk iets geks                   

de twee duiken op en in elkaar                 

ze vrijen zich suf, maar zijn nooit klaar               

dus blijven ze hun liefde geven                

ongeremd steeds weer samen spelen

zo genieten zij heel hun leven

zij met hem en hij met zovelen

 

Meander

‘Vrouwen en Mannen: © Meander; 28 december 2019.  


Plaatje: National Geographic; Skychart by A.Fazekas/Skysafari 


Meer gedichten van Meander? Klik HIER’

 

 

 

Echte mest

Echte mest

een rosse schone in Oosterzee            


was ontevree over haar WC           


het stonk zo naar stront              


uit huis en uit grond              


het boerenbestaan viel nog niet mee

 

 

Meander

‘Echte mest’: © Meander; 13 januari 2020.  


Foto internet.


Voor meer gedichten van Meander, klik HIER.

 

Tranen op het raam

Tranen op het raam

De trein remde af. We reden station Lelystad binnen. Mensen stapten uit en anderen stapten in om naar Zwolle, Assen of Groningen te gaan. Met luid gestommel en al mopperend over een niet meewerkende deur, gehinderd door een viertal grote tassen, kwam een stel de coupé binnen. Het was vooral de vrouw die zich verbaal roerde. Ze zetten zich tegenover mij. Twee tassen werden ongevraagd op de stoel naast mij gezet. De andere tassen werden tussen de benen van beide reizigers geplant. Ik keek glimlachend naar het tafereel, dat alles had van een reis waar beiden geen zin in hadden. Zij was een grote vrouw, wat zorgeloos of beter gezegd onverzorgd gekleed in een blauwe, enigszins verschoten jurk. Het donkerblonde haar leek niet al te stevig opgeknoopt en kon ieder moment los raken. Ze had haar jas op de tas gelegd die tussen haar benen stond. De man was gekleed in een donkergrijs pak, hetgeen de indruk wekte alsof hij op weg was naar een officiële gelegenheid, maar dat was gelet op de kleding van de vrouw niet waarschijnlijk.

De trein vertrok en ik verdiepte mij in mijn boek, althans dat probeerde ik. Mijn aandacht gleed echter steeds naar de man en vooral naar de vrouw tegenover mij. Wat ze precies zei tegen haar man, ik nam aan dat het haar man was, kon ik niet verstaan. Ze sprak in een voor mij onbekend dialect. Dat haar opmerkingen afkeurend en commanderend waren, was aan de toon waarop ze sprak en aan de mimiek van haar gezicht, meer dan af te lezen. De man reageerde bijna niet. Hij zei niets, keek naar buiten en dacht er vermoedelijk het zijne van. Af en toe legde hij zijn hand op haar hand.

We reden station Dronten voorbij. Een troosteloos station, hetgeen versterkt werd door de van de ramen aflopende regen, die het uitzicht grauw ontkleurde.
De man stond op en liep naar rechts door het gangpad. Even later kwam hij terug en liep door naar de andere kant. Op zoek naar een toilet, dacht ik.
De regen geselde de ramen van de trein. Ik keek er naar, waarna mijn blik naar de bank tegenover mij schoof. Ik knikte naar de vrouw.
“Wat zit je naar mij te kijken?”, vroeg ze boos in bijna accentloos Nederlands.
“U zit tegenover mij, mevrouw”, zei ik. ‘Als ik opkijk, zie ik u. Goedemorgen.”
“Je zit te gluren, smeerlap.”
“Dat lijkt me niet redelijk, mevrouw, want u zit direct tegenover mij.”
“Wacht maar tot mijn broer terug komt. Kun je niet ergens anders gaan zitten?” Het was dus niet haar man, constateerde ik. Ondertussen moest ik onwillekeurig, onhoorbaar maar wel zichtbaar lachen om haar verzoek om te verkassen. Ik wilde reageren, maar kreeg geen kans.
“Je zit mij uit te lachen, viespeuk!”, riep ze zo luid dat reizigers in de volle coupé meegenoten. “Ga weg!”, riep ze dwingend, onderwijl maakte ze met haar hand een beweging, alsof ze een vlieg wilde wegjagen.
Ik zei: “Mevrouw, ik zat hier al toen u hier kwam zitten. U bent tegenover mij gaan zitten en u heeft uw tassen ongevraagd op mijn tas gezet. Als u het niet fijn vindt om tegenover mij te zitten, heb ik er geen bezwaar tegen dat u ergens anders gaat zitten.” Ik voelde haar reactie op mijn iets te keurige en vileine antwoord al aan komen en vroeg me af of de vrouw had gedronken, of drugs had gebruikt.
Met schelle stem schreeuwde de vrouw: “Jij hebt toch geen twee stoelen nodig? Je hebt een kaartje voor één stoel, toch?” De redenering over de kaartjes was blijkbaar niet op haar van toepassing. Ik begon me af te vragen of het niet beter was om ergens anders te gaan zitten, vooral omdat de hele coupé zichtbaar meegenoot.
Ik zei zo rustig mogelijk in een poging haar te kalmeren: “Mevrouw, ik heb er geen bezwaar tegen dat uw tassen daar staan. Laten we ophouden met deze zinloze discussie. Ik ga mijn boek lezen en laat u met rust.” Op een of andere manier voelde ik me schuldig, terwijl daar geen enkele aanleiding voor was.

Het was even stil, maar mijn terugtrekkende beweging had niet het gewenste resultaat, temeer daar haar broer terug kwam lopen. Ze verviel weer in haar dialect en sprak overstuur en gehaast tegen haar broer. Ze wees daarbij meermaals naar mij. De broer keek een keer naar mij met een blik waar helemaal niets uit af te lezen viel. Hij sprak met de vrouw en fluisterde iets in haar oor. Ze werd steeds stiller. Het enige dat nog zichtbaar was van haar woede jegens mij, waren haar felle ogen die ze op mij gericht hield.
De man pakte een tasje en een fles water. Uit het tasje pakte hij een doosje. Hij drukte een roze tabletje uit een strip die hij uit het doosje had gehaald, waarna hij het tabletje in de mond van de vrouw stopte. Hij gaf haar de half gevulde fles water die ze zonder te stoppen leeg dronk. Hij nam de fles weer van haar aan, sloot de fles en zette die op het plankje voor het raam. Daarna deed hij zijn arm om haar heen. Ik wendde zoveel mogelijk mijn blik af, maar zag aan de man dat hij ergens op wachtte. Hij keek regelmatig naar mij, maar ik begreep niet wat hij duidelijk wilde maken

Tien minuten later zat de vrouw rustig voor zich uit te kijken. Het leek alsof ze in de verte staarde en mij niet meer zag. De man stond op en wenkte mij. Ik liep achter hem aan naar het halletje.
“Mijn vrouw is helaas ziek”, zei de man. “Excuses voor de overlast.”
Dus toch niet haar broer, dacht ik. Dat er wat aan de hand was, had ik al begrepen. Ik voelde een ondankbare, onhoorbare zucht van verlichting bij mijzelf en schaamde mij voor dat gevoel en voor mijn eerdere veronderstellingen. Ik zei: “Ik begrijp het en excuses zijn niet nodig. Kom laten we weer gaan zitten.”
Toen we weer zaten, keken we elkaar aan. Ik zag zijn verdriet en ik zag zijn liefde. Hij hield haar hand vast.

 

Meander

 

‘Tranen op het raam’: © Meander; 12 januari 2020.  


Bewerking foto internet; © Meander; 12 januari 2020
Beeld uit filmpje ‘Rain on window.’


Voor meer verhalen van Meander, klik HIER.

 

Houtjes

Houtjes

stramme vingers                 

veteren hout                  

krakende wervels              

heffen ouderdom             

tot omzichtige schrede                   

wankele heugenis                

op zwart dragend water              


gegrifte herinnering                   

zwiert langs verleden           

aarzelende ijzers        

krassen moedig

in vergeefse tocht 

naar weleer

 

Meander

 

‘Houtjes’: © Meander; 11 januari 2020.  


Bewerking foto internet; natuurijswijzer.nl © Meander; 11 januari 2020


Voor meer gedichten van Meander, klik HIER.

Slufter

Slufter

groene slufter

getooid met wieren

sierlijk lamsoor

in golvende kakofonie

van luide kelen

onder brandende zon


witte slufter

toucheert kust

gunt oceanen

op ritme van getijden

bevallige blik

in haar hart


blauwe slufter

geduldig wachtend

op onstuimige wind

bij springend tij

om vol passie

de zee te vrijen


anomale slufter

speelt haar spel

dwars door duinen

klieft haar kreek

naar brakke vallei

van ongerepte liefde

 

 

slufter

slufter

slufter

 

Meander


‘Slufter’: © Meander; 10 januari 2020.  


Foto’s ‘De Slufter’; Texel: © Meander; 26 juli 2019.


Voor meer gedichten over zee, kust en strand, klik HIER.

 

 

Klaar

Klaar

egoïsme verdampt                

misbruik van vertrouwen

smoort in zichzelf

ongemeende aardigheid

ketst welwillend

in kaatsende echo

tegen latente leegte

onbeperkt onbereikbaar

in vrijheid van voorbij

het is klaar

geniet van niets

in achtergebleven stilte

 

 

Meander

‘Klaar’: © Meander; 8 januari 2020.  


Foto: 
© Meander; 22 september 2019.

 

Levenszin

Levenszin

Levenszin in één zin getegeld.

De zin van het leven is jouw zin, jouw leven.

Er is geen waarom, het leven is het waarom.

 

 

 

 

Meander


‘Levenszin’: © Meander; 8 januari 2020.  


Tegeltje: 
© Meander; 8 januari 2020.


Meer van Meander? Klik HIER.

 

 

Seks met een Heks

Seks met een Heks

 

een tanige heks uit Lombardije                  


wil met eindeloos veel kerels vrijen                         


dat valt nog niet mee                    


maar zegt een man nee                  


vermorzelt ze hem tussen haar dijen

 

Meander


‘Seks met een Heks’: © Meander; 7 januari 2020.  


Bewerkte foto internet: 
© Meander; 7 januari 2019.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

 

Om jou te mag sien

Om jou te mag sien

Jy skuil tussen rotse              

waar die skadu’s jou verberg,              

asof skugter              

oor die wonder van jou kleur               


Maar net toe wit skuim             

teen oeroud mosselbanke beur              

en soutreën (vir ’n oomblik)

teen die uitspansel bly hang…

het skemerson (tersluiks en speels)

jou mooiste tinte

in haar laaste strale vasgevang

 

Gedig: © Carma Shaw
Kaapstad; 2 Januarie 2019 om 5:02

Foto: © Kevin Shaw

 

 

Silhouetten

Silhouetten

silhouetten van voorbij             

vervagen in horizon           

achtergelaten lege

maagdelijke stranden

grillige kusten

wispelturige zee                              

ongerepte opportuniteiten

voor poëzie en proza

in een nieuw decennium

 

 

silhouetten

 

 

Meander

 

‘Silhouetten’; ©Meander; 1 januari 2020.


Foto: ‘Silhouetten’; ©Meander; 31 december 2019
N.B. De foto’s niet zonder schriftelijke toestemming gebruiken.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

Ochtend op ‘t Wad

Ochtend op ‘t Wad

mankerende golfslag op ’t Wad                    

wanneer ontluikende cyclus                  

in onmeetbare tijdelijkheid                   

onafwendbaar naar aanvang schrijdt               


prelude van tinten der zon               

transformeert gemêleerd palet                 

en schildert spectrum in weidsheid                

aleer Ra zich vorstelijk reveleert             


onpeilbare verwondering 

aanschouwt majestueusiteit     

onzer ster van alle dagen             

als ware het een première          


oorsprong van energie en licht
             

fundament onzer existentie                

doch bovenal blakende pracht              

van esthetische eminentie

 

Wad

Wad

Meander

“Ochtend op ‘t Wad”: © Meander; Almere; 18 juli 2019.  


Foto’s: Zonsopkomst boven het Wad
© Meander; 18 juli 2019.


Meer gedichten over Zee, Kust en Strand? Klik HIER!

 

Niet Meer

Niet Meer

Waterkoude wind blies door de gaten van zijn flinterdunne, versleten jas. Door uitputting overmand, na twee jaar zwerven op straat, had hij de kerstmenigte gemeden. Het was bijna middernacht, vlak voor het nieuwe jaar. Een enkele straatlantaarn verlichtte zijn weg, terwijl hij langs het spiegelende water naar een brug liep. Hij had nog wat geld, maar wilde slechts rust. Slapen wilde hij, heel lang slapen. Hij nestelde zich tegen een schuine wand onder de brug. Een half uur later knalde links en rechts het vuurwerk, maar zijn gebroken ogen zagen het niet. Het nieuwe jaar had hem niet meer bereikt.

 

 

Meander

 

‘Niet Meer’: © Meander; 24 december 2019 


Tekening: 
© Meander; 24 december 2019 


Meer verhalen van Meander? Klik HIER.

 

Ongedachte Poëzie

Ongedachte Poëzie

vormende woorden                

bespelen letters              

zonder besef               

dat dartele letters            

woorden schikken             

illusies latend            

aan grammatica            

wijl ongedachte              

poëzie ontspringt           

in grijs heelal          

der neuronen

 

 

 

Meander

‘Ongedacht Poëzie’: © Meander; 22 december 2019.  


Foto: Internet


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Over Neuronen? Klik HIER.

Zee kust kerst

Zee kust kerst

zee kust kerst                

verdwenen vlokken           

vergeten vriezen          

nooit meer dooien        

zee kust warmte        


zee kust kerst            

wassend water

krimpend land                     

teveel niet genoeg          

zee kust minder            


zee kust kerst            

hoe vaak nog

voor wie nog

waarom nog

zee kust zee    

 

Meander      

“Zee Kust Kerst”: © Meander; 2 december 2019


Bewerking foto Internet: 2 december 2019

 


Meer gedichten over Zee, Kust en Strand van Meander? Klik HIER.

Altijd Kerst

Altijd Kerst

Adjoa, was een rank meisje met lang donker haar en glanzende, bruine ogen. Ze zat op haar hurken. Haar veel jongere broertje rolde een zelfgemaakte bal van oude lappen in haar richting. De moeder van de kinderen was druk bezig om het schamele eten dat ze had kunnen verzamelen, te bereiden. Ze was er, zoals altijd, al meer dan een uur mee bezig.

Het meisje pakte haar broertjes hand en wandelde met hem door het dorp. Het kleine kereltje keek voortdurend om zich heen, tot hij de oude man zag zitten. Het ventje zwaaide uitbundig naar de man, wiens lange zilverwitte haren hen tegemoet leken te schijnen. De man knikte en wenkte hem, maar het jongetje durfde niet.
Zijn zusje zei: “Ga maar, Thabo, niet bang zijn.” Ze duwde haar broertje naar voren. “Geef maar een hand.” Aarzelend stak het ventje zijn hand uit.
De man nam de kleine hand van de jongen in zijn door zon, werk en ouderdom verweerde hand. “Dag, Thabo, dag Adjoa”, zei de man.
“Dag, nna nna nna” zei Adjoa. Thabo zei niets, keek vooral naar beneden en af en toe een beetje naar boven. Hij gluurde door zijn wimpers naar de voor hem zo indrukwekkende verschijning.

De man draaide zich om, pakte iets uit zijn tas en hield het omhoog, waarop de ogen van het ventje begonnen te schitteren, maar Thabo durfde het niet aan te nemen. De oude man legde het in het kleine handje van het manneke en duwde daarna de vingertjes dicht. Een brede glimlach verscheen op het gezicht van de jongen. En de oude man? Die glimlachte mee. Hij gaf Adjoa er ook een. Toen de oude man niet naar hem keek, stopte Thabo de lekkernij snel in zijn mond, alsof hij bang was het weer kwijt te raken. Het meisje bedankte de man en bewaarde het geschenk in een zak van haar versleten rode jurkje. Voor straks, dacht ze.
Ze liepen verder, nagekeken door hun opa, de oudste van het dorp, die al zoveel gezien en gehoord had.

De auto schoof nog een stukje door op de gladde ondergrond, nadat John hard geremd had. De meiden gilden het uit van plezier en riepen: “Nog een keer, Nog een keer.”
“Uitstappen”, zei hun vader. De deuren gingen open en ze sprongen uit de grote, zwarte Jeep. De drie meisjes, gekleed in warme winterjassen, renden op hun snowboots door de sneeuw naar de deur en riepen: “Mama, mama, open, open.” Hun moeder deed even later de deur open en ontving onder luid gejoel een lading sneeuwballen. Ze lachte om haar drie deugnieten. John gaf zijn vrouw een kus en vroeg haar of de boom al was gebracht.
“Die staat klaar. Jullie kunnen aan het werk. Het is de grootste en het wordt de mooiste kerstboom ooit.”
“Yeahhh”, juichten de meisjes.

stxmco001christmas_tree_and_presents

Olivia hielp haar man de overvolle tassen vol geschenken naar binnen te brengen. Ze moesten wel drie keer lopen. “Het lijkt wel of het ieder jaar meer wordt”, zei ze.
Christel, Brenda en Emerald waren te oud om nog in Santa te geloven, maar de cadeaus wilden ze niet missen. Het is ieder jaar weer een hele uitdaging om aan alle wensen te voldoen, dacht Olivia.
De koelkast zat barstensvol. In de oven stond een in cellofaan verpakte, grote kalkoen, die morgen zou worden gebraden.

Vanavond gingen ze met zijn allen naar de kerk om kerstavond te vieren. Het werd een belangrijke avond met veel zakelijke gasten na het kerkbezoek. Gelukkig hoefde ze niet zelf te koken voor de dertig gasten. Dat had ze uitbesteed aan een cateraar. John zei tegen Olivia: “Wat hebben we het goed.” Zijn vrouw was van mening dat ze het verdienden. Ze hadden er per slot van rekening hard voor gewerkt.

Drie avonden later zou Olivia tegen haar man zeggen dat ze blij was dat het er weer op zat. “Wat is het ieder jaar weer een gedoe. Druk, veel eten, van hot naar haar rijden. Heel gezellig, maar wel vermoeiend.” Overmorgen gingen ze naar de stad om de cadeaus die ze niet leuk vonden, te ruilen.

Adjoa en Thabo liepen direct naar hun moeder toen ze thuis kwamen. Ze vertelden wat ze van ‘nna nna nna’ hadden gekregen. Adjoa liet het aan haar moeder zien. “Voor ons samen, mama”, zei ze. “De oudste verwent jullie teveel”, zei haar moeder. “Kom we gaan eten.”
Ze waren snel klaar met eten, want het was niet veel. Na het eten veegde het meisje de houten bordjes en de van blikken gemaakte pannen schoon en zette ze weg.

Het kleine ventje was moe geworden. Zijn moeder ging zitten, nam haar tweejarige zoon op schoot en trok haar dochter tegen zich aan. Ze vertelde een verhaal over een kindje dat was geboren in een stal. Het lag in een voerbak voor dieren.
Dat vond Adjoa zielig. “Waarom had hij geen huis, zoals wij?”, vroeg ze.
“Zijn vader en moeder waren gevlucht voor een keizer, die kleine kinderen vermoordde”, antwoordde haar moeder. Thabo was ondertussen in slaap gevallen.
Ashanti vertelde verder over het kindje, over de toekomst van het kind en wat hij de mensen leerde. “Daarom vieren we ieder jaar kerst”, zei ze, “omdat het kind is geboren voor iedereen. Kerst is het feest van de liefde.”

Adjoa zei: “Mam, het zou altijd kerst moeten zijn.” Haar moeder aaide haar dochter over haar bol en keek, zittend in de deur van haar hutje in de kleine oase, voor zich uit, naar de kale, droge woestijn met die ene verdorde, half afgebroken boom en talloze, verdroogde graspollen.
Haar ogen waren vochtig. Ze dacht aan haar overleden kinderen en ze dacht aan haar man, die was gesneuveld, in de nog immer voortdurende oorlog. Haar ogen waren vochtig en een traan zakte langzaam over haar wang. Ze trok Adjoa dicht tegen haar aan en zei: “Ja schat, het zou altijd kerst moeten zijn.”

 

 

Logo Meander

 

war-child

warchild.nl

 

‘Altijd Kerst’: © Meander; 21 december 2014.  


Foto’s: Internet


Meer kerst van Meander? Klik op “Was het maar geen kerst”, of “Chadi en de kerstman.”

Bedreigde Kalkoen

Bedreigde Kalkoen

een dikke kalkoen uit Boerakker                   


besefte het is kerst, de stakker                 


hij brak spontaan uit zijn hok                       


en riep vluchtend naar de kok                       


word jij maar vegetariër, makker

 

 

 

Meander

 

“Bedreigde Kalkoen (2)”: © Meander; Almere; 19 december 2019.


Meer gedichten van Meander? Klik dan HIER.


Meer Limericks of limerickachtigen? Klik dan op “Patser, op “Dichterlijk Chaoot”, of op “Verwarde Meeuw.



“Bedreigde Kalkoen” (2), is de tweede versie van kort limerick-achtig gedicht over een kalkoen die wordt bedreigd door de kerst. Een kalkoen in het nauw maakt rare sprongen.

Chadi en de Kerstman

Chadi en de Kerstman

Chadi maakte zich geen illusies, maar hij was niet van plan nu al op te geven. Het was bijna kerst. De toegang tot de grote kerstmarkt voor kerstbomen, kerstversieringen, kerstcadeaus en een keur aan etenswaren was gratis. Hij zou en moest naar binnen, want je kon overal hapjes proeven en gratis warme chocomel, koffie en thee krijgen.

De belangstelling was groot en des te dichter hij bij de deur kwam, des te drukker het werd. Ouders met kwetterende kinderen, twee groepen ouderen die met de bus waren gebracht en achter hem een groep nerveuze meiden in jurkjes met glitters en lampjes. De meer dan dertig meisjes droegen engelenvleugeltjes op hun rug en waren letterlijk schitterend opgemaakt. Zelfs in hun haar hadden ze lampjes. De danseressen, wist Chadi, want dat had hij in het gratis kerstkrantje gelezen.

Chadi schuifelde onopgemerkt met zijn boodschappenkarretje naar binnen. Het karretje was leeg, omdat hij al zijn spullen had opgeborgen in een kluisje op het station. Het kluisje had hem twee euro gekost, maar als hij zijn karretje vol wist te laden, was het dat meer dan waard. Chadi keek vanuit een ooghoek naar twee beveiligers, die hem naar zijn gevoel iets te indringend bekeken.

Eenmaal binnen liep hij op zijn gemak rond, al was hij op zijn hoede voor plotselinge aandacht van mannen of vrouwen met dat irritante, zilveren V-tje op hun revers. Hij viel vooral op door zijn versleten jas en zijn afgetrapte sneakers die contrasteerden met zijn korte, donkere, verzorgde haar en zijn gladgeschoren gezicht. Sommige mensen keken nieuwsgierig naar Chadi, maar lieten hem met rust. Na een gratis espresso en een stuk amandelstaaf, verkende hij de mogelijkheden om het karretje gevuld te krijgen.

Binnen een half uur zat zijn karretje halfvol, al bestond een derde uit nutteloze folders. Kip, vis, zes krentenbollen, proefflesjes- en pakjes met sap en zelfs een broodje ham waren in de tas verdwenen. Plotseling stond hij oog in oog met Hans en zijn collega van handhaving.
“Dag, Chadi. Boodschappen doen voor de kerst?”, vroeg Hans.
‘Ja, man. Ik mag hier toch zijn?”, reageerde Chadi nerveus.
“Zeker, Chadi, je mag hier zijn. Je moet langs de achterste stands lopen, want daar geven ze veel weg, maar eerst kun je beter even naar die grote stand gaan.” Hans wees naar rechts. “Die met al die kerstbomen en gouden slingers. Fijne kerst, Chadi.”
De totaal verbouwereerde Chadi dacht even dat hij voor de gek gehouden werd, maar begreep dat Hans het meende. “Jullie ook”, zei Chadi nogal luid, waarop hij naar de stand liep die Hans had aangewezen.

Een dame op de stand vroeg wat ze voor hem kon doen.
“Niets”, zei Chadi. “Ik kom voor gratis spullen. Geld om iets te kopen, heb ik niet.”
“Dan ben je hier aan het goede adres”, zei de jonge vrouw. Ze had donkerblond, lang, krullend haar en was gekleed in een soort van kerstpakje met groene en rode kleuren. Op haar hoofd droeg ze een rood, scheef hangend kerstmutsje met een wit vilten randje. De rouge op haar wangen was bewust overdreven om het effect van een betoverende kerstfee te bewerkstelligen.
“O”, zei Chadi verbaasd en argwanend. “Waarom?”
“Ik ben Anita. Wij zijn hier voor mensen die onze hulp nodig hebben. We doen dat namens verschillende organisaties. Tijdens de kerst doen we wat extra’s. Wat heb je nodig?”
“Een huis”, zei Chadi, “en werk.”
“Heb je geen uitkering?”
“Ja en ze helpen me wel, maar ik kom niet verder.”
Anita zei: “Helaas hoor ik dat vaker. Huizen en werk regelen wij niet, maar andere dingen wel. Heb je kleding nodig?”
“Een broek, een shirt en een trui,”, zei Chadi, die schrok van zijn eigen antwoord. “Sorry”, zei hij.
“En een goede winterjas, denk ik”, vulde Anita aan, zonder acht te slaan op zijn excuus.
“Kan dat allemaal zomaar?”, vroeg Chadi verbaasd.
“Niets kan zomaar, maar soms is het nodig”, zei ze.

Een half uur later had Chadi nieuwe kleding, een winterjas en stevige schoenen. In plaats van dat hij er was uitgegooid door de beveiliging, werd hij geholpen als een koning. In een extra tas die hij had gekregen, zat een pakketje sokken, ondergoed, twee handdoeken, tandpasta en bonnen voor dertig maaltijden. Chadi had het over zich heen laten komen, maar was er nu bij gaan zitten. Hij had vochtige ogen en wilde iets zeggen, maar kwam niet meer uit zijn woorden. Anita zag het en vroeg of ze iets voor hem kon doen.
“Nog meer?”, vroeg Chadi stamelend. “Wat kan ik doen? Wat kan ik terugdoen?”
“Niets, dat hoeft niet. Wil je een warme chocomel, of een glühwein?”
Chadi vroeg “Mag ik muntthee?” Anita liep weg, Chadi keek haar na en vroeg zich af of hij droomde.

Chadi en de Kerstman

Anita kwam terug met muntthee en een glühwein. Ze had tegen haar collega’s gezegd dat ze even niet beschikbaar was. Ze moest er aan trekken, maar ze kwam er achter dat Chadi al drie jaar op straat zwierf, sinds hij uit huis was gezet door zijn ouders. Hij was negentien jaar en was niet meer naar school gegaan, toen hij op straat kwam te staan. Hij sliep meestal bij het Leger des Heils, maar soms ook op straat.
Chadi vertelde welke stomme dingen hij had gedaan en dat hij zijn ouders wel begreep, maar nu niet meer wist hoe hij er uit moest komen.
Anita liep even weg, sprak met een collega en kwam met nog een muntthee terug en een gevulde koek.

“Wil je ons af en toe helpen in het magazijn?”, vroeg Anita.
“Hoe kom ik daar?”
“Wij regelen het vervoer, als je wilt helpen.”
“Ik wil wel. Heb ik wat te doen.”
Anita keek hem een tijdje aan, kwam op een idee, aarzelde en keek naar haar bekertje glühwein.
“Wat is er”, vroeg Chadi. “Je wilt iets zeggen, maar het lijkt alsof je het niet durft.”
Anita keek hem met een waarderende glimlach aan en zei: “We hebben de komende tijd bij inzamelacties een Kerstman nodig. Een aardige, gezellige, lieve Kerstman. Eentje die naar kinderen luistert, kleine cadeautjes geeft en winkelende mensen oproept om producten te kopen voor het voedselloket.”
“Denk je dat ik dat kan?”, vroeg Chadi. “Nee, man, dat kan ik niet.”
Anita zei: “Dat denk ik niet alleen, dat weet ik wel zeker.” Morgen contact opnemen met de sociale dienst, dacht ze. Deze jongen moet snel geholpen worden.

Op 23 december zat Chadi, voor de vierde keer, verkleed als Kerstman, met een heel dik kussen voor zijn buik gebonden, in een supermarkt, samen met vier vrijwilligers van het Voedselloket.
Het was druk en de Kerstman kwam ogen en oren tekort. Tegen vieren werd het iets rustiger. Een echtpaar, met drie kinderen in de leeftijd van drie tot acht jaar, kwam aanlopen. De jongste, een klein meisje, rende op hem af en stak haar handen in de lucht. Hij moest haar wel optillen.

Ineens zat ze bij hem op schoot, zijn jongste nichtje, die hij alleen mar had gezien toen ze nog een klein babytje was. Chadi’s zus en haar man lachten om hun kleine meid. Chadi deed zijn uiterste best om een goede Kerstman te zijn, riep een paar keer “HoHoHo”, gaf de kinderen een cadeautje en nam een tekening aan van de oudste.
“Achterop staat mijn verlanglijstje”, zei Nouh.
“Dankjewel, Nouh”, zei de Kerstman.
“Zie je wel, mama”, zei de jongen. “De Kerstman weet alles. Hij kent zelfs mijn naam”

Durya, Chadi’s oudste zus, had bedenkelijk naar de Kerstman gekeken. Ze bedankten de Kerstman en liepen verder, nagekeken door Santa Chadi. Er was geen tijd om er nog langer bij stil te staan, want de drukte nam weer toe. Hij moest opletten, want hij wilde geen kind overslaan en mocht niet vergeten de ouders een donatie te vragen voor het voedselloket.

Een kwartier later, toen Chadi naar achteren liep om te gaan eten, kwam Durya ongemerkt aanlopen. Ze pakte de Kerstman bij zijn arm en vroeg zachtjes, met tranen in haar ogen: “Chadi?”

 

Logo Meander

 

Doneer aan het Voedselloket of de Voedselbank in uw woonplaats, alstublieft.

 

Voedselloket Almere Papa

“Chadi en de Kerstman”: © Meander; 9 december 2016


Tekening: 
Internet