Archief van
Maand: augustus 2019

Zij, die dichters

Zij, die dichters

zij                   

beklemde inktdopers              

naarstige woordenzoekers              

genoopte dwangschrijvers             

dagelijkse dagboekers              

verloren in niets                


zij                

levend in dromen

verhalen liefde

schreeuwen verdriet

verafgoden natuur

verwoorden gevoel            


zij

in talloze spiralen

heen en terug

op schreden

oordelend

beoordelend            


zij

over loslaten

over jezelf zijn

over grenzen

over samen

of niet


zij

zijn wij

als van hen

schrijft 

geketende pen

ultieme vrijheid

 

Meander


‘Zij, die dichters’: © Meander; 27 augustus 2019.  


Plaatje: Brainy Quote; Internet 


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Mag ik je weten?

Mag ik je weten?

wie was je                                                 

wie ben je                                                      

in jezelf                                          

naar mij                                         

mag ik je weten                                          


wat je wenst                                            

wat je weet                                           

geven

ontvangen

mag ik je weten


wat is fijn

wat doet pijn

zeggen

luisteren

mag ik je weten


waar ben je

wat wil je

voelen

begrijpen

mag ik je weten


als eb

als vloed

was je even

te kort, daarom

mag ik je weten                  


open je hart

open je ziel

hier ben ik

en jij…

mag ik je weten

 

 

Meander

“Mag ik je weten”: © Meander; Schiermonnikoog; 3 augustus 2019.


Foto: Internet.


Voor meer gedichten over hart & ziel, klik HIER. 

Ongesproken Verstomd

Ongesproken Verstomd

aarzelende

weerspiegeling

druppelt regen

wangen

kietelen

haren gestreeld

in tempering

quasi stilte


ongesproken 
verstomd

overheerst

ritmische koestering

zondags bladerdek

 

 

Meander

‘Ongesproken verstomd’: © Meander; 18 augustus 2019.  

 

Foto: ‘Regen in een plas’ © Meander; 18 augustus 2019.  

 

Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Organische intimiteit

Organische intimiteit

De drie vrouwen liepen naar buiten. “Wat een geweldige film”, zei Caroline.
Sarah zei: “Vind je? Waardeloze film. Ik viel bijna in slaap.” De manier waarop ze het zei, toonde onverbloemd haar afkeer van de gedachte dat haar vriendinnen het wél leuk hadden gevonden.
“Wat?”, reageerde Ellen. “Sorry, maar dat is echt onzin. Je kunt de film minder goed vinden, maar waardeloos? Was het te spannend voor je?”
“Doe normaal”, reageerde Sarah geirriteerd. ‘Een slappe thriller. Een onwaarschijnlijke moordenaar snijdt de lijken van zijn prooien in stukken en verkoopt het vlees? En dan al die fouten in de film. Nee, dit was zonde van mijn geld, behalve dat het gezellig is met jullie.”
Caroline schudde haar hoofd en zei: “Die dingen gebeuren gewoon, weet je. Misschien niet hier, maar wel in Amerika, of Aziatische landen.”
“Nou”, zei Ellen, “dat valt geloof ik wel mee.”
“Het gebeurt”, zei Sarah, “maar heel zelden, toch? Laten we er over ophouden en ergens iets gaan drinken.” Caroline had er de pest in en vond dat haar avond was verziekt door Sarah’s negatieve gezeur. Ze zei er niets over, maar wilde naar huis.
“Ik ga absoluut nog iets drinken”, zei Sarah. Ellen zuchtte, want zij was de chauffeur en zat er weer fijn tussenin. Sarah loste het probleem op. “Breng Caroline maar naar huis, Ellen. Ik kom wel thuis.”
Ellen had ook nog wel wat willen drinken, maar wist dat Caroline niet van plan was te blijven en desnoods met het openbaar vervoer naar huis zou gaan. Als die eenmaal gepikeerd was, was ze onvermurwbaar. “Prima”, zei Ellen. “Morgen even bellen?”
Sarah omhelsde haar vriendinnen en keek ze na tot ze uit zicht waren. Daarna bestelde ze na enig twijfelen een taxi. “Centrum, graag”, zei ze tegen de chauffeur.
“Waar precies?”, vroeg de vrouw, terwijl ze zich omdraaide.
Sarah wendde haar blik af en antwoordde: “Dat zeg ik straks wel.”

Twintig minuten later stapte ze uit op het Schillerplein. Sarah betaalde voor de taxirit, draaide zich om en liep doelgericht op het chique Grand Café Le Meilleur af. Ze was zich ten zeerste bewust van haar goede figuur en elegante voorkomen en wist dat mannen en enkele vrouwen haar nakeken. Sarah droeg een stijlvol, modieus setje dat de meeste mensen niet konden betalen. Haar op maat gemaakte, bijpassende, halfhoge hakken voldeden aan de mode van deze zomer.
Bij de entree vroegen ze niet eens om haar identiteitskaart, alhoewel ze er zelden kwam. Ze mocht zo doorlopen, terwijl het gros van de mensen die trachten binnen te komen, werden geweigerd, zonder dat werd gezegd waarom. Als er al iemand vragen stelde of begon te zeuren, zei een van de portiers: “Only for members”, hetgeen niet waar was. De selectiemethode aan de deur was het beste te omschrijven als elitaire profilering. Om de privacy te garanderen waren er geen camera’s. Er kwamen nu eenmaal veel bekende mensen en die stelden dat niet op prijs.

Sarah werd verwelkomd door een gastvrouw die vroeg of ze aan een tafeltje wilde zitten of aan de bar. “Aan de bar graag”, zei Sarah.
“Mag ik u namens Le Meilleur een welkomstdrankje aanbieden?”, vroeg de jonge, opvallend sexy geklede vrouw, die vermoedelijk een studente was en een baantje had gevonden waar ze goed kon verdienen.
“Bloody Mary virgin, alstublieft”, zei Sarah, terwijl ze op een barkruk ging zitten.
“Ik weet niet of we dat wel hebben”, zei de gastvrouw giechelend.
“Nu wel, meisje”, zei Sarah gedecideerd. Ze negeerde de studente verder en observeerde de gasten. Het was druk aan de bar, maar de krukken naast haar waren leeg.
Ze kreeg haar virgin, Bloody Mary en betaalde direct, contant. Ze gaf de studente geen tip. Die verdiende genoeg, vond Sarah.

Op het veel te kleine podium stonden vijf, nagenoeg tegen elkaar aangeplakte jazzmuzikanten met achter hen de percussionist, die in de gelukkige omstandigheid verkeerde dat hij door zijn instrumentarium meer ruimte had, maar niet veel. Ondanks de gecomprimeerde opstelling van de jazzers, speelden ze fantastisch. De solo van de saxofonist liet het publiek stilvallen. Op het moment dat zijn solo eindigde met een lang eindschot dat rimpelloos overging in de totaliteit van het ensemble, barstte een verantwoord gejuich los dat het keurige applaus nagenoeg overstemde.

Aan de overkant van de bar stond een knappe kerel, vond Sarah. Ze had gezien dat hij zojuist afscheid had genomen van een aantal vrienden. De man ging weer zitten en keek na een tijdje af en toe naar haar. Ze deed alsof ze het niet zag, maar hij stond op en liep naar haar toe. De man bleef naast haar kruk staan en zei: “ Ik had nog geen zin om naar huis te gaan en zag u zitten. Alleen, of vergis ik mij?”
“U vergist zich niet”, zei Sarah.
Hij zei: “Mag ik naast u plaatsnemen? Indien u dat niet op prijs stelt, ga ik weer.”
“De kruk is vrij en wie ben ik om te zeggen dat u daar niet zou mogen zitten?”, was Sarah’s reactie.
Hij glimlachte, stak zijn hand uit en zei: “Martin, aangenaam kennis te maken.”
“Ik ben Sarah. Fijn eens een galante man te ontmoeten.” Mooie man, dacht Sarah. Lang, sterk, goed getraind. Leuk speelgoed.
‘Wat drink je?”, vroeg Martin.
“Een Bloody Mary.” Ze liet het woord virgin achterwege.
“Ik bedoel wat wil je drinken, want je glas is bijna leeg.”
“Ik wil wel een Screwdriver”, zei ze.
Martin lachte en zei: “Jij durft. Ik neem een Dark ’N Stormy.”
Sarah lachte en zei: “Pas maar op.”
Martin vertelde dat hij chirurg was en vroeg wat zij deed. “Ik ben kunstenares en maak sculpturen, vooral van menselijke figuren en soms van dieren”, zei Sarah. Martin was onder de indruk en niet alleen van het feit dat ze beelden maakte. Hij dacht: jammer dat ik haar niet eerder ben tegengekomen. Ze spraken over hun favoriete muziek tot de drankjes op waren. Sarah en Martin keken elkaar even aan. Martin betaalde, waarna ze vertrokken.

Sarah had geen idee waar Martin woonde, maar als zijn huis net zo groot en duur was als zijn auto, dan moest het welhaast een klein paleisje zijn. De moderne Bentley bleek elektrisch te rijden. Ze had haar hand op zijn been gelegd. Hij keek een keer naar haar en dacht: ongelofelijk wat een lichaam. Martin zei: “Blijf je, of breng ik je naar huis?”
Sarah antwoordde: “Wat denk je, Martin.” Haar hand gleed een stukje langs zijn been.

Na ongeveer vijftien minuten waren ze er. De hekken gingen automatisch open en de verlichting langs de bijna honderd meter lange oprijlaan sprong aan. De moderne, vrij recent gebouwde, bijna geheel witte woning in Bauhaus stijl werd zacht verlicht. De auto schoof naar beneden van een afrit. Ze reden een ondergrondse garage in waar nog drie auto’s stonden. Een four wheel drive Jeep, een pick-up en een Smart.
De garagedeur sloot zich automatisch. Martin stapte uit, liep om de auto heen en hield de deur voor haar open. Ze liepen de garage uit en kwamen in een ander deel van de ondergrondse ruimte. Er stond een roestvrijstalen werkbank waar je omheen kon lopen. Aan de muur achter de werkbank hingen tal van gereedschappen en aan de korte zijde van de vierkante ruimte stonden twee grote vriezers. De vloer was betegeld en voorzien van twee afvoerputjes. Naast de vriezers was een ingebouwde muurkast, waarin vier jachtgeweren hingen. Sarah stelde geen vragen, maar vroeg zich wel af waar Martin deze ruimte voor gebruikte. Martin had haar stille verwondering opgemerkt, of hij kwam spontaan met een toelichting. Hij zei: “Ik jaag regelmatig, samen met mijn vrienden. Hier slachten we de dieren. Dat doen we zelf, omdat de meeste van mijn vrienden, net als ik, chirurg zijn. Appeltje eitje.”

Ze stapten in een lift en gingen naar de eerste verdieping, waar ze in een schitterende woonkamer kwamen met grote ramen en veel planten. Sarah zei dat ze wel een dubbele espresso wilde. Dat vond Martin een prima plan. “Twee dubbele espresso’s. Komen er aan.” Hij liep naar de lichte, open keuken om de espresso’s te maken.
Sarah keek om zich heen. Er hingen twee jachttrofeeën. Een van een eland en een van een vos. Ze vond de koppen van de dieren uit de toon valen vergeleken met de rest van de strakke rechthoekige inrichting met louter zwarte, grijze en witte tinten. Haar blik werd getrokken door een opvallend schilderij. Nee, het was een foto. Een verbeelding van de lijkschouwing van de anatomische les van Dr. Tulp met onder meer Martin als een van de studenten. Zou dat lijk echt zijn?, dacht Sarah.
Martin kwam met de twee koffies aan lopen en vroeg: “Wil je..”
Sarah onderbrak hem en zei: “Laten we de espresso meenemen.”

Ze liepen een spiraalvormige, houten trap op en kwamen in een ruimte van minstens honderd vierkante meter met aan de rechterzijde bij een groot raam een prachtig, blauw waterbed. Aan de andere kant van de kamer was een in de vloer verzonken bad voor zeker acht personen. Tussen bad en bed stond, met de rug naar de kamer, een drie meter brede, beige, leren bank met zicht op een wand met een bijzonder groot televisiescherm.
Sarah liep naar het bad, zette haar espresso op een marmeren plateautje aan de rand van het bad en liet met een enkele beweging haar jurk van haar lichaam zakken. Ze droeg er niets onder. Sarah stapte in het bad en zei: “Waar blijf je en hoe zet je dit bad aan?” Ze zag geen kranen.
Martin, lachte hard en vroeg: “Heb je haast?” Hij pakte een afstandsbediening uit een nis in de muur en drukte op twee knoppen. Vanuit de wanden en de bodem vulde het bad zich vrij snel. Martin gaf haar de afstandsbediening en legde uit hoe ze de waterstroom harder en zachter, warmer en kouder en aan of uit kon zetten. “Ik ben zo terug” zei hij, waarna hij wegliep. Twee minuten later was Martin terug in een zwarte badjas. Hij trok zijn badjas uit, legde die naast het bed, liep naar de andere kant van de kamer en stapte bij Sarah in bad. Hij vroeg welke badolie ze wilde.
“Lavendel, heb je dat?” Onderwijl keek ze naar zijn gespierde lichaam. Dit wordt geweldig, dacht ze. Een mooi model voor een van mijn sculpturen.
“Druk maar vier keer op de groene knop”, zei Martin.
Sarah deed wat hij zei en zag dat het water zich mengde met de gewenste badolie. de geur van lavendel vulde de ruimte, maar niet overheersend. Ze ging tegen hem aanliggen en speelde met hem. Hij liet haar merken dat hij dat bepaald niet vervelend vond.

Nadat ze elkaar meer dan een kwartier hadden opgewonden, stapten ze uit bad en droogden elkaar af.
Sarah liep voor hem uit naar het bed. Martin zei dat hij nog even iets moest pakken en liep naar een andere kamer. Ze pakte haar tas die bij de deur stond en zette die naast het bed. Plots klonk er klassieke muziek uit alle hoeken van de kamer. Niet te zacht en niet te hard.
Martin kwam binnen en stond een tijdje naar haar te kijken. “Wat doe je? Waarom kijk je zo?”, vroeg Sarah. Ze voelde dat de sfeer veranderd was, maar zei er niets over.
Martin glimlachte, haalde zijn schouders een beetje op en antwoordde: “Ik kijk naar jouw uitzonderlijk mooie lichaam en naar de structuur van de beenderen. Schitterend.”
“Dat heeft nog nooit iemand gezegd”, zei Sarah, “maar…, dankjewel. Kom je?”
Martin ging naast haar liggen. Als in slow motion speelden ze aanvankelijk het liefdesspel. Het tempo werd langzaam opgevoerd. De Hongaarse muziek bepaalde gaandeweg het tempo, zweepte hen op en bracht hen meer en meer in extase. Ze verloren zichzelf en elkaar. Juist op het moment dat ze voor de derde keer samen de top beklommen, klonk het angstig: “Wat doe je?”
Gelach, homerisch gelach. Zij schreeuwde tegen hem. Hij schreeuwde tegen haar. Het gelach ging over in gegrom. Plotseling ging het razend snel. “Wat wil je? Wat doe je? Hou op, hou op!” Toen was het afgelopen en werd het stil.

Anderhalf uur later was de slaapkamer helemaal schoon en was de badkamer aan de beurt. Daarna werd in de ondergrondse ruimte in iets meer dan een uur het lichaam snel en vakkundig ontleed. Lever, nieren, hart, longen, ogen en andere nuttige lichaamsdelen werden ingepakt en in separate koelboxen gedaan. Koelboxen die uit de vriezer kwamen en waren voorzien van koelelementen. Een geluk bij een ongeluk dat die boxen allemaal leeg waren geweest, omdat het een volkomen ongeplande buitenkans was gebleken. De koelboxen werden geseald en daarna op de tafel schoongespoten. Vervolgens werden ze ontsmet en na tien minuten nog eens schoongespoten. De zes grotere boxen met overbodige lichaamsresten stonden links en ondergingen een zelfde routine. Alle boxen werden op een karretje gezet dat aan de andere kant van de ruimte stond. Daarna werd de werkplek schoongemaakt, ontsmet en nog eens schoongemaakt.
Zo, dat was dat. Niets was aan het toeval overgelaten. De badkamer rook inmiddels naar dennengeur en de ondergrondse ruimte rook, net als aan het begin van de avond, naar niets. Lichten uit, de spullen bezorgen en dan naar huis. De boxen stonden inmiddels achter in de Jeep en moesten binnen twee uur worden afgeleverd. De hekken sloten zich toen de Jeep het terrein af was gereden en rustig in de nacht verdween.

Drie uur later stond de schoongemaakte Jeep weer op zijn plek. Nog eens twee uur en een nachtbus later stapte ze in de lift van haar appartement. Het was maar drie stappen van de lift naar de deur van haar appartement op de achtste verdieping. Sarah deed de deur open, stapte naar binnen, legde haar spullen in de gang, schopte haar schoenen uit en liep naar de kamer van haar twee kinderen, die heerlijk lagen te slapen. De oppas lag in diepe rust op de bank in de woonkamer. Sarah glimlachte. Wat een superavond. Lekkere seks en onverwacht honderdzeventigduizend euro verdiend.

 


Wordt ook orgaandonor en registreer u HIER.

 

 

Meander

 

‘Organische Intimiteit’: © Meander; 17 augustus 2019.  


Hart: Internet.


Meer verhalen van Meander? Klik HIER.

Magische acrobatiek (haiku)

Magische acrobatiek (haiku)

luchtacrobaten


zwaluwen in volle vlucht


betoveren je

 

 

 

Meander

 

‘Vliegshow (Haiku)’: © Meander; Almere; 12 augustus 2019.  


Foto’s van zwaluwen in hun vlucht: © Meander; 12 augustus 2019.

 

vliegshow

 

 

 

 

‘Vliegshow’ is een haiku met veel foto’s naar aanleiding van een dagje zwaluwen in hun vlucht fotograferen. Twee uur bezig, maar dan heb je ook wat.

More and more and more

More and more and more

Painting: Avril E. Jean: Ships at Port Philip Bay

 

defying loneliness
in introvert mass
being nonexistent
had to be learned
she decided to pass

after indefinite while
hesitantly

made her step
to become free
there she floated
beyond life
lonely at sea

staring around
dazzled by an ocean
full of little ships
sailing like mimes
apparently it was
a sea crowded with
vessels out of times

they sailed with her
and she with them
carried by all winds
seemingly without direction
strong currents though
converged them as one
bringing eternal connection

strong fragile ships
changing anything before
never sailing alone again
growing in numbers
more and more and more

 

 

Meander

 

 

“More and more and more”: © Meander; Schiermonnikoog, Netherlands; August 7, 2019.


Painting: Ships at Port Philip Bay; © Avril E. Jean.


Paintings and art by Avril E. Jean? Click HERE.


English poems or stories by Meander? Click HERE.

 

This poem is about living, about not living, although. About being alone, about loneliness and what could happen if you escape from it. Use the power of your imagination and dream the poem. Stretch out to others, especially those living alone and probably being alone.
I discovered the painting made by Avril E. Jean on internet and it fitted fully to my perception of what could be seen by the lady in the poem. It helped me to improve the poem and it made me write an English version so other people than only those who understand Dutch can enjoy it and understand the tale.

Alleen stilte

Alleen stilte

stilte


alleen


……


alleen


stilte


……


stilte

 

 

Meander


‘Alleen Stilte’: © Meander; Almere; 7 augustus 2019.  


Tekening: ‘Alleen Stilte’; © Meander; 7 augustus 2019.

 

‘Alleen Stilte’ is een gevoel dat je soms beklemt, is een gevoel dat je soms sterkt. Het is een moment van ultieme rust, soms in eenzaamheid, soms in verbondenheid met totaliteit. De duale beleving van alleen zijn. Als een waardevolle keuze, als een onbedoeld gevolg en als een waarde zonder waardering op zich.

Waar zij liep

Waar zij liep

zag haar lopen                  

op Jacobspad                    

in vage verte                

‘t frêle silhouet                 


zag haar lopen                  

bij Kobbeduinen                  

in schreeuwende zon                   

was zij het die scheen                  


zag haar lopen                    

op Westerstrand                    

dansend op horizon

wonderschoon ballet


zag haar niet meer

paden en stranden

schandalig leeg

omdat ze verdween                


loop waar zij liep

zij niet geweten

ondanks dat het nooit

kan haar niet vergeten      

 

Meander

 

‘Waar ze liep’: © Meander; Almere; 6 augustus 2019.  


Foto: ‘Jacobspad; © Meander; 6 augustus 2019.


Meer gedichten over Hart & Ziel? Klik HIER.

 

Stier Van Schier

Stier Van Schier

het robuuste, stoere, zwarte dier                     


bezag trots zijn kudde en revier                        


bevruchtte vurig iedere koe                   


genoot er van en werd nimmer moe                 


hij was niet voor niets dé Stier van Schier           

 

stier

 

Meander

 


“Stier van Schier”: © Meander; Schiermonnikoog; 4 augustus 2019.


Foto: Sayaguesastier op Schier: © Meander; Schiermonnikoog; 4 augustus 2019.


Voor meer gedichten van Meander op en over Schiermonnikoog, klik HIER. 


Meer informatie van Natuurmonumenten over grazers in de duinen op Schiermonnikoog? Klik dan HIER.

‘De Stier van Schier’ is een ode met een knipoog aan het grote, sterke, zwarte, stoere, robuuste dier (een Sayaguesa), die in de duinen graast en loopt en zorg draagt voor een groeiende kudde grazers. De grazers zorgen er voor dat het duinlandschap niet dichtgroeit met planten en struiken. Natuurmonumenten organiseert in samenwerking met de gemeente het natuurbeheer van Schiermonnikoog. een Sayaguesa.

Het werden er steeds meer

Het werden er steeds meer

Schilderij van Avril E. Jean: Ships at Port Philip Bay


eenzaamheid getrotseerd

in ongekendheid leven

alleen zijn moest geleerd                   

doch werd haar om het even                    


na lange tijd

vol twijfel, aarzelend

de stap gemaakt

naar een weinig later

daar dreef ze dan

voorbij haar dood

eenzaam op het water


ze veerde op

zag om zich heen

een oceaan vol scheepjes

keek beduusd nog een keer

naar het scheen

een overvolle zee

met scheepjes van weleer               


ze voer met hen

en zij met haar

ze voeren lukraak

naar alle winden

sterke stromingen

brachten hen bijeen

ze bleven elkaar vinden             


‘t waren sterke scheepjes

ze brachten ommekeer

zeilden nimmer alleen

het werden er steeds meer

 

Meander

“Het werden er steeds meer”: © Meander; Schiermonnikoog; 21 juli en 2 augustus 2019.

Schilderij: Ships at Port Philip Bay; © Avril E. Jean.

Voor meer schilderijen van Avril E. Jean, klik HIER.

Voor meer gedichten over hart & ziel, klik HIER. 

 

Mensen raken eens aan ‘t einde van hun tijd, soms alleen en langdurig in eenzaamheid. Soms beëindigen ze hun tijd als gevolg van langdurige eenzaamheid. Een metaforisch gedicht dat op veel verschillende manieren kan worden gelezen. De lezer bepaalt de interpretatie die van toepassing is. Wat betekent dit gedicht voor u? wat betekent dit voor uw omgeving?