Zand tussen je tenen

Zand tussen je tenen

nat zand
perst zich tussen je tenen,                                 

terwijl je samen alleen loopt                                       
langs de grens
van strand en water                    

laag water overwonnen
onstuitbaar opkomende vloed
stuwende wind van dagen
stijgend waterpeil
deining die golven
tot genotvolle hoogte brengt                            

harde wind
zweept branding op                                  
schuimkoppen denderen
over elkaar heen
aritmisch geraas van water,
zijn meerdere erkennend                           
in zandbanken
en strand                            

gesloten ogen
proberen te balanceren
op verschuivende grens
van droog en nat,
van vast en vloeibaar,
van zeker en niet weten

geschonken vrede
en liefde,

die kansen krijgen
door onaantastbare macht,
kracht van raakbare natuur,
brengen ontwende rust,
met de prijs
van duidelijkheid

nat zand
perst zich tussen je tenen,

terwijl je alleen samen loopt
langs de grens,              
die niet bestaat

 

 

Meander

“Zand Tussen Je Tenen”, is een gedicht over verschillen zonder verschil, over onzekere duidelijkheden. Uit het niets ontstaan, zonder te weten waarom. Slechts te begrijpen wie ik ben en dat ik het ben, of jij.

© Meander; Schiermonnikoog; augustus 2017.

“Foto: ‘Zand tussen je tenen’; © Meander; augustus 2017.

15 gedachten over “Zand tussen je tenen

    1. Dankjewel. Ik had de meeuwen verstopt voor het beeld. Die komen in een ander gedicht nogal prominent voorbij. Net als het gedicht over de Wadpolitie.
      Let maar op er komen er nog een heleboel over zee, kust etc……

    1. Dankjewel, Rita. Meer dan 1.600 lazen het inmiddels en dat voelt best fijn, ook al wil ik dat kleine betje ego ook nog kwijt. Meer dan 300 leuke, lieve en enthousiaste reacties via Facebook, deze pagina, LinkedIn en anders.
      Ik lees het steeds weer en denk terug aan de dag dat ik het schreef, de locatie (Egmond aan Zee) en waarom ik het kon en wilde schrijven.

  1. Een gedicht om vaker te lezen…
    in meerdere lagen, gevoelsniveau’s
    De natuur in wie wij onze meerdere erkennen…de scheppingskracht die erachter ligt.
    Het helende van aan/in het water in de branding lopen met blote voeten.
    die mystieke lading heeft dit gedicht
    en geeft een eenheidservaring, brengt weer nader tot elkaar

  2. Wat een mooi gedicht,
    Mijn gedachten gaan
    hierdoor terug naar
    2007 t/m 2012 omdat
    Ik ieder jaar van oktober
    tot en met april de hele
    kust van Spanje en
    Portugal heb gelopen,
    waar te lopen en klimmen
    was, vele delen 2x gelopen
    ook de directe achterdelen
    van de kust, heenweg strand, keien
    terugweg, duinen, rotsen, bergen,
    en dag 2 dorpjes, straatjes.
    en gelukkig alle dagen staan
    de wandelingen op foto’s.

    1. Dankjewel.

      “Langs de kust”, een mooie titel voor een gedicht en een bundel.
      Als ik dit kan omtoveren in poëzie de komende dagen, dan stuur ik het eerst aan jou.
      Heb je er een bijzondere panoramische foto bij?
      Wat een schitterend avontuur.

  3. Wat is dat een mooi en kennend gedicht! Ik ben juist van Spanje terug…. wat hier geschreven staat…is wat ik echt ervaren heb !Samen met twee alleen !Wat een zalig rustgevend gevoel .

Geef een reactie