Archief van
Tag: Liefde

Ultieme Liefde

Ultieme Liefde

Ze keek naar buiten vanuit haar riante appartement op de begane grond van de voorste van een drietal flats aan het water, wachtend op het vervolg van het gesprek met de schrijver over “Almere Mijn Thuis” voor Suburbia.
Louise Gregoire was gelukkig in en met haar woning. Uitzicht over het IJmeer, een strandje aan de achterkant, talloze konijntjes in het gras en stilte. Een rustplek in haar huidige bestaan al hield ze er niet van om langer dan een dag alleen te zijn.
Ze was een uur geleden thuis gekomen van de golfbaan, waar ze haar mannetje stond, of… moet je tegenwoordig vrouwtje of mensje zeggen? Omdat het haar te lang duurde tot de schrijver arriveerde, liep ze naar buiten om te kijken waar hij bleef.

De schrijver kwam en keek naar Louise die hem stond op te wachten. Hij had haar een week eerder al gesproken.
Fragiel en sterk, kwetsbaar, maar hard voor zichzelf. Verdriet en blijdschap ineen. Een mooie vrouw met een impressief, getekend gelaat. Tekening, niet van ouderdom, maar door levenservaring en een voortdurend actief leven. De witte, af en toe zacht dansende haren, bekroonden haar karaktervolle gezicht. Louise’s blik zei genoeg. Ze wilde praten, vertellen, delen en meedoen.
De charmante tongval van de tachtigjarige Zuid-Limburgse en haar zorgzame gedrag droegen er toe bij dat de verteller niet anders kon dan vanaf het eerste moment van haar houden. Wat een mooi, lief en bijzonder mens.

Ultieme
Dans

Ze liepen naar binnen.
“Wil je koffie, thee of iets anders?” vroeg Louise.
“Thee, alsjeblieft”, was zijn antwoord.
Louise liep naar de keuken.
De schrijver keek om zich heen. Hij zag stilistische, abstracte beelden en enkele schilderijen die Louise had gemaakt. Geduld en intensiteit spraken uit de verschillende werken.

Louise kwam met twee bekers naar de keukentafel. De bekers waren gevuld met heet water en een theezakje. Toen ze vond dat de thee sterk genoeg was, probeerde ze met haar zogenaamde vuurvaste vingers de theezakjes er uit te wippen. Eentje stribbelde meermaals tegen, dus daar kwam na een aantal vergeefse pogingen een lepeltje aan te pas.

Het gesprek dat ze voerden was niet alleen in tekst, maar ook in vorm en interactie een vervolg op het eerste gesprek. Ze hadden elkaar zoveel te vertellen en de ontmoeting bleek veel meer te zijn dan een interview voor een goed verhaal. Het gesprek golfde op en neer en ze sprongen van de hak op de tak, maar een verhaal was het en een verhaal werd het.

Louise is een meisje uit Geleen, geboren in 1938, vlak voor de oorlog. Via vele omzwervingen kwam ze met haar man in Almere terecht. Omzwervingen die vanaf 1977 te typeren zijn met de quote “Het bier achterna”, maar dan anders dan de lezer wellicht in eerste instantie zou denken.
Louise vertelde dat ze sinds 2001 in dit appartement woonde. In 1994 was ze met Peter, haar man, naar Almere verhuisd, omdat hij een internationale functie kreeg bij Heineken en derhalve vaak vanaf Schiphol naar ergens in Europa moest vliegen om brouwerijen te bezoeken.
Ze gingen in de Stedenwijk van Almere wonen. Helaas overleed Peter op jonge leeftijd in 1998. Ze woonden toen drie-en-een-half jaar in Almere. Na nog eens drie-en-een-half jaar verkocht Louise het huis in de Stedenwijk en verhuisde naar het comfortabele appartement vlakbij jachthaven Marina Muiderzand.

Ultieme
Staatsmijn Maurits

Peter werkte vanaf zijn vijftiende ondergronds in Staatsmijn Mauritste Lutterade. Van meet af aan doorliep hij cursussen om hogerop te komen. Hij voldeed zijn dienstplicht als marinier en keerde daarna terug naar Staatsmijn Maurits
In 1964 leerden Louise en Peter elkaar kennen tijdens een autorally. Exact een jaar later werd er getrouwd. Louise werkte toen in een boekhandel in Geleen. Omdat ze in haar ogen niet snel genoeg zwanger werd, begon ze aan een opleiding voor schoonheidsspecialiste.

In 1967 werd Peter opzichter in de Staatsmijn, maar in dat zelfde jaar werd Staatsmijn Maurits als eerste mijn gesloten, tot grote opluchting van Louise.
Na de sluiting van de mijn kreeg Peter het aanbod van Staatsmijnen om werktuigbouwkunde te gaan studeren aan de HTS. Een kans die hij met beide handen aangreep. In die tijd woonden ze in Geleen. De omscholing duurde twee jaar. Het beviel Peter zo goed dat hij naar de TH in Eindhoven ging om verder te studeren. Louise opende in die tijd haar schoonheidssalon in Geleen. De opleiding tot schoonheidsspecialiste was zo effectief dat ze zwanger werd. In 1970 werd hun zoon geboren.

Het stel verhuisde in 1973 naar Brummen. Toen Peter anderhalf jaar later een baan kreeg in Emmen, verhuisden ze naar het Drentse Borger. De schoonheidssalon werd eerst voortgezet in Brummen en daarna in Borger. In Geleen liep de salon als een tierelier, maar in Brummen en Borger kwam die niet echt van de grond. Toen Louise veel later in Nigeria de enorme verschillen zag tussen de weelde van de salon en de armoede daar, besloot ze definitief te stoppen met haar werk als schoonheidsspecialiste. Niet dat daardoor iets veranderde, maar voor haar gevoel vond ze dat het niet klopte.

In 1977 kreeg Peter een betrekking bij Heineken. Zo begon een tijd waarin het stel dan weer hier en dan weer daar woonde. Na Borger woonden ze eerst in Lagos de hoofdstad van Nigeria en vervolgens in Odoorn, Helvoirt, Burlington (Canada), Singapore en Noordwijk. Zeventien jaar later, vanaf september 1994 woonden ze in Almere.
Hun reislust werd door al deze avonturen gestimuleerd en ze bezochten in hun vakanties zo’n veertig landen over de gehele wereld. Louise is ook na 1998 nog vaak op reis gegaan, zoals naar Antarctica, wat een heilzame vakantie was voor geest en lichaam.

“Peter is veel te vroeg overleden”, zei Louise tegen de schrijver. Het verdriet en het gemis sloegen diepe wonden en lieten voelbare littekens na. Nog steeds, zoals meermaals blijkt uit haar woorden.
Louise zei: “Hij was de perfecte man voor mij.” In die ene zin en in de manier waarop ze het vertelde, proefde je het gemis, maar ook onnodige bescheidenheid, alsof zij minder perfect was geweest voor hem, maar dat kon geenszins het geval zijn geweest als je de foto’s zag in het boek dat ze speciaal voor hun enige zoon over haar man heeft geschreven.
Louise’s zoon woont met zijn vrouw en met Louise’s kleinzoon in New York. Ze ziet hen niet vaak, vindt dat een groot gemis, maar gunt hen hun bijzondere leven van harte.

Vanaf 1998, het jaar waarin Peter overleed, was Louise zeer uithuizig. Ze kon haar draai in haar eentje niet vinden. Toen ze in 2000 in Antarctica was, kwamen de emoties terug die ze tijdens Peters laatste jaar in een denkbeeldige kast had gestopt. Vanaf dat moment begon ze meer en meer haar weg te vinden in Almere. Dankzij nieuwe vrienden in Almere ontdekte ze Eindig Laagland, Aldichter en het vrijwilligerswerk in Almere. Deze activiteiten en de aanloop naar het nog te bouwen appartement hielpen haar om haar leven opnieuw in te richten.

Louise werd steeds actiever in Almere, vooral nadat ze in 2003 in contact was gekomen met woonzorgcentrum Archipelin de Literatuurwijk. Men had haar gevraagd om eens per week de krant voor te lezen, maar na de eerste keer had ze de “luisteraars” gevraagd of ze het wel zinvol vonden, omdat al dat nieuws al op televisie was geweest. Ze stelde voor om samen te zingen en zo ontstond een koor van ouderen die in de Archipel woonden. Na acht jaar wilde ze wat anders en anderen zetten het koor voort. In de Archipel zingen ze nog steeds, bijna iedere vrijdag.

Ultieme
 Strijder (Louise Gregoire)

In  2000 vroeg iemand van Waterlandse tuinen of enkele van haar beelden geëxposeerd mochten worden. Ze had geen idee hoe ze bij haar terecht waren gekomen en dat weet ze nog steeds niet. Toen de expositie werd geopend bleken tot haar verrassing gedichten van de Almeerse kunstenaar Hein Walterbij haar beelden te staan. Zo ontstond een vriendschap voor het leven tussen deze twee, cultuurlievende Almeerders.

Hein Walter vroeg haar voor verschillende projecten als vrijwilliger, zowel in Almere als in andere steden. Het paste Louise uitstekend, omdat ze al vanaf haar vijfendertigste vrijwilligerswerk deed.
In 2009 werd ze op verzoek van Hein Walter secretaris van de stichting Zijderups3, omdat er een stichting met een bestuur nodig was om subsidie en andere middelen te verkrijgen. Middelen, die in combinatie met vele uren vrijwilligerswerk, werden besteed om talloze ouderen te activeren creatief bezig te zijn en kunst te maken. Het accent lag daarbij op het begeleiden en activeren van dementerende ouderen. De functie van secretaris was voor Louise niet genoeg, daarom is ze ook als vrijwilliger actief voor projecten van Zijderups.

Naast haar culturele vrijwilligerswerk vult deze Duracell-grootmoeder en bevlogen kunstenares haar dagen met fietsen, golf, piano spelen, bridge, zwemmen, Tai Chi, lezen en vrijwilligerswerk voor onder andere Vis à Vis. Louise is lid van het Grootkoor Amsterdam dat optreedt in het Concertgebouw te Amsterdam. Vervelen doet ze zich zeker niet.
Vanaf 2000 heeft Louise gaandeweg van Almere haar thuis gemaakt en is ze een echte Almeerse geworden.

Ultieme
Louise Gregoire

De klaterende waterval aan liefde die ze betoont aan haar man Peter tijdens het gesprek, maakten het de schrijver af en toe knap moeilijk. Hij las een tweetal stukken uit het boek over Peter. Het boek dat Louise schreef voor haar zoon. In het laatste hoofdstuk vertelde ze haar zoon waarom ze het voor hem geschreven had.
De schrijver moest meer dan eens slikken en voelde de eerlijke emotie aan de andere kant van de tafel.

                                                                      Louise Gregoire, een Almeerse met een mengeling van uitersten, die het ene moment samen-smelten om vervolgens afzonderlijk en expressief naar voren te komen. Ze is vrolijk, actief en positief, maar heeft soms oprecht intens verdriet. Verdriet dat er mag zijn, want ze mist Peter. De manier waarop Louise dat doet en beleeft, is een onvoorwaardelijke en hartstochtelijke uiting van ultieme liefde.

 

Meander

“Ultieme Liefde”: © Meander; Almere; 13 mei 2018.

Voetnoten:

1  Staatsmijn Maurits: https://nl.wikipedia.org/wiki/Staatsmijn_Maurits 
2  Hein Walter: https://www.facebook.com/hein.walter
3  Stichting Zijderups: http://www.dezijderups.nl
4  Woonzorgcentrum Archipel: https://www.zorggroep-almere.nl/woonzorgcentrum/archipel/

Foto’s:
Fragment Dans; schilderij van Louise Gregoire: foto Meander
Dans; schilderij van Louise Gregoire: foto Meander
Staatsmijn Maurits: Internet; Wikipedia
Strijder; beeld van Louise Gregoire: foto Meander
Louise Gregoire: foto Meander.

“Ultieme Liefde” is het verhaal van Louise en Peter, verteld door Louise Gregoire.

Een verhaal in het kader van Almere mijn Thuis”, het thema van “Suburbia in de Buurt”, een project van theatergroep Suburbia.
Twijfel

Twijfel

lichaam is moe
wil slapen
hoofd er alweer
niet aan toe                                 

dolende geest
wil graag verlaten
lichaam te sterk
geeft niet toe                                         

wil kan niet verder
bestaat uit twijfel
ergens klampt er
toch iets vast                                        

blijf alleen
voor anderen
ondanks gedachte
ben ze tot last                                      

niets echt beleven
geen smaak
geen gevoel
‘t maakt klein                                   

waarom strijden
als laten kan
maar redding en valkuil
dezelfde zijn                               

zal wel zien
of misschien niet
misschien, misschien
is liefde
de pijn

 

Meander

“Twijfel” is de neerslag van een intens gevoel over de afgelopen jaren, ervaren tijdens de overtocht van Lauwersoog naar Schiermonnikoog. Een gevoel dat gegroeid is en al jaren deel van mij is. Een intensiteit die staat tegenover het feit dat ik niet meer goed voel, proef, ervaar en geniet. Rijkdom en armoede van geest ontmoeten elkaar in dit gedicht vol twijfel.
Opgeven is geen optie, omdat de liefde voor mijn kinderen groter is dan de behoefte aan onbeperkte rust. Onder de zeurende, irriterende en onophoudelijke negatieve ervaringen, sluimert een eventuele toekomst, misschien.
Liefde voor het schrijven en creëren is wat vermag als hoop.

 

Voor meer gedichten over het gevoel van mensen over voorspoed en tegenslag, klik op Ribbels en/of Job.

 

 

Slenterende liefde

Slenterende liefde

Zag mijn liefde lopen                                         

doelloos slenterend                                             

op een onmetelijk strand                                       

langs de onzekere grens                                   

van land en water                              

net als ik                                     

zomaar kuierend                                   

vanaf de andere kant                             

nog onwetend                                   

over ons en over later


Lichtjes uitgeweken

toen w’elkander

rakelings passeerden

aarzelend verder liepen

Doch ik stopte

keek haar na

zag haar ogen  

die hetzelfde riepen


Vertraagd liepen we

verwonderd, maar

met zekere pas

pakten elkaars hand

gingen samen verder

alsof het altijd was

 

 

Meander

© Meander (Folkert Buiter); Almere 15 mei 2018

Meer gedichten over Hart & Ziel? Klik HIER.

Los Vast

Los Vast

Houd vast                               

Laat los                                

Tegengesteld                  

Complementair                              


Levensangst                                     

Liefdesangst                             

Oud verdriet                         

‘t is niet fair


Vasthouden

Verliefd

Zo veel

Zo fijn


Te dichtbij

Teveel

Te snel

Angst en pijn


Los

Laat los

Voldoende los

Vast refrein


Samen zelf

Zelf samen

Houd vast

Wees mijn

 

Meander

 

Vasthouden of loslaten? Of….. Vasthouden en loslaten. Meer weten? Klik HIER.

Jij bij haar en zij bij jou

Jij bij haar en zij bij jou

de wekker wacht                                 

terwijl de tijd ontwaakt                           

luttele minuten                         

tot de stilte staakt                         


een koude rilling                             

voorspelt een lange dag                           

kus van jouw lief                            

verwarmt je, met een lach                       


nog even niet                    

nog even bij elkaar

de tijd vertraagt

zij bij jou en jij bij haar                                 


ongeduldig is de dag

liefde wil niet wachten

liefde vierentwintig uur

en niet alleen de nachten


de wekker weer gezet

waarna de tijd verliest

zij bij jou en jij bij haar

want de liefde kiest                                  


verloren in elkaar

verloren voor altijd

als tijd niet meer telt

en zelfs de dood niet scheidt                               


onverklaarbaar wonder

tijdloos, ik hou van jou

hartstochtelijke liefde

jij bij haar en zij bij jou                      

 

 

Meander

 

Een gedicht over liefde. Ongeduldig, tijdloos, eeuwig, altijd en onbeschrijfelijk.
Is het gedicht een wens, een werkelijkheid? Is het een droom, want zonder tijd? Vul het in zoals het jou bekomt. Lees het meermaals op verschillende manieren. Lees het met de ogen van een ander. Lees en voel, want oprechte liefde is een wonder. Lees het voor aan jouw lief en vraag jouw lief om het aan jou voor te lezen.
Waar “zij” staat, kun je ook “hij” lezen en waar “haar” staat, kun je ook “hem” lezen, want dit gedicht is voor iedereen.

Deel de link naar dit gedicht, verspreidt het zoveel mogelijk, omdat het uiteindelijk over meer liefde gaat dan alleen die tussen twee mensen.

Dit gedicht draagt Meander op aan allen die de liefde van hun hart en ziel willen geven en willen delen, zonder afgunst, zonder jaloezie.

Voor meer liefdevolle gedichten van Meander uit, over en voor Hart & Ziel, klik HIER.

 

Haat?

Haat?

Wraak                 

Sla raak                       

Verniel                   

Vernietig                      


Waar?                  

Niet waar?                 

Dan maar                 

gewenst waar                          


Zinloos v
erhard                          

Verteerd                 

Verwoest                    

het Hart                            


Liefde                    

als Antwoord                  

Liefde                    

het Antwoord                           

Liefde                            

 Haat                                      

 

Meander                                                

 

 Meer gedichten uit en over Hart & Ziel? Klik HIER.

 

Waar

Waar

zielen die elkaar beroeren                                 

zielen in ontdekkingsdans                          

balancerend langs contouren                                

zielen in zichzelf althans                                            


zoekend naar het onbekende                                      

behoedzaam op de tast                                     

nieuwsgierig naar het ongekende                                  

zuiver, om wat is gekrast                          


overstromend beider ziel                                 

in de maalstroom naar elkaar                                 

liefde, sterk en toch fragiel                                     

zielen worden samen waar                                                             

 

Meander

Een gedicht over de ware ontmoeting van twee zielen. Tot elkaar aangetrokken door zichzelf, al zolang als ze waren.
Aan het begin van een nieuwe weg, iedere dag. Zeker en onzeker, voorzichtig en gedurfd. Nieuwsgierig en dansend, altijd maar dansend op het ritme van het gevoel, onderwijl alle sluiers afwerpend, omdat de ontmoeting nooit is uitgegroeid.

Klik voor meer gedichten van Meander op: www.meanderblog.nl/catergory/gedichten

“Waar” is een van de gedichten in een reeks over het ware zijn. Het binnenste van de mens dat niet in de mens zit, of in de mensheid, maar er is. Diepste gevoelens en bewegingen van het zijn en worden. Wat we zijn, groeit altijd verder ongeacht of het slechts dit ene leven is, of dat het meer is op andere momenten en tijden, voorzover dat begrip moment en tijd een relevant toepasbaar begrip is.

Schier

Schier

Schier oneindig is de vrijheid                           

op ‘t plateau der grijzen                           

vermetel spelend de natuur                             

onmogelijk te seizen                   


dwalend door duinen                               

struinend over stranden                               

speurend over ‘t Wad

menigeen verzandde                                  


terug naar geborgenheid                          

in eeuwen opgebouwd                          

knusse kern vol liefde                            

omarmd in duizendvoud                                  


Schier oneindig is de vrijheid                            

op ‘t ingesloten land                                    

onafwendbaar ontstaat                               

een levenslange band      

 

Meander

 

SchierEen gedicht over een van de twee eilanden, waar ik direct en voor altijd verliefd op ben geworden, en gebleven.
Schiermonnikoog, het eiland van de grijze monniken. Het gedicht zegt genoeg en is voelbaar voor iedereen die er was en niet was. De derde strofe gaat over het allermooiste dorp van Nederland en vermoedelijk de hele wereld.

Uren kun je er fietsen, lopen, wandelen, slenteren, liggen in de duinen. Storm, regen en brandende zon. Je absorbeert het, zoals je dat nergens anders zou doen.
Het overkomt je binnen enkele minuten. Het onbeperkte gevoel van vrijheid en liefde. Wad een fantastische bevrijding.

Schier(monnikoog)
Schier(monnikoog)

De herkomst van de foto’s is internet openbaar. Indien iemand eigenaar is en vermeld wil worden, dan doe ik dat graag. Indien u het niet op prijs stelt dat uw foto op deze non-commerciële pagina wordt gebruikt, dan verwijder ik hem.

 

“Schier”: © Meander; Almere; 13 mei 2018.


Voor meer gedichten over Zee, Kust en Strand, klik HIER.


Foto’s:

Strand, zand, jonge duinen (boven het gedicht): Aanwas.com.
Zie ook Foppe Schut Fotograaf.
Overige foto’s: Internet onbekend.

 

Vrij…spel

Vrij…spel

slenterend                        
over ‘t brede strand                         
handen                               
meer dan hand in hand                       


zoenen                           

zoenend even staan                      
lachend                           
schouwen z’ elkaar aan              


kijken
kijkend naar elkaar
handen
kroelend door zijn haar                


klimmen
klimmend op het duin
gevonden
in elkaars fortuin                      


minnen
minnen als één hechte cel
spelend
liefdes vrije spel

 

Meander

 

Vrij…Spel. Een gedicht over volledige overgave en versmelting van geest, ziel en lichaam. Een ervaring in en met de natuur, verloren in geluk zonder te verliezen.          

Voor nog meer liefde klik op TENT.

 

Zand tussen je tenen

Zand tussen je tenen

Nat zand
perst zich tussen je tenen,                                 

terwijl je samen alleen loopt                                       
langs de rand
van strand en water                    

Laag water overwonnen
onstuitbaar opkomende vloed
stuwende wind van dagen
stijgend waterpeil
deining die golven
tot genotvolle hoogte brengt                            

Harde wind
zweept de branding op                                  
schuimkoppen denderen
over elkaar heen
aritmisch geraas van water,
zijn meerdere erkennend                           
in zandbanken
en strand                            

Gesloten ogen
proberen te balanceren
op verschuivende grens
van droog en nat,
van vast en vloeibaar,
van zeker en niet weten

Geschonken vrede
en liefde,

die kansen krijgen
door onaantastbare macht,
kracht van raakbare natuur,
brengen ontwende rust,
met de prijs
van duidelijkheid

Nat zand
perst zich tussen je tenen,

terwijl je alleen samen loopt
langs de grens,              
die niet bestaat

 

Meander

“Zand Tussen Je Tenen”, geïnspireerd door zomaar gegeven gedachten en liefde.
5 augustus 2017

Dating via Facebook en dan?

Dating via Facebook en dan?

Een liefdevolle, erotische, andere realiteit, die digitaal vaak moeite heeft om ruimte te krijgen, vooral op Facebook. Onnozel eigenlijk, want de digitale realiteit is veel meer omvattend dan een individu of bedrijf ooit kan beperken.
Het merkwaardige is dat men vaak afgaat op een plaatje, of een enkel woord, zonder de inhoud te lezen en te kennen. God spelen zonder de feiten te kennen en ondertussen echte liefde niet begrijpen en erkennen als waardevol onderdeel van het leven.
Vrijheid van meningsuiting, leven en beleven. Dan kun je niet op een wereldwijd net zeggen dat iets niet mag. Blijf dan in je dorp briefjes schrijven. Er is meer liefde dan je denkt.

 

ErostischZe liet haar handen langzaam over zijn rug glijden. Ze gleden door en ze kneep in zijn stevige, gespierde billen. Hij lachte en keek haar aan met een brede glimlach en ogen die haar op een prettige manier deden huiveren. Ze vervolgde haar sensuele, prikkelende, zachte massage en voelde hem meer en meer ontspannen.

De olie die ze gebruikte was vermengd met een oeroude zalf en had een bedwelmende, heerlijke, Oriëntaalse geur. Het verzachtte de huid en drong naar binnen om de spieren zowel losser als sterker te maken. Immers, dit was niet meer dan het voorspel van het voorspel. Een liefdevolle weg naar meer.

Na een half uur was hij bijna in slaap gevallen. Met een ferme tik op zijn billen haalde ze hem uit zijn trance en zei: “Nu mag jij bewijzen dat je het beter kunt dan ik.” Hij trok haar naar zich toe, zoende haar zacht op haar mond, ging staan en draaide haar op haar buik. Zacht in het begin, beetje bij beetje steeds krachtiger, masseerde hij haar rug, schouders, nek, armen, handen, benen, voeten en billen. Hij liet zijn handen tussen haar billen glijden en raakte haar zachtjes aan op de meest gevoelige plekken. Zacht en meer dan zacht.

ErotischHet leek alsof ze weg zweefde op gevoelens die ze kende, maar die intenser leken dan ooit. Ze draaide zich om en wilde hem op haar trekken, maar hij schudde nee, wreef zijn handen weer in de warme, melkachtige olie en ging verder. Zijn handen gleden naar haar gezicht. Met ongekende tederheid werden haar wangen, kin, hals en nek soepel onder zijn handen. Ze voelde de spanning wel stijgen en merkte dat haar opwinding toenam als nooit tevoren, maar toch ontspande ze.
Hij streelde haar zij, haar borsten, haar buik en nog een keer haar benen, voeten, armen en handen. Hij sloeg niets over, vooral niet toen ze haar benen verder uit elkaar deed en ze zijn handen stevig tegen haar aanduwde. Ze kon niet wachten, maar ze wilde en moest wachten, vond ze.

Met de randen van zijn nagels danste hij over haar buik naar haar borsten en terug. Ze voelde de door het ritmische getokkel van zijn vingers ontlokte tintelingen vanaf haar huid door haar hele lichaam stromen. Hij masseerde haar gedurende een onvatbare periode zo zacht en zo lang, dat ze de talloze orgasmes niet meer kon tellen, omdat het een aaneengeregen ketting van explosies leek, die in kracht en emotie toenamen. Er was geen plek in haar lichaam die ze niet voelde zo lang hij haar beroerde. Ze merkte dat ze meer energie kreeg in plaats van moe te worden. Ondertussen had ze haar handen nog eens ingesmeerd en nam ze hem in haar handen. Als ze merkte dat ze te hard ging en hij het niet meer hield, stopte ze even.

Erotisch
Adam en Eva van Luk van Soom

 

Toen ze eindelijk zover waren en verstrengeld raakten in elkaar, gebeurde er zoveel in een allengs vervagend tijdsbestek, dat ze als vanzelf uit vermoeidheid en van genot in slaap vielen. Toen ze een uurtje later wakker werden begon een volgende, wilde, ongeremde, gepassioneerde, vrijpartij, die hen deed vergeten wie en waar ze waren.
De volgende ochtend zetten beiden hun Augmented Reality Bril af. Zij in Gent en hij in Tilburg.

 

Meander

Adam en Eva is een sculptuur van Luk van Soom. Zie ook www.lukvansoom.com/nl/werk-detail/adam-eva.html

Boek Erotische Massage. Klik HIER.

Augmented Reality Bril. Meer weten? Klik HIER.

 

 

Wilders betrapt

Wilders betrapt

Wilders keek voorzichtig om zich heen, maar zag niemand. Hij had een donkere jas aan en de capuchon over zijn hoofd getrokken. Het was al donker, maar hij nam het zekere voor het onzekere. Hij gebruikte een geleend pasje en via de achterdeur glipte hij naar binnen. Aan deze kant stond geen bewaking. De gedachte dat hij in de gaten werd gehouden, irriteerde hem. Hij kon nergens meer gaan en staan, maar nu had hij het toch voor elkaar. Eindelijk was hij ontsnapt.

Hij had een tijdje dat niemand hem in de gaten had, maar nu was hij daar niet zo zeker meer van. Hij liep naar het achterste trappenhuis, luisterde aandachtig, liep vervolgens de trap op en was er op bedacht dat niemand hem zag. Halverwege hoorde hij stemmen van boven komen. Hij liep snel terug, opende de deur van de derde verdieping, keek de gang in, zag niemand, stapte naar  binnen en sloot de deur. Hij wachtte nog twee minuten, nadat de voetstappen en stemmen voorbij waren gegaan. Voorzichtig opende hij de deur, keek en luisterde, stapte het trappenhuis weer in en vervolgde zijn klim naar de zevende verdieping van het hotel.

Na een blik te hebben geworpen op de gang, die volkomen leeg was, liep hij snel naar kamer 713. Hij klopte vier keer kort op de deur, wachtte even en klopte nog twee keer. De deur ging op een kier. Twee donkere ogen keken hem aan. Toen duwde ze de deur helemaal open.
“Eindelijk, schat, kom gauw binnen”, zei zijn geheime liefde. Hij omarmde zijn vriendin en ze kusten elkaar hartstochtelijk.
Even later vlogen de kledingstukken in het rond en in een oogwenk lagen de geliefden ineengestrengeld op de grond, genietend van hun gepassioneerde liefdesspel.

Na een uur vroeg Hanane of hij iets wilde eten.
“Nee, ik wil jou. Ik wil meer, meer, meer.”
De mooie, Marokkaanse Hanane schaterde van het lachen en dook bovenop hem.
Ze verloren zich weer in elkaar en hoorden daarom niet dat er geklopt en gebeld werd. Toen er keihard op de deur werd gebonsd, schrokken ze.
“In de douche “, zei Hanane zachtjes, “en neem al je spullen mee.” Hij volgde gedwee haar orders, zich afvragend wie er op de deur stond te bonken.

Hanane deed een short en een t-shirt aan en liep naar de deur. Ze deed de deur op een kier, maar werd met brute kracht achterover geduwd, terwijl de deur wijd open sloeg.
“Waar is ie, waar zit die klootzak?”, krijste een woedende vrouw.
“Er is hier niemand”, schreeuwde Hanane, die opstond. “Mijn kamer uit, anders bel ik de politie.”
Achter haar kwam haar minnaar tevoorschijn. “Laat maar, Hanane, het heeft lang genoeg geduurd.”
De vrouw riep met schelle stem: “Vuile klootzak. Vreemdgaan, mij belazeren en denken dat ik er niet achter kom? Godverdomme, Henk Wilders, wat ben jij een hufter.”
Er viel een ongemakkelijke stilte. Daar stonden ze dan, met zijn drieën. Ingrid tegenover de betrapte Henk en Hanane.

Een kort verhaal van:

Meander

Liefde en Begrip

Kuzu en Kees houden van elkaar

Kuzu en Kees houden van elkaar

Blaffend naar de deur                      

Buiten alle kanten op                              

Afgaan op de geur                                   

Al weer een boom, dus stop

 

Kuzu ziet de anderen gaan                                        

Wil graag meedoen met de rest                           

Maar ze laten hem steeds staan                                 

En hij wordt zo vaak gepest                                    

Net als Kees, ‘t is niet gewoon                                   

Beiden vallen uit de toon

 

Kees vindt Kuzu een kekke hond                                

Kuzu vindt Kees een lekker stuk                              

Kijk, ze dollen ze in het rond                                

Samen zijn ze hun geluk

 

Maar… onmetelijk hun verdriet                                

Ach, ‘t is toch zo sneu                                     

Van hun baasjes mag het niet                                  

Kees en Kuzu, beiden reu                                       

Geloof staat liefde in de weg                                  

Kuzu en Kees? Die hebben pech                                 

 

 

Meander

 

Kuzu en Kees
Naastenliefde.

 

Koran
Als men 1 persoon doodt, dan is het voor Mij[God] alsof je heel de mensheid hebt gedoodt.[Koran] En als je 1 iemand gered hebt[uit de dood], dan is het alsof dat je hele mensheid hebt gered[koran]

Bijbel
Romeinen 13:9. Want de geboden: gij zult niet echtbreken, gij zult niet doodslaan, gij zult niet stelen, gij zult niet begeren en welk ander gebod er ook zij, worden samengevat in dit woord: gij zult uw naaste liefhebben als uzelf.
10. De liefde doet de naaste geen kwaad; daarom is de liefde de vervulling der wet.

 

Genadeloos

Genadeloos

Het huis is nauwelijks klaar en de van der Meyde’s wonen er pas een paar maanden, maar ze gaan alweer verhuizen. Waar naar toe is nog niet bekend, wat geen wonder is, omdat ze het zelf ook nog niet weten. Het huis moet eerst nog worden verkocht, maar dat gaat tegenwoordig sneller dan je denkt. Zo snel, dat het stel zich nu al zorgen maakt over het doorgaan van de vakantie naar Dubai in januari. Als het huis snel wordt verkocht zullen ze toch eerst iets anders moeten hebben.

Het klinkt allemaal heel dynamisch, maar vanwaar die haast om het pas verbouwde paleisje te verlaten, zonder het optrekje een kans te geven de regionale beroemdheden zich thuis te laten voelen? Is het de opmaat naar het vervolg van de reality-soap? Moet er nog een huis worden verbouwd om de kijker te verblijden met de privé-emoties van een gezin? Nee, dat is niet het geval. De verhuizingsdrang wordt veroorzaakt door het hyperactieve gedrag van Melisa, die vaak al moeite heeft om haar kleren aan te houden, laat staan om op één adres te blijven wonen.
Het komt er eigenlijk op neer, dat Melisa niet wil wonen, maar wil verbouwen. Als een verbouwing eenmaal klaar is, dan is de lol er af en zal en moet ze verhuizen, vermoedelijk naar een volgende bouwval om daar haar ongebreidelde creativiteit en energie op los te laten. Tot het weer klaar is natuurlijk. En eerlijk is eerlijk, het resultaat van haar ongebreidelde mutatiedrang mag er wezen.

Andy zou er verstandig aan doen om een deal te maken met een makelaar, zodat hij om de twee jaar soepel van een compleet gerestaureerde woning naar een krot kan verkassen om daar de handjes uit de mouwen te steken. Het is een prima manier om de moeder van drie kinderen tevreden te houden. Hij kan zich beperken tot Apeldoorn, omdat, hoe paradoxaal ook, de in deze stad geboren Melisa de Veluwse gemeente liever niet wil verlaten. Op een plaats blijven wonen is een andere oplossing. Dan kan Melisa bouwvallen, krotten en andere hopeloze, soms opgegeven panden met haar tomeloze renovatiedrang veranderen in verkoopbare en misschien winstgevende objecten.

Een paar jaar geleden kwam het boek Geen Genade uit. Het ging over Andy’s zwakheden die zijn carrière hadden ondermijnd. Het is tegenwoordig in de mode om je zwakheden te laten beschrijven door een soort van sportjournalist, die er samen met de uitgever veel geld aan verdient, terwijl de meeprofiterende sporter in feite te kakken wordt gezet. Het getuigt van moed, zeggen fans over het lef van Andy om alles te vertellen. Welke moed precies wordt nooit duidelijk, maar het is wel fijn dat zo velen het willen lezen.

We hopen dat Andy heeft geleerd dat situaties en omstandigheden onbarmhartig kunnen zijn. Toch lijkt er niet veel voor hem te zijn veranderd en ziet hij de genadeloze bui al weer hangen. Is hij daarom gevlucht in het kickboksen? Om sportieve, of defensieve redenen? Wie zal het zeggen.

Red heart tree

Wat onze Andy de rest van zijn leven boven het hoofd hangt, is de ontembare, rusteloze, ongeremdheid van een vrouw, die nergens rust vindt, hoge eisen stelt en geen genade kent.
Liefde is genadeloos.

 

meander

 

 

Bron:
Stentor

Informatie:
Geen genade