Archief van
Categorie: Blogs

Al dan niet verrijkte, geromantiseerde, persoonlijke ervaringen van Meander

Man O Man

Man O Man

een knappe kerel uit Groenekan                 


aarzelde over een leuke man                  


het was zo bizar             


gevoel in de war           


maar eigenlijk dacht hij, pak me dan  

 

 

 

Meander

‘Man O Man’: © Meander; 19 januari 2020.  


Gif: Internet


Meer gedichten met Hart & Ziel van Meander? Klik HIER.

 

Wil jij de onzekerheid in een relatie overwinnen? Klik HIER. 

Duurzaam natuurmonument Schiermonnikoog

Duurzaam natuurmonument Schiermonnikoog

Natuurmonumenten Schiermonnikoog is van mening dat schelpenpaden niet meer van deze tijd zijn, omdat winning van de schelpen en het vervoer niet goed zijn voor natuur en klimaat. Men wil fietspaden maken van duurzame producten om er zo slimme betonnen fietspaden van te maken. Fietspaden gemaakt van restproducten en natuurlijke producten. Het onderzoek naar de juiste samenstelling van het materiaal loopt nog. Wandelpaden zouden, denk ik, bijvoorbeeld kunnen worden voorzien van houtsnippers.

Er wordt waarschijnlijk geld bespaard met deze duurzame aanpak, waarmee maar weer wordt aangetoond dat duurzaam niet duurder hoeft te zijn. Dat geld kan vervolgens worden ingezet in het belang van andere projecten van Natuurmonumenten.

Het nostalgische gevoel en de beleving van de fietspaden is mij, na meer dan 40 jaar en meer dan honderdvijftig maal gast te zijn geweest op Schier, bekend. Echter als je van de natuur houdt en als je wilt dat zowel Schiermonnikoog en de rest van Nederland en omstreken zo natuurlijk en duurzaam mogelijk worden onderhouden, dan gaat dat niet door alles bij het oude te houden. Als de nieuwe paden er liggen, zijn we daar na enkele jaren aan gewend.
het idee dat schelpenpaden karakteristiek zijn voor Schiermonnikoog is niet waar. Schelpenpaden komen voor op alle Waddeneilanden, langs de gehele kust en in natuurgebieden in het gehele land. Natuurmonumenten kan met een wijze stap op Schiermonnikoog een duurzame trend zetten voor heel Nederland.

Natuurmonumenten koestert Schiermonnikoog en zorgt samen met eilandbewoners en andere organisaties en met bezoekers voor het behoud van de totale natuur van het eiland. Vertrouwen in deze organisatie is op zijn plaats.
Met duurzame fietspaden en wandelpaden maken we van Schiermonnikoog een nog duurzamer monument.

Folkert Buiter

‘Duurzaam Natuurmonument Schiermonnikoog’: © Meander(Folkert Buiter); 17 januari 2020.  


Foto: Schiermonnikoog: © Meander(Folkert Buiter); augustus 2019

Van Hier Naar Haar

Van Hier Naar Haar

zij stapte in de trein

hij stapte op ‘t perron

ze keken naar elkaar

verblind door liefdes zon

zijn glimlach streelde haar

de trein vertrok en won


hij dacht dit gedicht

dat zij voelt wellicht

dan komt zij naar hier

of gaat hij naar daar

reizen ze voortaan

vol liefde met elkaar

 

 

Meander


‘Van hier naar haar’: © Meander; 16 januari 2020.  


Foto: vertrekkende trein: © Meander; 16 januari 2020


Meer gedichten van Meander? Klik op Ja.

 

 

 

 

 

 

Mannen en Vrouwen

Mannen en Vrouwen

vrouwen willen tedere liefde                 

mannen hunkeren vooral naar seks                

als zij een vrouw hun liefde geven                    

gebeurt er onmiddellijk iets geks                   

de twee duiken op en in elkaar                 

ze vrijen zich suf, maar zijn nooit klaar               

dus blijven ze hun liefde geven                

ongeremd steeds weer samen spelen

zo genieten zij heel hun leven

hij met haar en zij met zovelen

 

Meander

‘Mannen en Vrouwen: © Meander; 14 januari 2020.  


Plaatje: National Geographic; Skychart by A.Fazekas/Skysafari 


Meer gedichten van Meander? Klik HIER’

 

 

 

Slufter

Slufter

groene slufter

getooid met wieren

sierlijk lamsoor

in golvende kakofonie

van luide kelen

onder brandende zon


witte slufter

toucheert kust

gunt oceanen

op ritme van getijden

bevallige blik

in haar hart


blauwe slufter

geduldig wachtend

op onstuimige wind

bij springend tij

om vol passie

de zee te vrijen


anomale slufter

speelt haar spel

dwars door duinen

klieft haar kreek

naar brakke vallei

van ongerepte liefde

 

 

slufter

slufter

slufter

 

Meander


‘Slufter’: © Meander; 10 januari 2020.  


Foto’s ‘De Slufter’; Texel: © Meander; 26 juli 2019.


Voor meer gedichten over zee, kust en strand, klik HIER.

 

 

Klaar

Klaar

egoïsme verdampt                

misbruik van vertrouwen

smoort in zichzelf

ongemeende aardigheid

ketst welwillend

in kaatsende echo

tegen latente leegte

onbeperkt onbereikbaar

in vrijheid van voorbij

het is klaar

geniet van niets

in achtergebleven stilte

 

 

Meander

‘Klaar’: © Meander; 8 januari 2020.  


Foto: 
© Meander; 22 september 2019.

 

Levenszin

Levenszin

Levenszin in één zin getegeld.

De zin van het leven is jouw zin, jouw leven.

Er is geen waarom, het leven is het waarom.

 

 

 

 

Meander


‘Levenszin’: © Meander; 8 januari 2020.  


Tegeltje: 
© Meander; 8 januari 2020.


Meer van Meander? Klik HIER.

 

 

Om jou te mag sien

Om jou te mag sien

Jy skuil tussen rotse              

waar die skadu’s jou verberg,              

asof skugter              

oor die wonder van jou kleur               


Maar net toe wit skuim             

teen oeroud mosselbanke beur              

en soutreën (vir ’n oomblik)

teen die uitspansel bly hang…

het skemerson (tersluiks en speels)

jou mooiste tinte

in haar laaste strale vasgevang

 

Gedig: © Carma Shaw
Kaapstad; 2 Januarie 2019 om 5:02

Foto: © Kevin Shaw

 

 

Silhouetten

Silhouetten

silhouetten van voorbij             

vervagen in horizon           

achtergelaten lege

maagdelijke stranden

grillige kusten

wispelturige zee                              

ongerepte opportuniteiten

voor poëzie en proza

in een nieuw decennium

 

 

silhouetten

 

 

Meander

 

‘Silhouetten’; ©Meander; 1 januari 2020.


Foto: ‘Silhouetten’; ©Meander; 31 december 2019
N.B. De foto’s niet zonder schriftelijke toestemming gebruiken.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

Ochtend op ‘t Wad

Ochtend op ‘t Wad

mankerende golfslag op ’t Wad                    

wanneer ontluikende cyclus                  

in onmeetbare tijdelijkheid                   

onafwendbaar naar aanvang schrijdt               


prelude van tinten der zon               

transformeert gemêleerd palet                 

en schildert spectrum in weidsheid                

aleer Ra zich vorstelijk reveleert             


onpeilbare verwondering 

aanschouwt majestueusiteit     

onzer ster van alle dagen             

als ware het een première          


oorsprong van energie en licht
             

fundament onzer existentie                

doch bovenal blakende pracht              

van esthetische eminentie

 

Wad

Wad

Meander

“Ochtend op ‘t Wad”: © Meander; Almere; 18 juli 2019.  


Foto’s: Zonsopkomst boven het Wad
© Meander; 18 juli 2019.


Meer gedichten over Zee, Kust en Strand? Klik HIER!

 

Niet Meer

Niet Meer

Waterkoude wind blies door de gaten van zijn flinterdunne, versleten jas. Door uitputting overmand, na twee jaar zwerven op straat, had hij de kerstmenigte gemeden. Het was bijna middernacht, vlak voor het nieuwe jaar. Een enkele straatlantaarn verlichtte zijn weg, terwijl hij langs het spiegelende water naar een brug liep. Hij had nog wat geld, maar wilde slechts rust. Slapen wilde hij, heel lang slapen. Hij nestelde zich tegen een schuine wand onder de brug. Een half uur later knalde links en rechts het vuurwerk, maar zijn gebroken ogen zagen het niet. Het nieuwe jaar had hem niet meer bereikt.

 

 

Meander

 

‘Niet Meer’: © Meander; 24 december 2019 


Tekening: 
© Meander; 24 december 2019 


Meer verhalen van Meander? Klik HIER.

 

Ongedachte Poëzie

Ongedachte Poëzie

vormende woorden                

bespelen letters              

zonder besef               

dat dartele letters            

woorden schikken             

illusies latend            

aan grammatica            

wijl ongedachte              

poëzie ontspringt           

in grijs heelal          

der neuronen

 

 

 

Meander

‘Ongedacht Poëzie’: © Meander; 22 december 2019.  


Foto: Internet


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Over Neuronen? Klik HIER.

Zee kust kerst

Zee kust kerst

zee kust kerst                

verdwenen vlokken           

vergeten vriezen          

nooit meer dooien        

zee kust warmte        


zee kust kerst            

wassend water

krimpend land                     

teveel niet genoeg          

zee kust minder            


zee kust kerst            

hoe vaak nog

voor wie nog

waarom nog

zee kust zee    

 

Meander      

“Zee Kust Kerst”: © Meander; 2 december 2019


Bewerking foto Internet: 2 december 2019

 


Meer gedichten over Zee, Kust en Strand van Meander? Klik HIER.

Chadi en de Kerstman

Chadi en de Kerstman

Chadi maakte zich geen illusies, maar hij was niet van plan nu al op te geven. Het was bijna kerst. De toegang tot de grote kerstmarkt voor kerstbomen, kerstversieringen, kerstcadeaus en een keur aan etenswaren was gratis. Hij zou en moest naar binnen, want je kon overal hapjes proeven en gratis warme chocomel, koffie en thee krijgen.

De belangstelling was groot en des te dichter hij bij de deur kwam, des te drukker het werd. Ouders met kwetterende kinderen, twee groepen ouderen die met de bus waren gebracht en achter hem een groep nerveuze meiden in jurkjes met glitters en lampjes. De meer dan dertig meisjes droegen engelenvleugeltjes op hun rug en waren letterlijk schitterend opgemaakt. Zelfs in hun haar hadden ze lampjes. De danseressen, wist Chadi, want dat had hij in het gratis kerstkrantje gelezen.

Chadi schuifelde onopgemerkt met zijn boodschappenkarretje naar binnen. Het karretje was leeg, omdat hij al zijn spullen had opgeborgen in een kluisje op het station. Het kluisje had hem twee euro gekost, maar als hij zijn karretje vol wist te laden, was het dat meer dan waard. Chadi keek vanuit een ooghoek naar twee beveiligers, die hem naar zijn gevoel iets te indringend bekeken.

Eenmaal binnen liep hij op zijn gemak rond, al was hij op zijn hoede voor plotselinge aandacht van mannen of vrouwen met dat irritante, zilveren V-tje op hun revers. Hij viel vooral op door zijn versleten jas en zijn afgetrapte sneakers die contrasteerden met zijn korte, donkere, verzorgde haar en zijn gladgeschoren gezicht. Sommige mensen keken nieuwsgierig naar Chadi, maar lieten hem met rust. Na een gratis espresso en een stuk amandelstaaf, verkende hij de mogelijkheden om het karretje gevuld te krijgen.

Binnen een half uur zat zijn karretje halfvol, al bestond een derde uit nutteloze folders. Kip, vis, zes krentenbollen, proefflesjes- en pakjes met sap en zelfs een broodje ham waren in de tas verdwenen. Plotseling stond hij oog in oog met Hans en zijn collega van handhaving.
“Dag, Chadi. Boodschappen doen voor de kerst?”, vroeg Hans.
‘Ja, man. Ik mag hier toch zijn?”, reageerde Chadi nerveus.
“Zeker, Chadi, je mag hier zijn. Je moet langs de achterste stands lopen, want daar geven ze veel weg, maar eerst kun je beter even naar die grote stand gaan.” Hans wees naar rechts. “Die met al die kerstbomen en gouden slingers. Fijne kerst, Chadi.”
De totaal verbouwereerde Chadi dacht even dat hij voor de gek gehouden werd, maar begreep dat Hans het meende. “Jullie ook”, zei Chadi nogal luid, waarop hij naar de stand liep die Hans had aangewezen.

Een dame op de stand vroeg wat ze voor hem kon doen.
“Niets”, zei Chadi. “Ik kom voor gratis spullen. Geld om iets te kopen, heb ik niet.”
“Dan ben je hier aan het goede adres”, zei de jonge vrouw. Ze had donkerblond, lang, krullend haar en was gekleed in een soort van kerstpakje met groene en rode kleuren. Op haar hoofd droeg ze een rood, scheef hangend kerstmutsje met een wit vilten randje. De rouge op haar wangen was bewust overdreven om het effect van een betoverende kerstfee te bewerkstelligen.
“O”, zei Chadi verbaasd en argwanend. “Waarom?”
“Ik ben Anita. Wij zijn hier voor mensen die onze hulp nodig hebben. We doen dat namens verschillende organisaties. Tijdens de kerst doen we wat extra’s. Wat heb je nodig?”
“Een huis”, zei Chadi, “en werk.”
“Heb je geen uitkering?”
“Ja en ze helpen me wel, maar ik kom niet verder.”
Anita zei: “Helaas hoor ik dat vaker. Huizen en werk regelen wij niet, maar andere dingen wel. Heb je kleding nodig?”
“Een broek, een shirt en een trui,”, zei Chadi, die schrok van zijn eigen antwoord. “Sorry”, zei hij.
“En een goede winterjas, denk ik”, vulde Anita aan, zonder acht te slaan op zijn excuus.
“Kan dat allemaal zomaar?”, vroeg Chadi verbaasd.
“Niets kan zomaar, maar soms is het nodig”, zei ze.

Een half uur later had Chadi nieuwe kleding, een winterjas en stevige schoenen. In plaats van dat hij er was uitgegooid door de beveiliging, werd hij geholpen als een koning. In een extra tas die hij had gekregen, zat een pakketje sokken, ondergoed, twee handdoeken, tandpasta en bonnen voor dertig maaltijden. Chadi had het over zich heen laten komen, maar was er nu bij gaan zitten. Hij had vochtige ogen en wilde iets zeggen, maar kwam niet meer uit zijn woorden. Anita zag het en vroeg of ze iets voor hem kon doen.
“Nog meer?”, vroeg Chadi stamelend. “Wat kan ik doen? Wat kan ik terugdoen?”
“Niets, dat hoeft niet. Wil je een warme chocomel, of een glühwein?”
Chadi vroeg “Mag ik muntthee?” Anita liep weg, Chadi keek haar na en vroeg zich af of hij droomde.

Chadi en de Kerstman

Anita kwam terug met muntthee en een glühwein. Ze had tegen haar collega’s gezegd dat ze even niet beschikbaar was. Ze moest er aan trekken, maar ze kwam er achter dat Chadi al drie jaar op straat zwierf, sinds hij uit huis was gezet door zijn ouders. Hij was negentien jaar en was niet meer naar school gegaan, toen hij op straat kwam te staan. Hij sliep meestal bij het Leger des Heils, maar soms ook op straat.
Chadi vertelde welke stomme dingen hij had gedaan en dat hij zijn ouders wel begreep, maar nu niet meer wist hoe hij er uit moest komen.
Anita liep even weg, sprak met een collega en kwam met nog een muntthee terug en een gevulde koek.

“Wil je ons af en toe helpen in het magazijn?”, vroeg Anita.
“Hoe kom ik daar?”
“Wij regelen het vervoer, als je wilt helpen.”
“Ik wil wel. Heb ik wat te doen.”
Anita keek hem een tijdje aan, kwam op een idee, aarzelde en keek naar haar bekertje glühwein.
“Wat is er”, vroeg Chadi. “Je wilt iets zeggen, maar het lijkt alsof je het niet durft.”
Anita keek hem met een waarderende glimlach aan en zei: “We hebben de komende tijd bij inzamelacties een Kerstman nodig. Een aardige, gezellige, lieve Kerstman. Eentje die naar kinderen luistert, kleine cadeautjes geeft en winkelende mensen oproept om producten te kopen voor het voedselloket.”
“Denk je dat ik dat kan?”, vroeg Chadi. “Nee, man, dat kan ik niet.”
Anita zei: “Dat denk ik niet alleen, dat weet ik wel zeker.” Morgen contact opnemen met de sociale dienst, dacht ze. Deze jongen moet snel geholpen worden.

Op 23 december zat Chadi, voor de vierde keer, verkleed als Kerstman, met een heel dik kussen voor zijn buik gebonden, in een supermarkt, samen met vier vrijwilligers van het Voedselloket.
Het was druk en de Kerstman kwam ogen en oren tekort. Tegen vieren werd het iets rustiger. Een echtpaar, met drie kinderen in de leeftijd van drie tot acht jaar, kwam aanlopen. De jongste, een klein meisje, rende op hem af en stak haar handen in de lucht. Hij moest haar wel optillen.

Ineens zat ze bij hem op schoot, zijn jongste nichtje, die hij alleen mar had gezien toen ze nog een klein babytje was. Chadi’s zus en haar man lachten om hun kleine meid. Chadi deed zijn uiterste best om een goede Kerstman te zijn, riep een paar keer “HoHoHo”, gaf de kinderen een cadeautje en nam een tekening aan van de oudste.
“Achterop staat mijn verlanglijstje”, zei Nouh.
“Dankjewel, Nouh”, zei de Kerstman.
“Zie je wel, mama”, zei de jongen. “De Kerstman weet alles. Hij kent zelfs mijn naam”

Durya, Chadi’s oudste zus, had bedenkelijk naar de Kerstman gekeken. Ze bedankten de Kerstman en liepen verder, nagekeken door Santa Chadi. Er was geen tijd om er nog langer bij stil te staan, want de drukte nam weer toe. Hij moest opletten, want hij wilde geen kind overslaan en mocht niet vergeten de ouders een donatie te vragen voor het voedselloket.

Een kwartier later, toen Chadi naar achteren liep om te gaan eten, kwam Durya ongemerkt aanlopen. Ze pakte de Kerstman bij zijn arm en vroeg zachtjes, met tranen in haar ogen: “Chadi?”

 

Logo Meander

 

Doneer aan het Voedselloket of de Voedselbank in uw woonplaats, alstublieft.

 

Voedselloket Almere Papa

“Chadi en de Kerstman”: © Meander; 9 december 2016


Tekening: 
Internet

 

Extase

Extase

fluisterend gras
waarin lichamen
in tomeloze pracht
verlangend draaien
nooit echt raken
oneindige beweging
naar minnen en
bemind worden                        

zoetgevooisde lokkende
teder uitgestoten
frêle klanken
vanuit open
opgewonden monden
verwachtingsvol
onbewust van
repetitief spel                           

verworven liefde
volgt eindeloos
wil van willekeur
vergeefs tastend
naar finaliteit
onderwijl overtuigd
vol overgave
extatisch onderweg                           

 

Meander

“Extase”: © Meander; 30 november 2019


“Fluisterend Gras”: © Meander; 30 november 2019


Meer gedichten over en met Hart & Ziel? Klik HIER.

 

FedEx

FedEx

een kekke koerier uit IJsselstein                  


verplaatste dozen bij het dozijn                


smoesde eens per week               


naar Poort voor een break              


om even bij háár te kunnen zijn             

 

 

Meander

 

“Fedex”, een korte limerickachtige verwoording van de voorzichtige dans van twee mensen, waarvan de één dozen inpakt met leuke dingetjes en de ander de dozen gezwind bezorgt bij klanten, die haast níet kunnen wachten. Hoe een toevallige ontmoeting tot een real live experience voor hen en voor de bezoekers van Take a Break is geworden.


“Fedex”: © Meander; 26 november 2019


Foto: Internet.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

Leven is een tijdverdrijf

Leven is een tijdverdrijf

zoek verstrooiing in het
stijgen en dalen van het
leven diep ingesneden
glooiing van woest land                         

mijn tijd benutten en
verdrijven om weer te
kunnen herschrijven in
nieuwe akkoorden                  

steeds weer verwonderd
staan van wat me wordt
toegeworpen wanneer in
het midden van de nacht                   

een zachte bries mijn
gemoederen bedaart
ik tussen jouw zinnen
andere lees                     

niets op mijn weg is zinloos
noch klankloos en ik hoor
hemels geruis dat me zacht
toefluistert

 

N. De Doncker

 

“Leven is een tijdverdrijf”, jazzy poëzie met nieuwe akkoorden van N. De Doncker (Zainab) n.a.v. een digitale, verbale, nachtelijke uitwisseling van twee nachtbrakers over verdreven geleefde en te verdrijven te leven tijden.

“Leven is een tijdverdrijf”: © N. De Doncker; 21 november 2019

Tekening “Chords”: Bewerking Meander; 21 november 2019

 

Verstild

Verstild

klamme kilte omklemt               


broze botten            


bijna brekend             


wanneer weinig warmte                      


lichaams laatste levenskracht                


krachteloos koestert                 


voordat verloren              


ademloze adem                 


voorgoed verstilt             

 

Meander

“Verstild”: © Meander; 18 november 2019


Tekening “Verstild”: © Meander; 18 november 2019


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

Leutige Leut

Leutige Leut

knisperend knapperig                 

ochtendbeschuit                      

klaarwakker                  

genietend van                   

mijn vileine gefluit                 

eitje koken                    

zo begint iedere dag                   

met een klaterende lach

en een optimistische scheut

vooral dankzij

een onvervalst

overheerlijk bakkie

leutige leut

 

Meander

“Leutige Leut”: © Meander; 15 november 2019.


Foto Internet.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Niet meer dan dat

Niet meer dan dat

slechts instrument               

beperkt houdbaar            

lerend apparaat            


erkende tijdelijkheid         

tactisch ontkend          

om even eeuwigheid           


wetmatig gestuurde               

autonome huls                  

in gestructureerde chaos


waarom weten

in laat besef

zonder waarom


temporaliteit

van lichamelijk zijn

niet meer dan dat

 

Meander

“Niet meer dan dat”: © Meander; 12 november 2019.


Foto Strandgaper: © Meander; april 2019


Meer gedichten over Zee, Kust en Strand van Meander? Klik HIER.

 

wiegende heupen

wiegende heupen

wiegende heupen                  

zwieren voor mij uit                  

strak verpakte billen                 

in krappe jeans           

draaien zich om                

ik kijk verbaasd                    

een felle blik                    

doorgrondt de man                 

die onopgemerkt                

naast mij liep               

haar blik verschuift             

ze kijkt mij aan            

een glimlach               

een lichte knik           

haar heupen keren             

aarzelen even               

doch schommelen voort

verdwijnen deinend

in ‘t publiek

mijn lede ogen

zuchten zichtbaar

om ontsnapte illusie

 

 

Meander

“wiegende heupen”: © Meander; 24 augustus 2019


Foto: Internet: bewerking door Meander

 

 

 

Nog één keer

Nog één keer

ochtendgloren tastend

in wazig water                      

van gracieus golvende                       

mystieke ochtendnevel                  

zwevend boven landerijen                         

voorbij ontbrekende horizon                    


dampen van stadig                        

aanzwellende herfst

tersluiks gevoed

door meanderend beekje

en afwaterende slootjes

overmand door koude nacht                        


geeloranje schemering

verraadt onherroepelijke zon                            

die in sluipende aanloop                  

naar imminente triomf

mistige dageraad                      

halve geheimen ontfutselt                         


zon schijnbaar wachtend

daagt aarzelende herfst uit

kennelijke tijdelijkheid

van tastbare schijndood

te laten heersen

om een wijle later

de dag nog één keer

uitbundig zomer te laten zijn

 

 

Meander

“Nog één keer”: © Meander; Almere; 23 oktober 2018


Foto: Internet: bewerking door Meander


Een gedicht, geschreven bij het zien van partiële ochtendlandschappen in transparante nevel vanuit de trein naar Groningen. De herfst dringt aan, maar de machtige zon verrast ons met nog één dag zomer.


Meer gedichten van Meander? Klik dan HIER.

Zomerstorm

Zomerstorm

luimige felle wind                 

stuwt deinende zee                 

kleuren verschieten               

geagiteerde baren               

in wispelturig licht              


saboterende banken                 

belemmeren vergeefs            

onstuimige branding                

ziedend brekend            

op stuitend strand              


vinnige vlagen               

verstuiven koppen               

in opeenvolging        

van woelende golven                


verwonderd alleen            

struinend op strand          

wijl slijpend zand                

in gierende wind                 

meedogenloos masseert               


toucheer liefde            

omhels vervlechting            

proef oerkracht                  

in intens intieme               

holistische sensatie              

zomerstorm

 

Meander

 

‘Zomerstorm’: © Meander; 10 augustus 2019.  


Foto’s: 
© Meander; 10 augustus 2019.  


Meer gedichten over Zee, Kust en Strand van Meander? Klik HIER.


‘Zomerstorm.’ Mijn zomerstorm is poëzie van de almachtige natuur, denderend en razend, oorverdovend schitterend. Het geluk van eenzaamheid op een leeg, overweldigd en overweldigend strand aan een geteisterde kust. Zielsgelukkig verloren in vele elementen die mij beroerden. In eenheid met het al.

 

Zij, die dichters

Zij, die dichters

zij                   

beklemde inktdopers              

naarstige woordenzoekers              

genoopte dwangschrijvers             

dagelijkse dagboekers              

verloren in niets                


zij                

levend in dromen

verhalen liefde

schreeuwen verdriet

verafgoden natuur

verwoorden gevoel            


zij

in talloze spiralen

heen en terug

op schreden

oordelend

beoordelend            


zij

over loslaten

over jezelf zijn

over grenzen

over samen

of niet


zij

zijn wij

als van hen

schrijft 

geketende pen

ultieme vrijheid

 

Meander


‘Zij, die dichters’: © Meander; 27 augustus 2019.  


Plaatje: Brainy Quote; Internet 


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

De Garnalenvisser

De Garnalenvisser

verwaaide nevels onthullen                    

contouren van manoeuvres                    

in slenken en geulen                  

gewillig gevormde                 

weerslag der getijden                


gekende wateren                 

van ‘ t wispelturig Wad                 

door schippershand                

vermetel bevaren                     

voor dagelijks brood


geconcentreerd gevoelen

van eeuwenlange ervaring

brengt telkens tijdigheid

om schamele schepsels

onbezwaard te wekken


ongeschonden ochtendlicht

toont volstrekte helderheid 

wijl garnalenvisser sleept

noeste arbeid en geduld

vullen het ruim gestaag


in schiere eenzaamheid

het Wad als meeste thuis

een lot dat vrijheid brengt

kotter keert de steven

gestuurd door schippers wil

 

 

 

Meander

“De Garnalenvisser”: © Meander; Almere; 13 juni 2019.  


“Foto Garnalenvisser  op het Wad”: © Meander; juli 2018.


Meer gedichten over Zee, Kust en Strand? Klik HIER!