Archief van
Categorie: Blogs

Al dan niet verrijkte, geromantiseerde, persoonlijke ervaringen van Meander

Prille, intense campingliefde

Prille, intense campingliefde

Max en en Britt, twee fervente motorrijders van zesentwintig jaar, hadden maar net op tijd de boot gehaald. Ze waren op hun felrode Ducati’s drie keer verkeerd gereden, omdat ze meer aandacht hadden voor elkaar dan voor de omgeving.
Eenmaal op het eiland waren ze samen met nog vier motorrijders naar de camping gereden. Achter een woud van tenten hadden ze nog een plekje gevonden onder een boom. De belangstelling voor het festival dat vier dagen zou duren, was groot. Meer dan de helft van de kampeerders bestond uit motorrijders.

De twee onervaren kampeerders, die van beroep beiden fitnessinstructeur waren, hadden de nodige moeite om hun tent op te zetten, maar na een half uur stond het koepeltje er strak bij. Ze pakten de spullen van de motoren af en richtten de tent in. Het onmisbare, dubbele luchtmatras was bijzonder comfortabel. Ze bliezen het niet te hard op, zodat het net zo voelde als het waterbed bij Britt thuis. Het was hun eerste vakantie samen en de plannen die ze hadden gemaakt voor de komende dagen, logen er niet om.

Britt trok Max naar zich toe en zei: “Kom bij me, snoes. Lekker.”
“Het is zeven uur”, zei Max. “We moeten eerst eten.” Maar… hij liet zich overmeesteren door Britt, die hem overal zoende, overal aanzat en Max nogal opwond. Net toen hij de rits van de tent dicht wilde doen, duwde Britt hem weg en zei: “Oké, eerst eten.”
Max keek haar lachend en hoofdschuddend aan. Hij zei: “Jij weet ook niet wat je wil.”
“Jawel, maar dat lukt nooit in een half uur.”

tent

Even later liep het smoorverliefde stel hand in hand naar het kampvuur, waar op enige afstand acht barbecues stonden te gloeien. Je moest maar zien dat je eten van de barbecues pakte, ook als je het er zelf oplegde. Het eten was in de prijs van dit lange weekend vol activiteiten inbegrepen, maar opletten en toeslaan was het motto. De drankjes kon je aan de andere kant van het kampvuur halen bij een uitzonderlijk lange, van stammen in elkaar geknutselde bar. De drankjes moest je direct afrekenen.
Er stonden twee bands klaar om er een flink feest van te maken op deze prachtige camping. De eerste band begon al te spelen.

Britt en Max aten vegetarisch, maar daar was in voorzien. Vegaburgers en Vegaschnitzels op een speciale barbecue, waar je ook sticks met groenten op kon leggen. Max liep af en aan en verwende Britt door haar van alles te brengen. Na het eten bleef hij drankjes halen, ook voor haar. Ze zat de meeste tijd dicht tegen hem aan, terwijl ze luisterden naar de muziek.

Het werd later en later en Britt was het tegen twaalf uur zat. Ze had andere plannen en wilde met Max naar hun tent. Maar Max? Die was in gesprek met de gitarist en de drummer van de eerste band, terwijl de tweede band, een cover van The Eagles ten gehore bracht. De meeste van de honderden kampeerders zongen het refrein luidkeels mee.

Britt pakte Max beet, zoende hem en zei, terwijl ze hem vragend en verleidelijk aankeek: “Kom schat, we gaan. We hebben nog iets te doen.”
“Ik kom zo”, zei Max.
Britt gaf hem een kus, pakte hem bij zijn nek en zei dicht bij zijn oor: “Ik heb geen zin om te wachten.”
“Paar minuutjes, maak het bed maar warm”, zei Max lachend.

Britt liep naar de tent, kleedde zich uit, ging in de slaapzak liggen en wachtte. Nou ja wachten? Ze warmde zichzelf alvast een beetje op.
En Max? Max vergat alles en kletste met de een na de ander, dronk biertje na biertje, tot hij merkte dat hij geen geld meer had. Shit, dacht hij plotseling. Britt! Hij stond op en liep in de richting van de tent. Het was aardedonker en hij aarzelde. Ze zou vast al slapen en als ze wakker werd zou ze verdrietig zijn, of boos. Na een minuut te hebben gewacht liep Max langzaam verder. Ik zie het wel. Het komt altijd weer goed, dacht hij.

Voorzichtig deed Max de rits open, sloop naar binnen en hoorde haar zachte ademhaling. Ze sliep, constateerde hij. Hij kleedde zich uit en ging naakt naast haar liggen. Je wist immers maar nooit. Hij kroop dicht tegen haar aan en deed zijn handen om haar heen. Plotsklaps draaide ze zich om, zoende hem hartstochtelijk, duwde hem achterover en kroop bovenop hem. Zo begon een wilde nacht, die Max nooit meer zou vergeten. Leeg gevreeën, dommelden ze uiteindelijk weg.

Uren later werd Max wakker en wreef de slaap uit zijn ogen. Het was al laat, want de zon scheen van boven op de tent. Hij hoorde een motor wegrijden. Typisch het geluid van een Ducati, wist hij. Max keek op zijn smartphone en zag dat het bijna twaalf uur was. “Britt”, riep hij, “we zijn te laat.” Hij draaide zich om en vroeg zich af in welke verkeerde film hij terecht was gekomen. De vrouw die naast hem lag, haar armen uitstrekte en zei: “Kom”, was Britt niet.

 

 

Folkert Buiter

 

‘Prille, intense campingliefde’: © Folkert Buiter; 15 juni 2020.


Afbeelding is een bewerking van een plaatje van internet.


Meer verhalen van Folkert Buiter? Klik HIER.

Ónze Vrijheid

Ónze Vrijheid

onze vrijheid
grootste goed
zwaar bevochten
voor altijd?

maar…  ja maar
wat is vrijheid
zonder leven
samen leven
zonder angst

mijn vrijheid
slechts vrijheid
als míjn vrijheid
jóuw vrijheid is
als jóuw vrijheid
míjn vrijheid is

samen vechten
samen vrij
samen leven
ónze vrijheid
voor altijd

 

Meander


‘Onze Vrijheid’: © Meander; 1 mei 2020.

Afbeelding ‘Onze Vrijheid’ bewerking afbeelding internet.

Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

Sluw Sletje

Sluw Sletje

een sluw slissend sletje uit Alblasserdam


die menig jongkerel de adem benam


riep op anderhalve meter vrij luid


kom schatje kleed jij je alvast maar uit


waarna se met sijn sakgeld de benen nam

 

 

Meander

 

 

‘Sluw Sletje’: © Meander; 28 april 2020.


Afbeelding: Internet, bewerkt door Meander


Meer gedichten van Meander ? Klik HIER.

Floriadebrug

Floriadebrug

een vergeten bruggetje in Almere


lag in het Lumièrepark weg te teren


waarom niet creatief circulair gedacht


en de brug naar de Floriade gebracht


dat is voordeliger dan potverteren

 

 

Meander

De brug op de foto ligt er al enige jaren.
Een achtergelaten, vergeten, eenzame brug.
Een brug zonder water, of onderdoorgang.
Men loopt er langs zonder er aandacht aan te schenken.
Een brug is in de civiele techniek een kunstwerk.
Zou het dat dan zijn?


‘Floriadebrug’: © Meander; 26 april 2020.

Foto: ‘Floriadebrug’: © Meander; 26 april 2020

Meer gedichten en verhalen van Meander over Almere? Klik HIER, of HIER.

Meer over de Floriade weten? Klik HIER.

Gaat de Floriade 2022 in Almere nog door? Meer weten? Zie NRC en klik HIER.

 

Dood nieuws

Dood nieuws

de morsdode nieuwslezer leest zijn lamenterende loze berichten
accuraat punctueel schuldbewust met niet overdreven intonatie
zonder relatie met inhoud op muffe zakelijke vermoeide toon

zijn afwezigheid is apert tastbaar hoorbaar en bovenal verwarrend
hetgeen versterkt wordt door zijn lede ogen die zo ver in het niets turen
dat bronnen der gereciteerde tijdingen ondoorgrondelijk schijnen

groteske oneigenlijke kluchtige filmische schetsen omranden
grave mistroostige zwartgallige onverteerbare naargeestigheid
waarin louter ruimte voor vermolmd afstotelijk onwelriekend dood nieuws

de morsdode nieuwslezer leest zijn lamenterende loze berichten
grave mistroostige zwartgallige onverteerbare naargeestigheid
grotesk versterkt door zijn lede ogen die gebroken in het niets turen

 

Meander


‘Dood Nieuws’: © Meander; 12 april 2020.


Afbeelding: Internet.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Samen met mijzelf

Samen met mijzelf

Fragment van het schilderij ‘Me Time’ van Sonja Roosenhart

 

als ik even nergens ben

helemaal alleen

stilte overheersend is

niemand om me heen


ben introvert afwezig

in tijdloos moment

voel mijn zijn meer dan intens

en toch zo absent


dromend over wat ooit was

in mijzelf gekeerd

weinig doet er nu nog toe

niets dat nog maskeert


samen met mijzelf

ontstegen aan alle druk

lief ik mijn leven

in staat van ultiem geluk

 

samen

Schilderij ‘Me Time’ van Sonja Roosenhart

 

Meander

 

‘Samen met mijzelf’: © Meander; 16 april 2020


Schilderij: ‘Me Time’ 
© Sonja Roosenhart


Meer informatie over de kunstenares, ‘Sonja Roosenhart?’ Klik HIER.


Meer gedichten over Hart & Ziel van Meander? Klik HIER.

 

Ik weet het niet, maar ik vraag het me wel af

Ik weet het niet, maar ik vraag het me wel af

Wie durft er over na te denken, het hardop te zeggen? Mag je er over praten, of zou dat niet mogen?

Zijn de consequenties van alle maatregelen, als ze veel langer duren dan tot 1 juni 2020, op termijn niet veel groter dan de consequenties van Corona? Consequenties voor de langdurige gezondheid en het welzijn van velen. Kunnen we de zorg van nu, straks niet meer betalen? Consequenties voor de democratie? Consequenties voor de economie? Als de economie zo ineenstort dat armoede groter wordt en het moeilijk wordt om in voedsel te voorzien voor iedereen. Wat dan?
Hoe weeg je dat af? Kijken we ver genoeg vooruit, of leven en regeren we bij de dag?

Ik weet het niet, maar ik vraag het mij wel af.

Anderhalvemetersamenleving? Samenleving? Maatschappij? Hoeveel samenleven en hoeveel maatschap blijft er nog over?
Als mensen niet meer kunnen sporten neemt hun weerstand af en hun gewicht toe. De gezondheidsrisico’s nemen toe. Wat zijn de gevolgen daarvan?
Als kunst en cultuur verdampen, omdat we nergens meer naar toe mogen, wat zijn daar de gevolgen van?
Als mensen elkaar niet meer mogen omhelzen, niet meer mogen kussen. Als mensen niet meer dicht bij elkaar mogen zijn. Hoelang houden we dat vol?
Hoe gaat het verder met prille relaties? Hoe moeten nieuwe relaties nog ontstaan op anderhalve meter afstand? Hoelang houden we dat vol?
Als jonge kinderen en pubers afstand moeten houden, hun vrienden lange tijd niet zien, wat doet dat met hun ontwikkeling?
Waarom kunnen we geen afscheid nemen van dierbaren en wat zijn de gevolgen daarvan op termijn?
En zo zijn er tal van zulke existentiële vragen, waar we door de huidige situatie waarschijnlijk ineens bij stilstaan. Wie weet de antwoorden?

Ik weet het niet, maar vraag het me wel af.

Waarom wordt een internationaal probleem wereldwijd nationaal aangepakt?
Hoeveel doden kunnen er vallen door de gevolgen van de maatregelen de komende jaren?
Wat zijn de gevolgen voor de kwaliteit van leven voor allen, als de maatregelen langer, veel langer gaan duren?
Hoe lang houdt men het vol om zich aan de maatregelen te houden? Wanneer breekt de gehoorzaamheid?

Ik weet het niet, maar vraag het me wel af.

De natuur confronteert ons op harde wijze met onze beperkingen. Over de gehele wereld gaan we de strijd aan en praten over controle. Is dat niet paradoxaal? Is de controle niet slechts uitstel van wat gebeuren zal?
Waarom denken we dat een App op een smartphone de oplossing kan zijn? Wat zijn de consequenties daarvan? Gaan we dat straks ook met de griep doen en wie weet voor andere situaties?

Ik weet het niet, maar vraag het me wel af.

Waarom onderzoeken we wel de gevolgen van Corona en weten we nog zo weinig?
Wat als er nog een virus komt, of twee?
Wat zijn de al dan niet mogelijke achterliggende oorzaken van de dood van Corona-patiënten? Wat betekent dat?
Waarom werken de maatregelen niet voor verzorgings- en verpleegtehuizen?
Waarom onderzoeken we niet alle gevolgen die de maatregelen hebben op de samenleving op korte en lange termijn?
Is de angst groter dan de waarheid?
Wat is de waarde van het leven als er geen samenleven meer is?

Hoe weeg je dat alles af? Mag je er over praten? Kijken we ver genoeg vooruit, of leven en regeren we bij de dag?

Ik weet het niet, maar vraag het me wel af.

 

 

Meander

 


‘Ik weet het niet, maar ik vraag het me wel af’: © Meander; 18 april 2020.


Tekening: © Meander; 18 april 2020.


Meer van Meander? Klik HIER.

Klauwende Leegte

Klauwende Leegte

vretende beklimmingen voorspellen

duizelingwekkende afdalingen

naar klauwende leegte van onbegrip


zinloze gedrevenheid belemmert

almaar geestdodende creativiteit

grijs gesmoord in ellenlange dromen


vervloekte moeheid slaat haar vlerken uit

blameert zijn ongetemde energie

bedekt flanken van de uitgebluste


genesteld in het diepste van weinig

omringd solitaire geborgenheid

berustend roerloze indolentie


behoedzaam manoeuvreert dan 
herwinning

genadeloos weerom naar zekerheid

een beklimming naar klauwende leegte

Meander

‘Klauwende Leegte’: © Meander; 11 april 2020.


Afbeelding: ‘Singulariteit’: Bewerking tekening internet Meander; 11 april 2020


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

 

Schiere Eenzaamheid

Schiere Eenzaamheid

uitgestelde liefde

opgekropt verlangen

naar streling van jouw zand

vrijen met jouw vrijheid

op ‘t onmetelijk strand


uren alleen dwalen

nooit hunkerde ik méér

naar eenzaam zijn op Schier

kostbaar Lytje Pole

je lijkt zover van hier


ik mis je mijn muze

liefde voor mijn eiland

dat groots haar liefde toont

op een dag kom ik weer

weet dat jij mij beloont

 

Meander


‘Eenzaam zijn op Schier’: © Folkert Buiter; 4 april 2020.


Foto: ‘Westerstrand’: © Folkert Buiter; 8 augustus 2019


Meer gedichten en verhalen van Folkert Buiter over Schiermonnikoog? Klik HIER.

 

Uitdagende Verwachting

Uitdagende Verwachting

Fragment van het schilderij ‘Quarantaine’ van Sonja Roosenhart


mijn oogverblindende schoonheid uit mooi Monnickendam


keek uitdagend zwoel door haar jaloezieën toen ik kwam


na acht weken beiden alleen


zaten we er zo flink doorheen


dat haar verwachtingsvolle blik mij de adem benam

 

 

uitdagendeSchilderij ‘Quarantaine’ van Sonja Roosenhart

 

Meander


‘Uitdagende Verwachting’: © Meander; 2 april 2020


Schilderij: ‘Quarantaine’ 
© Sonja Roosenhart


Meer informatie over de kunstenares, ‘Sonja Roosenhart?’ Klik HIER.


Meer gedichten over Hart & Ziel van Meander? Klik HIER.

Waar de horizon geen einde kent

Waar de horizon geen einde kent

in verre verte verwaaide historie

onbegrensd uitzicht op talloos toen

verloren in ongevlochten geheugen

als slechts later en nu er toe doen


schrale toekomst verborgen in wat al was

zonder te erkennen wie je bent

zwalkend dolen in onbekend verleden

waar de horizon geen einde kent

 

 

Meander

 

‘Waar de horizon geen einde kent’: © Meander; 27 maart 2020.


Foto: ‘Horizonder’: © Meander; 26 maart 2020
Oostvaardersplassen; Flevoland


Over de Oostvaardersplassen? Klik dan HIER.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

 

Heersbeestjes

Heersbeestjes

allerliefste lieveheersbeestje

hield van stouteheersbeestje

allerstoutste stouteheersbeestje

hield van lieveheersbeestje

heersbeestjesland in rep en roer

lief en stout dat hoort niet bij elkaar

zo was het toch altijd geweest

doch beide heersbeestjes, zo stoer

zeiden lachend, doe toch niet zo raar

morgen is het huwelijksfeest

met een prachtige resultaat

waar elk heersbeestje over praat

lieve stouteheersbeestjes

stoute lieveheersbeestjes

lieve stoute lieveheersbeestjes

stoute lieve stouteheersbeestjes

en de moraal van het verhaal

heersen een zinloos tijdverdrijf

lief en stout zijn wij allemaal

 

Meander

‘Heersbeestjes’: © Meander; 2 maart 2020.


Plaatje: Een bewerking van een internetplaatje door Meander


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Ongerijmd

Ongerijmd

zwaartekracht sleurt brakke wateren

terug naar diepe oceanen

doch door vloed op strand gespoelde zee

verzet zich openlijk in schoonheid 

verbonden watermoleculen

hechten schijnbaar aan fluïde grond

als minuscule zandkorreltjes

weerstand tegen afgaand tij sterken

beeld van ongerijmde beweging  

toont samengaan van kracht en weerstand

 

 

ongerijmd

 

 

Meander

‘Ongerijmd’: © Meander; 18 maart 2020.


Foto: ‘Weerstand’: © Meander; 14 maart 2020


Meer gedichten van Meander over Zee, Kust & Strand? Klik HIER.

 

 

Zoveel meer, als zij mij kust

Zoveel meer, als zij mij kust

sporadische momenten

in volmaakte eenzaamheid

ontdaan van sentimenten

waar de kust haar tijd verbeidt


achteloos van duin naar strand

wezenloos en onbewust

afgedaald naar niemandsland

zoveel meer, als zij mij kust


overdonderd door alleen

ontmoeting met getijden

weergaloze willekeur

kust mij om te bevrijden


laat mij gaan in onderstroom

op verwondering belust

werkelijkheid wordt een droom

zoveel meer, als zij mij kust

 

 

Meander


‘Zoveel meer, als zij mij kust’: © Meander; 25 januari 2020.

Foto: ‘Niemandsstrand’: © Meander; 25 januari 2020

Meer gedichten van Meander over Zee, Kust & Strand? Klik HIER.

 

 

 

 

Schijterd de klos

Schijterd de klos


een bange schijterd uit Oudenbosch


hamsterde er ongeremd op los


maar zo ongeveer in de maand mei


was de ellende alweer voorbij


en bleef hij zitten met duizend gros

 

 

Meander


‘Schijterd de klos’: © Meander; 14 maart 2020.


Plaatje: Internet.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

Op Slot

Op Slot

op slot ja op slot

alles moet nu dicht

piepklein virusje

‘t is zo snel als licht


op slot ja op slot

allemaal naar huis

tot het over is

‘t gekroond gespuis


op slot ja op slot

louter valse hoop

grote kans dat ik

‘t later toch oploop

 

 

Meander


‘Op Slot’: © Meander; 12 maart 2020.


Plaatje: Bewerking van plaatje internet.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

Vrijthofs vrolijke vrijheid

Vrijthofs vrolijke vrijheid

druilerige druipende druppels

vallen vrij op Vrijthof

glanzen glimmende gang

tussen tijdloze terrassen

waar loze levende leegte

curieus contrast creëert

zo zonder zomerse zon

maar miraculeus Maastricht

spiegelt schalkse schoonheid

in intens intiem intermezzo

 

Meander


‘Vrijthofs vrije dag’: © Meander; 10 maart 2020.


Foto: 
10 maart 2020


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

 

 

Duizend Bommen en Granaten

Duizend Bommen en Granaten

Zondagochtend drieëntwintig februari 2020 neergestreken, of beter gezegd ruw naar binnen geblazen bij Haddock aan het surfstrand van Almere Haven. Buiten dondert, dendert, giert en buldert een onverwacht harde zuidwester over het Gooimeer. De striemende wind stuwt de golven op tot ongebruikelijke hoogte en spat het water al schuimend over de dijk. Het surfstrandje is kleiner dan anders door het opgejaagde water.

duizend

duizend

Binnen heerst een rustige, vriendelijke ambiance in de enige echte strandtent aan het Gooimeer. Een bijzondere plek om even te zitten te kletsen, iets te vieren, met familie en/of vrienden te gaan eten. Een thuis voor surfers, kitesurfers en andere watersportliefhebbers, die zelfs dit soort weer niet mijden. Philippe van Thiel en zijn collega’s hebben in korte tijd, in overleg en samenwerking met de WIndsurfvereniging, van deze plek aan het surfstrand een klein paradijsje gemaakt, zoals hij dat al eerder deed aan het Weerwater. Het gebouw is het thuis van Windsurfvereniging Almere Centraal. Een gelukkige, kansrijke uit nood geboren samenwerking.

Haddock was en is net als camping Waterhout een begrip in Almere. een verademing in een grote stad aan een grote plas. Ze moesten wijken voor de almachtige Floriade, die tot op heden slechts een belofte nakomt, die van de hoge kosten. Philippe van Thiel van Haddock verzette zich net als de familie Fokkens van camping Waterhout tegen vertrek van hun dierbare plek. Ze verzetten zich met hand en tand en met alle rechtsmiddelen die beschikbaar waren. Dankzij blunders van de gemeente Almere duurde de strijd van de gemeente tegen de zeer gewaardeerde Almeerse ondernemers jaren langer dan bedoeld en nodig was. Een strijd werd het en is het tot op de dag van vandaag voor Haddock en daarmee voor Philippe van Thiel en zijn team.

Een geïrriteerd raadslid, die weinig tot geen tegenspraak duldt, zei een jaar of twee geleden dat het een schande was dat die dwarsliggers niet meewerkten met de gemeente. Het getuigt van een laag democratisch gehalte, weinig respect voor de burger en ondernemer. Het is vermoedelijk de frustratie om de fouten van de gemeente die door dit raadslid  werden afgeschoven op burgers en ondernemers, die echter binnen de mogelijkheden die de wet biedt, opkwamen voor hun rechten. Het waren niet de ondernemers die zich hebben misdragen, maar het was de gemeente die lange tijd niet bereid was om serieus te betalen voor de onteigening en de verplaatsing en het was de gemeente die niet open stond voor alternatieven binnen de Floriade. Jammer dat het zo gegaan is, maar we moeten verder met elkaar.

Camping Waterhout heeft inmiddels een nieuwe plek op het schateiland in de Noorderplassen. Haddock denkt dat ook te hebben gevonden aan het surfstrand bij het Gooimeer, al was het maar tijdelijk. Heeft Haddock het dan nu definitief voor elkaar? Misschien. Het zou wel zo moeten zijn, want wat Haddock biedt aan het surfstrand voorziet in een behoefte en is hard nodig in het veel te tamme Almere. Almere dat in haar stadscentrum de ene winkel na de andere winkel ziet verdwijnen en een gemeente die doet alsof ze lijdzaam moet toezien hoe de ene fastfood vreettent na de andere badfoodgelegenheid wordt geopend. Als er dan een fatsoenlijke, leuke, gezellige, gezonde locatie wordt gerealiseerd die een plek biedt aan sporters en anderen, dan moeten we daar niet moeilijk over doen, maar daar leek of lijkt het wel op.

Moeten Haddock en anderen nog een keer wijken voor grote plannen? Plannen om het prachtige buitendijkse gebied en het strand van Almere Haven vol te bouwen en een schitterende recreatieplek voor Almeerders op te heffen of te verkleinen? Een prachtig plekje (zie de foto’s) weggeven aan welgestelden die in appartementen aan het Gooimeer gaan wonen?
Als je de plannen bestudeert, blijkt geenszins dat het Surfstrandje en Haddock weg zouden moeten, integendeel zelfs.
Heeft een petitie van Almeerders de gemeente mogelijk bij zinnen gebracht? Haddock moet volgens de gemeente een vergunning aanvragen voor de aanbouw en daarna zal de gemeente beoordelen of het binnen het bestemmingsplan past. Maar is dat wel zo? Is er geen sprake van wrok, van natrappen? Wil men coûte que coûte Haddock wegpesten? De belangen van de Almeerders, de surfers, de vereniging en Haddock, ach die doen er niet toe, zo lijkt het. Vreemd, want de oplossing ligt voorhanden. Willen we samen verder?

Waarom komt de burgemeester of de wethouder niet op bezoek om dit wondertje van Almeers ondernemerschap te aanschouwen? Nee zeggen is gemakkelijk. Iets mogelijk maken een prestatie. Er kan geen enkel bezwaar zijn tegen deze prachtige gelegenheid, dus waarom moeilijk doen. Duizend bommen en granaten, wees een Almeerder, burgemeester of wethouder. Ga in gesprek en regel het zo, dat het wel kan en regel dat snel. Vraag Philipe en de windsurfvereniging wat er nodig is om het tot een perfecte locatie om te toveren en werk daar van harte aan mee.
Zorg voor rust en zorg er voor dat wat als tijdelijk bedoeld is een definitieve bestemming wordt. Een pareltje van Almere, uitblinkend in eenvoud en geborgenheid, want samen gaan we verder. Ik stel me een mooie foto voor van een trotse burgemeester en een dito wethouder met Philippe van Thiel en zijn team voor Haddock.

 

duizend

 

 

Meander

‘Duizend Bommen en Granaten’: © Meander; 23 februari 2020.


Foto’s: © Meander; 23 februari 2020.


Meer columns, verhalen en gedichten van Meander over Almere? Klik HIER


Meer informatie over Haddock? Klik HIER  of HIER.


Luister naar de podcast van Robert Mienstra in gesprek met Philippe van Thiel. Klik HIER.

 

 

Langs de Kust

Langs de Kust

levenslange onbestemde voettocht

om nooit voltooide aantrekkingskracht

in ongedurige hunkering

naar ademtocht der oceanen


queeste naar overladen leegte

gedreven door ‘t valse metronoom

van verglijdende getijden

dansend met hemellichamen 


versleten voeten rapen

onherroepelijke herhalingen

indolent lankmoedig slenterend

over ongestadige onvoorspelbaarheid


langs onbekommerde kust

langs verschuivende grens

langs dierbaar meedogenloos thuis

langs de kust van mijn leven 

 

 

Meander


‘Langs de Kust’: © Meander; 15 februari 2020.


Foto: © Meander


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Dennis

Dennis

een pas gescheiden storm op de oceaan


joeg achter zijn voormalig partner aan


hij volgde haar verwoestend spoor


doch Ciara was er voorgoed vandoor


‘t leek alsof ze in lucht was opgegaan

 

 

Meander

‘Dennis’: © Meander; 12 februari 2020.


Foto en bewerking: © Meander; 12 februari 2020


Meer over Dennis? Klik HIER.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Het meisje en haar tijd

Het meisje en haar tijd

Ze zaten geriefelijk met zijn vieren in de comfortabele, rieten stoelen van het plaatselijke brandpunt van de samenleving. Een restaurant avant le lettre, welke vierentwintig uur open was. De bediening was bewust langzaam om de rust van traag bestaan te versterken. Na vijftien minuten werd een high tea gebracht en een biertje voor de man, die al geruime tijd aan het bellen was, voordat de drie dames zich bij hem voegden.

Het meisje vertegenwoordigde de frisse jeugd en haar moeder was een streng blikkende schoonheid op het hoogtepunt van haar leven. Oma was naast de vader van het meisje gaan zitten, die overigens net als ik, net zo goed een vreemde had kunnen zijn. Hij had slechts aandacht voor wat of wie op afstand niet bij hem was, maar waarmee hij een soort van communiceerde. Oma was zichtbaar oud en bewoog moeilijk. Ze praatte onduidelijk.

De begrippen tijd, ruimte en ruimtetijd werden op een bijzondere manier, in het tableau dat zich voor mijn ogen afspeelde, aandoenlijk geschetst. Het meisje kon bij wijze van spreken in de toekomst kijken en luisteren, voorzover de gedachte dat erfelijkheid sterk was, opgeld deed.
Als het meisje naar rechts keek zag ze haar moeder. De vrouw die iets te serieus leek, maar tevens als vrouw een voorbeeld was van het bijna ideaal, dat velen tevergeefs nastreefden. Het meisje zou kunnen horen dat ze de afgemeten manier van spreken van haar moeder al had overgenomen.
Als het meisje voor zich keek en goed luisterde, zag ze haar oma, en kon ze haar pensioen en haar toekomstige ouderdom voorzien en horen. Oma die alleen was, omdat opa al jaren geleden was overleden.
Doch het meisje zag het niet en hoorde het niet, omdat ze in haar tijd en haar heelal leefde en de moeder en oma als haar moeder en oma zag in haar tijd en ruimte Ze zag zichzelf niet als een getrouwde vrouw met een man, omdat ze nog een meisje was. Haar vader was haar vader en niet meer dan dat. Geen projectie op haar toekomst.

Gelukkig dat ze nog een meisje was en dat de onschuld voorkwam dat ze werd belast met hetgeen nog komen ging of haar wellicht te wachten stond. De tijd waarin zij leefde, de tijd van haar moeder en die van haar oma waren gescheiden en werden verschillend beleefd, terwijl ze samen bijna in dezelfde ruimte zaten.

En de vader? Tja, de vader.

 

 

 

Meander

 

‘Het meisje en haar tijd’: © Meander;31 januari 2020.  


Foto 
© Meander; 31 januari 2020.


Meer verhalen van Meander? Klik HIER.

 

 

Nocturne Mijmeringen

Nocturne Mijmeringen

flanerende anomale beelden

in vervlochten dromenspinsel

gebarsten waarschijnlijkheden

evoluerende absurditeiten

als ingenieuze ingrediënten

van poëtisch geharnast ontbijt

neergestreken op bijna ochtend


onvermijdelijke zinloze herhalingen

volgen veinzende vooruitgang

minimaliseren ongekend restant

als bezonken beperkte vertering

van verlopen ervaringen

in talloze singulariteiten

ongewild residu van absentie


allengs aanbrekende dageraad

besmeurt gretig hallucinaties

vermorzelt nocturne mijmeringen

 

 

Meander


‘Nocturne Mijmeringen’: © Meander; 29 januari 2020.  


Tekening: Nocturne Mijmeringen; 
© Meander; 29 januari 2020.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

Grauwe Bezinning

Grauwe Bezinning

zonder zon

geen horizon

grijze tinten

meeslepend somber

vervloeiend beeld

omhullend krap


geruisloze branding

bedaarde stilte

schraagt reductie

stadig monotone

grauwe bezinning

omhelst sterveling

 

Meander

 

‘Grauwe Bezinning’: © Meander; 27 januari 2020.  


Foto: ‘Grauwe bezinning aan de kust; 
© Meander; 25 januari 2020.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

 

Als het niet meer mag, dan toch

Als het niet meer mag, dan toch

als het niet meer mag

niet meer tastbaar kan

niet meer samen praten

als uit handen is geslagen

buiten onze zeggenschap

rest ons zuivere liefde

liefde voorbij leven

liefde die nooit slijt

liefde mee te dragen

in iedere vezel

in hart en ziel altijd

 

 

Meander

‘Als het niet meer mag, dan toch’: © Meander; 25 januari 2020.  


Verbeelding; 
© Meander; 25 januari 2020 op basis van een foto van Meander van 31-12-2019.


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

 

Skulptur der Natur

Skulptur der Natur

Zeit ohne Existenz

wo Willkür

hartnäckig

wäscht und schleift


Strömungen spülen

Chaos an Land

legen das alles

in kreative Hand


Natur schafft neues

modelliert Düne und Strand

Wetter und Wind

bilden unfaßbaren Sand


temporär entfalten

fragile Skulpturen

womit Schöpfer

zerbrechliche Wahrheit spricht


zerfließende Wahrheit

flüchtige Skulptur

weniger als winzig

hat keinen Moment

 

Skulptur

 

 

Meander


“Skulptur der Natur”: © Meander; 20 januari 2020


Fotos: 
© Meander; Seaside Sandsculptures; 2019.  


Weitere deutsche Gedichte finden Sie HIER.


Heidi Klitzke, vielen Dank für deine Hilfe bei der Grammatik