Schier

Schier

schier oneindig is de vrijheid

op ‘t plateau der grijzen

vermetel spelende natuur

onmogelijk te seizen


dwalend door duinen

struinend over stranden

speurend over ‘t Wad

waar menigeen verzandde


terug naar geborgenheid

in eeuwen opgebouwd

knusse kern vol liefde

omarmd in duizendvoud


schier oneindig is de vrijheid

op ‘t ingesloten land

onafwendbaar ontstaat

een levenslange band

 

 

Folkert Buiter

 

Schier

Een gedicht over een eiland, waar ik direct en voor altijd verliefd op ben geworden, en gebleven.
Schiermonnikoog, het eiland van de grijze monniken. Het gedicht zegt genoeg en is voelbaar voor iedereen die er was en niet was. De derde strofe gaat over het allermooiste dorp van Nederland en vermoedelijk de hele wereld.

Uren kun je er fietsen, lopen, wandelen, slenteren, liggen in de duinen. Storm, regen en brandende zon. Je absorbeert het, zoals je dat nergens anders zou doen.Het overkomt je binnen enkele minuten. Het onbeperkte gevoel van vrijheid en liefde. Wad een fantastische bevrijding.

 

Schier(monnikoog)
Schier(monnikoog)

De herkomst van de foto’s is internet openbaar. Indien iemand eigenaar is en vermeld wil worden, dan doe ik dat graag. Indien u het niet op prijs stelt dat uw foto op deze non-commerciële pagina wordt gebruikt, dan verwijder ik hem.

“Schier”: © Meander; Almere; 13 mei 2018.


Voor meer gedichten over Zee, Kust en Strand, klik HIER.


Foto ‘Paal 3 in en achter vliegend zand’: 
© Meander; Almere; 10 augustus 2019.


Overige foto’s: Internet onbekend.

5 gedachten over “Schier

Geef een reactie