Schier

Schier

Schier oneindig is de vrijheid                           

op ‘t plateau der grijzen                           

vermetel spelend de natuur                             

onmogelijk te seizen                   


zwoegend door duinen                               

dwalend over stranden                               

speurend over ‘t Wad

menigeen verzandde                                  


terug naar geborgenheid                          

in eeuwen opgebouwd                          

knusse kern van liefde                            

omarmd in duizendvoud                                  


Schier oneindig is de vrijheid                            

op ‘t ingesloten land                                    

onafwendbaar ontstaat                               

een levenslange band      

 

Meander

 

SchierEen gedicht over een van de twee eilanden, waar ik direct en voor altijd verliefd op ben geworden, en gebleven.
Schiermonnikoog, het eiland van de grijze monniken. Het gedicht zegt genoeg en is voelbaar voor iedereen die er was en niet was. De derde strofe gaat over het allermooiste dorp van Nederland en vermoedelijk de hele wereld.

Uren kun je er fietsen, lopen, wandelen, slenteren, liggen in de duinen. Storm, regen en brandende zon. Je absorbeert het, zoals je dat nergens anders zou doen.
Het overkomt je binnen enkele minuten. Het onbeperkte gevoel van vrijheid en liefde. Wad een fantastische bevrijding.

Schier(monnikoog)
Schier(monnikoog)

 

4 gedachten over “Schier

Geef een reactie