Archief van
Tag: Duinen

Stormvloed

Stormvloed

schelle, oranjerode luchten                      

voor een andere dag                   

resisteren, doch vervagen                           

grauwe verdonkering                                    

annonceert violente ongenade                         

van buitensporige neerslag                  

uit verduisterende stapelingen             

van dreigende watervormen            

tussen hemel en aarde                  


drammende wind

vlagerig wassend 

in kracht en gramschap

stuwt strandlopers

naar beschutting

eleveert het zilte, 

verwarde water

uit verdoolde oceanen

naar gezochte hoogten


zeewering vergeefs strijdend

tegen aanzwellende stormvloed,

gretig vretend aan duinen               

soevereine natuur              

oppermachtige kracht

teistert, kwelt, striemt, 

geselt en kastijdt de kust

herschept onafgebroken

haar grillige tableau                     


dromend één voelen

met temperamentvolle,

tomeloze ongeremdheid

vol ontzag en behagen

genieten van ongekend

dynamisch, onstuimig,         

meedogenloos schouwspel

miraculeus contrast

met ‘s anderendaags

 

Meander

 


“Stormvloed”: © Meander; Almere; 24 oktober 2018.


Lees ook: “Onweer aan Zee”, of “Verlaten.” 


Meer over stormvloed? Klik Hier. 


Meer over Storm en Noordwesterstorm? Klik Hier.

Schier

Schier

schier oneindig is de vrijheid                           

op ‘t plateau der grijzen                           

vermetel spelende natuur                             

onmogelijk te seizen                   


dwalend door duinen                               

struinend over stranden                               

speurend over ‘t Wad

menigeen verzandde                                  


terug naar geborgenheid                          

in eeuwen opgebouwd                          

knusse kern vol liefde                            

omarmd in duizendvoud                                  


schier oneindig is de vrijheid                            

op ‘t ingesloten land                                    

onafwendbaar ontstaat                               

een levenslange band      

 

Meander

 

SchierEen gedicht over een van de twee eilanden, waar ik direct en voor altijd verliefd op ben geworden, en gebleven.
Schiermonnikoog, het eiland van de grijze monniken. Het gedicht zegt genoeg en is voelbaar voor iedereen die er was en niet was. De derde strofe gaat over het allermooiste dorp van Nederland en vermoedelijk de hele wereld.

Uren kun je er fietsen, lopen, wandelen, slenteren, liggen in de duinen. Storm, regen en brandende zon. Je absorbeert het, zoals je dat nergens anders zou doen.
Het overkomt je binnen enkele minuten. Het onbeperkte gevoel van vrijheid en liefde. Wad een fantastische bevrijding.

Schier(monnikoog)
Schier(monnikoog)

De herkomst van de foto’s is internet openbaar. Indien iemand eigenaar is en vermeld wil worden, dan doe ik dat graag. Indien u het niet op prijs stelt dat uw foto op deze non-commerciële pagina wordt gebruikt, dan verwijder ik hem.

 

“Schier”: © Meander; Almere; 13 mei 2018.


Voor meer gedichten over Zee, Kust en Strand, klik HIER.


Foto ‘Nieuw duinlandschap’: 
© Meander; Almere; 8 augustus 2019.


Overige foto’s: Internet onbekend.

 

En de Duinen Huilden Mee

En de Duinen Huilden Mee


op de bank lag zij te dichten                                       

over avontuur aan ‘t strand                                          

benen gekruist, hoofd geheven                                       

notitieboek op schoot                                 

pen in de hand                                          


wonder der natuur aanschouwd                                             

schreef zij verbazing neer                                                           

deelde verwondering en kunst                                              

keek nog eens naar de beelden                                 

glimlachte een keer                                    


zomaar druppels van de duinen                                         

als tranen glinsterend naar benee                      

omarmden haar gevoel van heden                                

liefdestranen stroomden over                                      

en de duinen huilden mee


duinen wisten toen al

wat lag in het verschiet

wens was groter dan de wil

liefde werd gebroken

duinen voorvoelden het verdriet                            

 

 

Meander

“En de duinen huilden mee”: © Meander; 28 mei 2018


Foto “Huilende duinen”: © Meander; februari 2018


Meer gedichten van Meander? Klik HIER.

 

Verlaten

Verlaten

Storm                                     

Raast                          

Wreed                       


Bandeloze                          

Golven                       

Vreten                    

Duinen                                


Striemende                                 

Wind                        

Schuurt                           

Stranden                        

Leeg                         


Verlaten

Zucht                                  

De kust

Verlaten                  

Verlost                 

Rust

 

Meander

Voor meer gedichten over Zee, Kust en Strand, klik HIER.

Verlaten, is een gedicht waarin de natuur wordt verbeeld, zoals we die regelmatig aan de kust ervaren. Het is tevens een metafoor voor het leven van de mens. De mens, dwarrelend in een voortdurend onrustige omgeving, verlangend naar stilte, rust, zelf zijn. De mens die kiest voor verloslaten en zo tot krachtige rust komt.
Door de omgeving te verloslaten, terwijl die om je heen blijft razen, ontstaat innerlijke rust en van daaruit kracht en inspiratie. Zee, Strand en Duin als totaliteit, is een omgeving waarin de mens zich kan hervinden, omdat de natuur daar een spiegel van de ziel kan zijn.