Archief van
Tag: Duinen

En de Duinen Huilden Mee

En de Duinen Huilden Mee

Klik hier voor de korte film om de huilende duinen te ervaren.


Op de bank lag zij te dichten                                       

over avontuur aan ‘t strand                                          

benen gekruist, hoofd geheven                                       

notitieboek op schoot                                 

pen in de hand                                          


Het wonder der natuur aanschouwd                                             

schreef zij verbazing neer                                                           

deelde verwondering en kunst                                              

keek naar de beelden                                 

glimlachte nog een keer                                    


Zomaar druppels van de duinen                                         

als tranen glinsterend naar benee                      

omarmden haar gevoel van heden                                

Liefdestranen stroomden over                                      

en de duinen huilden mee


De duinen wisten toen al

wat lag in het verschiet

de wens was groter dan de wil

de liefde werd gebroken

de duinen voorvoelden het verdriet                            

 

 

Meander

 

 

Verlaten

Verlaten

Storm                                     

Raast                          

Wreed                       


Bandeloze                          

Golven                       

Vreten                    

Duinen                                


Striemende                                 

Wind                        

Schuurt                           

Stranden                        

Leeg                         


Verlaten

Zucht                                  

De kust

Verlaten                  

Verlost                 

Rust

 

Meander

Voor meer gedichten over Zee, Kust en Strand, klik HIER.

Verlaten, is een gedicht waarin de natuur wordt verbeeld, zoals we die regelmatig aan de kust ervaren. Het is tevens een metafoor voor het leven van de mens. De mens, dwarrelend in een voortdurend onrustige omgeving, verlangend naar stilte, rust, zelf zijn. De mens die kiest voor verloslaten en zo tot krachtige rust komt.
Door de omgeving te verloslaten, terwijl die om je heen blijft razen, ontstaat innerlijke rust en van daaruit kracht en inspiratie. Zee, Strand en Duin als totaliteit, is een omgeving waarin de mens zich kan hervinden, omdat de natuur daar een spiegel van de ziel kan zijn.

 

Schier

Schier

Schier oneindig is de vrijheid                           

Op ‘t plateau der grijzen                           

Vermetel spelend de natuur                             

Onmogelijk te seizen                   


Zwoegend door duinen                               

Dwalend over stranden                               

Speurend over ‘t Wad

Menigeen verzandde                                  


Terug naar geborgenheid                          

In eeuwen opgebouwd                          

Knusse kern van liefde                            

Omarmd in duizendvoud                                  


Schier oneindig is de vrijheid                            

Op ‘t ingesloten land                                    

Onafwendbaar ontstaat                               

Een levenslange band      

 

Meander

 

SchierEen gedicht over een van de twee eilanden, waar ik direct en voor altijd verliefd op ben geworden, en gebleven.
Schiermonnikoog, het eiland van de grijze monniken. Het gedicht zegt genoeg en is voelbaar voor iedereen die er was en niet was. De derde strofe gaat over het allermooiste dorp van Nederland en vermoedelijk de hele wereld.

Uren kun je er fietsen, lopen, wandelen, slenteren, liggen in de duinen. Storm, regen en brandende zon. Je absorbeert het, zoals je dat nergens anders zou doen.
Het overkomt je binnen enkele minuten. Het onbeperkte gevoel van vrijheid en liefde. Wad een fantastische bevrijding.

Schier(monnikoog)
Schier(monnikoog)