ochtendgloren tastend

in wazig water                      

van gracieus golvende                       

mystieke ochtendnevel                  

zwevend boven landerijen                         

voorbij ontbrekende horizon                    

dampen van stadig                        

aanzwellende herfst

tersluiks gevoed

door meanderend beekje

en afwaterende slootjes

overmand door koude nacht                        

geeloranje schemering

verraadt onherroepelijke zon                            

die in sluipende aanloop                  

naar imminente triomf

mistige dageraad                      

halve geheimen ontfutselt                         

zon schijnbaar wachtend

daagt aarzelende herfst uit

kennelijke tijdelijkheid

van tastbare schijndood

te laten heersen

om een wijle later

de dag nog één keer

uitbundig zomer te laten zijn

 

 

“Nog één keer”: © Meander; Almere; 23 oktober 2018

Foto: Internet: bewerking door Meander

Een gedicht, geschreven bij het zien van partiële ochtendlandschappen in transparante nevel vanuit de trein naar Groningen. De herfst dringt aan, maar de machtige zon verrast ons met nog één dag zomer.

Meer gedichten van Meander? Klik dan HIER.