Archief van
Tag: Strand

Slenterende liefde

Slenterende liefde

Zag mijn liefde lopen                                         

doelloos slenterend                                             

op een onmetelijk strand                                       

langs de onzekere grens                                   

van land en water                              

net als ik                                     

zomaar kuierend                                   

vanaf de andere kant                             

nog onwetend                                   

over ons en over later


Lichtjes uitgeweken

toen w’elkander

rakelings passeerden

aarzelend verder liepen

Doch ik stopte

keek haar na

zag haar ogen  

die hetzelfde riepen


Vertraagd liepen we

verwonderd, maar

met zekere pas

pakten elkaars hand

gingen samen verder

alsof het altijd was

 

 

Meander

 

Meer gedichten over Hart & Ziel? Klik HIER.

Gouden Kus(t)

Gouden Kus(t)

Gouden foto’s gemaakt door Roel van Steinvoorn van De Zee Kust.
7 november 2017 tegen zonsondergang

Gouden


Betoverend avondlicht
                              

vertrouwend op de nacht                              

Wanneer heelal, lucht,                          

zee en strand                             

tezamen vloeien                            

in gouden glans                           

aan Neerlands kust                             


Glanzend
                            

Gloeiend                          

Gevend                       

Goud                            

waarmee de zee                      

welterusten kust

 

 

Meander

Meer gedichten over Zee, Kust en Strand? Klik HIER.

Kijk ook op de Twitterpagina’s van De Zee Kust, ze beginnen met “@DZK_” en dan volgt de naam van de plaats aan de kust.
Bijvoorbeeld @DZK_Julianadorp.
De Facebookpagina’s beginnen allemaal met “De Zee Kust” met daarachter de naam van de kustplaats.
De Zee Kust is een groeiende gemeenschap van liefhebbers, strandgangers, bewoners van de kustplaatsen en nog meer. Ze maken prachtige foto’s en schrijven verhalen en gedichten.
Gouden

Gouden

 

 

Begerige Branding

Begerige Branding

Foto: Meander.

 

Bruisende, brullende, brekende branding                                            


Daverend donderend, duikend op ‘t strand                                               


Spetterend spattend, springend uiteen                                                    


Sissend en schuimend, schuift zee aan land                        

                              

 

Meander

 

Voor alle gedichten van Meander over de zee en de kust, klik HIER.

Vrij spel

Vrij spel

Slenterend                        
Over ‘t brede strand                         
Handen                               
Meer dan hand in hand                       


Zoenen                           

Zoenend even staan                      
Lachend                           
Schouwen z’ elkaar aan              


Kijken
Kijkend naar elkaar
Handen
Kroelend door zijn haar                


Klimmen
Klimmend op het duin
Gevonden
In elkaars fortuin                      


Minnen
Als één hechte cel
Spelend
Liefdes vrije spel

 

Meander

 

Vrij Spel. Een gedicht over volledige overgave en versmelting van geest, ziel en lichaam. Een ervaring in en met de natuur, verloren in geluk zonder te verliezen.          

 

 

Gestrand

Gestrand

Uitgestrekt                        

Lichtbruin                        

Of geel                           

Soms wit                           

 

Miljarden minuscuul                        

Geslepen splinters                    

Tijdelijk vervat                     

In zand                          

 

Spelend                          

In de wind                    

Onderweg                       

Naar verder                    

 

Afhankelijk van                       

Eb en Vloed                     

Vooralsnog                        

Gestrand                        

 

 

Meander

 

Voor meer zand op het strand, klik HIER.

Strandgedichten? Klik HIER.

 

Het strand als verzameling van tijd en ruimte, van iedereen en alles.

 

 

Esstresso

Esstresso

Jos liep over de rode loper naar het houten etablissement op het strand. Een paar meeuwen scheerden op geringe hoogte luid schreeuwend over hem heen. Hij klapte zo hard mogelijk in zijn handen om ze weg te jagen. De meeste meeuwen schrokken en vlogen weg, maar een meeuw maakte een grote boog en ging op een paal zitten op de hoek van het terras. De meeuw stootte een scherpe kreet uit om aandacht te trekken, maar Jos haalde zijn schouders op en liep naar binnen. Hij zag dat Laura achter de bar stond.
“Een expresso! Ik zit buiten”, zei Jos nogal kortaf met een Vlaams accent. Hij wachtte het antwoord niet af en liep naar buiten.
“Een espresso, meneer VandenBroecke. Komt er aan.”, zei Laura werktuigelijk, ook al kon Jos het niet meer horen.

Jos ging achter het scherm zitten in een hoek tegenover de ingang van het terras. Het was weliswaar vierentwintig januari en het vroor een graad of drie, maar de zon scheen. Hij zat in de januarizon, uit de wind en keek om zich heen. De meeuw zat nog op de paal, een meter of vijf bij hem vandaan. De meeuw krijste een keer. Jos reageerde niet, ook niet toen de meeuw nog een paar keer krijste. Dat beviel de brutale vogel waarschijnlijk niet, want hij vloog naar het scherm en ging op niet meer dan twee meter van Jos op de rand van het scherm zitten.

Laura bracht de espresso en vroeg: “Wilt u nog iets anders bestellen, meneer VandenBroecke?”
“Nee. Maar, breng over tien minuten nog maar een expresso.”
“Dat doe ik, meneer VandenBroecke”, zei Laura, waarna ze naar binnen liep.
Aardig meisje, dacht Jos. Prima service, maar ietsje te vrijpostig en te mooi om waar te zijn.
Hij pakte zijn koekje en liet het aan de meeuw zien, die onmiddellijk een harde kreet ten gehore bracht. Jos brak een stukje af en legde dat op het puntje van zijn tafel. De meeuw draaide zijn kop schuin, stapte wat dichterbij over de rand van het windscherm en vloog vervolgens naar de tafel om het stukje koek te pakken. Jos was sneller en nam het weg. Hij lachte hard en vals en stopte de rest van het koekje in zijn mond.De meeuw keerde terug naar zijn plek en wachtte af.

Jos genoot van de zon en na een derde espresso vroeg hij om de lunchkaart. “Wacht even?”, commandeerde Jos. “Ik bestel gelijk.” Hij wachtte bewust met het maken van een keuze om het meisje, dat niet meer droeg dan een dun jurkje met een schortje, zo lang mogelijk in de kou te laten staan.
Laura wilde net zeggen dat ze zo terug zou komen, toen Jos zei: “Wat is de soep van de dag?”
“Pompoensoep, meneer VandenBroecke.”
“Getverderrie, dat iemand dat lust. Doe mij maar een tosti ham en kaas.”
“Een tosti ham-kaas, meneer VandenBroecke. Wilt u er iets bij drinken?”
“Karnemelk, meisje. Of heb je dat niet?”
“Jazeker, meneer. Ik kom het zo brengen.”

De meeuw scharrelde over de vloer van het terras. Jos wachtte muisstil tot de vogel dichtbij was en liet het dier schrikken door hard met zijn voet uit te halen. Hij baalde dat hij het dier niet had geraakt. Met luid gekrijs steeg de meeuw op en vloog weg in de richting van de zee om vervolgens uit zicht te verdwijnen. Jos lachte hard en gemeen. Terwijl hij nog zat na te genieten van zijn pesterij, kwam Laura met een tosti, karnemelk en een espresso naar buiten.
“Ik heb toch geen expresso besteld” zei hij boos.
“Nee, meneer VandenBroecke, die krijgt u van ons.”
“Zo is’t dat. Moet dan maar.”
Laura zette alles op tafel en wenste Jos smakelijk eten. Die haalde zijn schouders op en snoof een keer. Laura liep naar binnen. Jos zag dat de meeuw terugkeerde. De meeuw bevestigde zijn terugkomst met een schorre, klagende kreet.

Jos nam een slok van de karnemelk en pakte toen de eerste helft van zijn tosti. Hij had net een tweede hap genomen toen hij zich verslikte, omdat vanuit het niets de meeuw zich met een afgrijselijke kreet op zijn tafel stortte. De gehaaide vogel pakte de andere helft van de tosti, gooide de karnemelk om en bleef even naast de espresso zitten. Toen het dier opsteeg, leek het alsof hij de espresso met opzet van de tafel stootte. Het kopje brak in stukken toen het op een tafelpoot viel. Jos bekwam langzaam van de schrik. Hij zag het restant van zijn tosti in het zand liggen naast het gebroken koffiekopje en vloekte en schold zo hard, dat Laura en de eigenaar van de strandtent naar buiten kwamen. De meeuw was met de veroverde tosti op het dak gaan zitten en krijste een paar keer schel en hard, alsof hij lachte.

 

meander

Meeuw: Wikipedia

 

Sociale Zondag in Zandvoort

Sociale Zondag in Zandvoort

Bij vlagen gutsten de regendruppels, als waren het mitrailleurkogels, tegen de ramen van de strandtent, die vroeger al veel eerder zou zijn afgebroken, maar het klimaat had de zomer naar achteren geschoven. Vandaag, midden oktober, was het achttien graden, scheen de zon afgewisseld door stevige buien die behept waren met een overmatige waterlast, die per bui gedurende korte tijd op het strand, op een klein aantal wandelaars en over de vele strandtenten, werd uitgestort.

depositphotos_70685211-raindrops-on-the-window

Strandpaviljoen Haven van Zandvoort zat nokvol en rond een open vuur hadden zich verschillende bezoekers in comfortabele stoelen en op zachte banken genesteld, genietend van het vuur, de warmte, een drankje met een hapje, het gezelligheid vermeerderende gerikketik van de regen en het gieren van de wind. Binnen was het beter, veel beter. Druipende jassen, natte, verwaaide haren en honden die onder het zand zaten, completeerden de sfeer van geborgenheid in de van hout en plaatwerk opgetrokken strandtent.
Het bedienend personeel kwam oren, ogen en handen tekort. Vanuit de keuken werd geroepen dat er gebeld moest worden voor extra hulp, omdat ze vanavond al bijna twee keer volgeboekt waren.

Als een bui langzaam wegtrok, zag je een deel van de strandgangers hun jassen aantrekken, afrekenen en naar buiten gaan, om voor de zich reeds in de verte aankondigende volgende bui, nog even op het strand te genieten van het zonnetje dat langzaam weer tevoorschijn kroop. Binnen een klein half uur kwamen ze weer binnen waaien om te schuilen, of ze stapten in hun auto om huiswaarts te keren.

Je zou verwachten dat men met elkaar in gesprek was, kennis maakte met toevallige buren in het restaurant, maar dat bleek een zeldzaamheid, voorbehouden aan al te verliefde stellen en oudere echtparen. De meeste gasten, ook zij die met elkaar op stap waren, staarden op het kleine schermpje van hun intelligente telefoons, die eigenlijk geen telefoons waren, maar computertjes waarmee je ook kon bellen, wat nog maar zelden gebeurde. Communicatie geschiedde zonder geluid of direct contact. Men appte, wat sinds een paar jaar een nieuw werkwoord was. Daarbij keek men op diverse apps om het nieuws, het weer, de buien, of andere wereldschokkende, op sociale media vermelde zaken te raadplegen, zoals ook het feit dat iemand naar de kapper was geweest, de maandenlange feuilleton over iemands ziekte, of het derde tandje van Tom. Regelmatig werd er gereageerd op berichten, die mogelijk ter plekke waren geplaatst door een ander lid van het gezelschap waarmee men was gekomen. Af en toe werden er enkele woorden via de electronica gewisseld in het Nederlands, Duits, Frans, Spaans of Engels, wat aantoonde dat de sociale cohesie van de afbraak van het persoonlijke contact een internationale verworvenheid was geworden.

De bediening had moeite om er tussen te komen. Eigenlijk was de bediening overbodig en zou je met dat schermpje en een Bestelapp je eten en drinken moeten kunnen bestellen, maar daar was schijnbaar nog geen enkele ICT-Wizz-Nerd op gekomen. Stel je toch eens voor: ‘Contactloos Uitgaan.’

 

meander