Archief van
Tag: Almere

Eitje

Eitje

Een heerlijk eitje in Almere                                    


wilde hem stiekempjes smeren                              


‘t is mooi niet gelukt                                    


de schaal snel geplukt                                    


nu ligt ie in mij te verteren

 

 

Meander

 

Lente van de Stad

Lente van de Stad

Het zand werd opgespoten,                                           

de Landdrost aangesteld                                          

Binnen de kortste keren                                        

hadden eerste bewoners                                        

zich enthousiast gemeld                                    


Pioniers dat waren het,                                   

Amsterdammers op de klei                                         

Huisje, hekje, hondje, kindje                                         

Almere Haven groeide rap,                                         

men hield het nauwelijks bij                                                  


Almere Stad verrees al ras                                                 

men bleef het zand opspuiten                                                

Almere Hout, ja wijk na wijk                                                        

werd uit de grond gestampt,                                                 

zo ook Almere Buiten                                           


Almere Poort ontluikt, bot uit,                                              

in een stad die groeit en bloeit                                 

Nobelhorst en Oosterwold,                                     

moderne, vrije wijken                                

in Almere, stad die boeit                                                


Almere gedijt, floreert en straalt                                      

Seizoenen hebben op haar geen vat                                            

Vergeet echter nimmer,                                       

Haven is en blijft                                     

voor altijd de Lente van de Stad

 

 

Meander

 

Om De Havenaar digitaal te lezen, klik HIER.

 

De Bende van Flevum (Recensie)

De Bende van Flevum (Recensie)

De Bende van Flevum is een boek over het leven van “Flevolanders” in de eerste eeuw van onze jaartelling. Het verhaal speelt zich af rond het jaar 70 na Christus, tegen het einde van de Bataafse opstand. De Romeinen hebben de macht, maar na de dood van de keizer is een strijd ontstaan tussen de Bataven en andere stammen tegen de Romeinen. De Romeinen hebben grote verliezen geleden. De nieuwe Romeinse Keizer stuurt het onoverwinnelijke zesde legioen en andere legioenen om de opstand neer te slaan.

In die periode wonen op het eiland “Fley” in het meer Flevo (het huidige IJsselmeer) een honderdtal mensen. Waar nu Almere ligt, lag toen een moerassig eiland, dat in dit verhaal Fley wordt genoemd.
Op een dag komt er een schip met Friezen langs. De Friezen beweren grote buit te hebben veroverd op de Romeinen en op boeren in het zuiden. Een groep jonge “Flevolanders” van Fley wordt aangestoken door de grootspraak van de Friese leider Bobo. Sigwer, de natuurlijke leider van de Flevolanders, zweept zijn vrienden op en ze gaan allemaal mee. Hecht, de broer van Blenda, een jongen van zestien jaar durft geen nee te zeggen en gaat ook mee.

Het boek gaat in het tweede deel vooral in op de verhoudingen binnen het Romeinse leger en hun zoektocht naar de bende Friezen, doelend op het groepje waartoe ook Hecht behoort. Uiteindelijk wordt het uitgedunde groepje gevonden door de Romeinen gevonden en wat er dan gebeurt, moet jezelf maar lezen. Meer ga ik niet verklappen over hoe het de bewoners van Fley vergaat en over hoe het afloopt met Hecht en zijn zus Blenda.

Het boek geeft een goed inzicht in de verhoudingen van die tijd, de hardheid en wreedheid en het geluk dat men soms kan hebben.

Het verhaal staat op de rechterpagina’s. Op de linkerpagina’s wordt informatie gegeven over de Romeinen, over diverse stammen, en over voorwerpen en gewoonten uit die tijd. Op enkele linkerpagina’s staan prachtige tekeningen die bij het verhaal horen.

Een lezenswaardig en informatief boek, geschreven door Evert van Ginkel.

“De Bende van Flevum” kost € 5,00 en is verkrijgbaar bij de VVV Almere en bij het Archeologiehuis in Almere Buiten

Het Archeologiehuis
Baltimoreplein 112
1334 KA Almere-Buiten

 

Meander

 

Voor Archeologie Almere klik HIER

Kavelkamperen

Kavelkamperen

In Almere Poort, tussen de Homerusmarkt, het Grandfetaria en de moestuin van Voedsel-Loket Almere, stonden op zaterdag van het ene op het andere moment, drie campers en twee caravans. Zomaar midden in de stad. De onschuldige, verbaasde en soms ongeruste voorbijganger vroeg zich af welk circus hier was neergestreken en waarom de grote tent nog niet stond. De meer opstandige burger dacht al snel aan een klein, illegaal AZC en probeerde eens naar binnen te kijken, of anderszins te ontwaren wie de bewoners waren. Een enkeling repte al over een demonstratie, maar het was koud, waaide hard en er was meer vorst voorspeld. Het animo om de stakkers die in deze armzalige situatie verbleven verder te onderzoeken, was daarom gering.

Wat bij nadere beschouwing opviel, was dat alle tijdelijke onderkomens waren voorzien van elektriciteit middels kabels die uit stopcontacten in de muren van de Homerusmarkt de stroom betrokken, al dan niet rechtmatig, of zoals je het zou kunnen noemen, proletarische leenstroom. De stadskampeerders beschikten derhalve over enig comfort in de barre Almeerse winter, midden in februari.

Af en toe verdween er uit de groep campers met gezwinde spoed een vrouw die hard wegliep. Een half uur later bleek het de beurtelingse, dagelijkse routinerun te zijn van de vrouwelijke bewoners van een viertal, gezellig naar elkaar toegekeerde campers. Lichte verwarring sloeg kortstondig toe, omdat de namen van de dames deden denken aan devote zusters uit een nonnenklooster, maar de met onzekerheid gepaard gaande vrees, verdampte al snel tijdens een gesprek met de dames.
De vijfde camper leek er niet bij te horen, omdat hij werd bemand door, zoals dat heet, aankomende senioren.

De nieuwsgierigheid naar de reden van deze spontaan ontstane, typisch Poortse stadsontwikkeling, trok binnen de kortste keren de aandacht van het gemeentebestuur. De wethouder kwam persoonlijk poolshoogte nemen, misschien wel om te beoordelen of hij verdere ontwikkeling van de stad aan de bewoners en lokale ontwikkelaars kon overlaten. Een concept dat bij de bewoners van Almere Poort sterk leefde en dat ongeremd werd toegepast, maar een heldere reactie hierop van de onlangs aangetreden stadsbestuurder, bleef uit. Blijkbaar was het een prettige ontmoeting met de nieuwe Poorters, want op de Facebookpagina van de directeur stadsontwikkeling circuleerden de volgende dag al foto’s van de camping.

In de loop van de week breidde de minicamping zich uit naar tien onderkomens rondom de oudste boom van Almere en kun je zonder enig bezwaar spreken van een nederzettinkje. Ondergetekende wilde er meer van weten en ging op zoek naar de inspiratie van het geconstateerde fenomeen. Tijdens een min of meer toevallige ontmoeting met een lokale architect, ontdekte hij welke diepere en weloverwogen gedachten er achter dit stukje plotsklapse stadsverdichting zat. De architect was overigens een van de bewoners van de camper voor meer dan 55-plussers. Hij legde uit dat het om kavelkamperen ging. Een soort wedstrijd waarbij het er om ging wie het eerste was.

De mini-camping in Poort bleek een vorm van aandacht trekken te zijn, door professionals ook wel marketingstunt genoemd. De bedenkers van dit public relations event suggereerden dat deze vorm van claimpositionering door de opdrachtgevers van de tijdelijke, niet trekkende nomaden, meer belangstelling zou genereren voor de kavels die verkocht werden. Illusoire flauwekul, die slechts bestond in de hoofden van enkele ambtenaren, die op aandrang van hun meerderen een NIMA-cursus hadden gevolgd. Een gewone inschrijving met een loting, leverde teveel kandidaten op, beweerden ze. Deze aanpak trok slechts werkelijk geïnteresseerden die er wat voor over hadden, zo was de redenering van de stadsontwikkelaars, niet in de laatste plaats om zichzelf te overtuigen.

Wat was er dan te winnen? Kavels. Stukken grond om woningen op te bouwen. Niet eens zomaar woningen, nee heuse stadspaleizen. Achttien stadspaleizen op een rijtje. Waar vindt je zoveel royale mogelijkheden? Daar mocht best ludiek voor worden gestreden vonden sommigen.
Verbazing alom natuurlijk, omdat je toch naar de gemeente zou moeten kunnen stappen om te zeggen dat je een kavel wilt kopen. Maar zo simpel is dat niet. Dit zijn toevallig zeer gewilde kavels op een unieke plek in Almere, een stad die barst van de unieke plekken met gewilde kavels.

Enkele deelnemers aan deze wie-er-het-eerst-is-race, probeerden onderling vast te stellen wie welke kavel wilde, om overnachtingen door nog meer kavelgypsy’s, die wellicht allen voor dezelfde kavel kwamen, te voorkomen. De werkelijke reden voor deze onderlinge preselectie was vermoedelijk gelegen in de eigen angst om er naast te grijpen, of de hoop dat er kavels zouden overblijven en men mogelijk nog een extra kaveltje kon meepikken, want wat was er mooier dan het ontwerpen en realiseren van één stadspaleis? Een rijtje stadspaleizen.

nee-is-geen-optie

Dat de kaveljagers een duidelijke visie hadden op de optieverdeling, bleek wel uit de bouwkeet die was gehuurd door een van de kanshebbers, met daarop deze niet mis te verstane tekst.

Het was klip en klaar beste, nieuwsgierige lezer, dat de gemeente diepere, achterliggende, afwogen, verantwoorde, goede bedoelingen had. Deze ludieke aanpak bevorderde de werkgelegenheid, omdat gedurende ruim een week, tijdelijke bewoners die niet zelf een stuk grond claimden en tegen betaling of vrijwillig op de wintercamping woonden en over-nachtten met als belangrijkste doel, de door hun broodheren eenmaal verkregen positie op de ranglijst van aankomst niet verloren te laten gaan. In de directe omgeving was tijdelijk sprake van aanzienlijke omzetstijging voor detailhandel en horeca en dat was toch maar mooi meegenomen.

Nog belangrijker was het, dat Almere er mee op de kaart werd gezet, zo stelden de bedenkers van deze vorm van grondverkoop. Het leverde onmetelijke hoeveelheden positieve publiciteit op. In het gehele land zou er over worden gesproken en de komende dagen zouden zich nog tientallen kavelkampeerders aansluiten in het gevecht om een stadspaleis te mogen bouwen.
Mythisch kamperen tussen de goden in het Homeruskwartier. In de avond klonk uit het kampement regelmatig het homerische gelach van de campinggasten tijdens een door de buurt speciaal voor deze gelegenheid georganiseerde winterbarbecue, wat aantoont dat onzin best leuk kan zijn.

Wat overblijft voor de gewone burger met een beetje gezond verstand, is meewarig hoofdschudden, of nieuwsgierig vragen. Voor het naastgelegen Grandfetaria en Linda’s Lunchtijd betekende het een korte impuls, veel aandacht en een beetje omzet. Voor de huurzwervers die er kortijdelijk “woonden”, was het een bijzondere week in Almere Poort, ook al zullen zij nooit een van de kavels kopen, of er gaan wonen.
Het is een prachtig beroep, kavelkampeerder.

 

meander