Zwarte Piet grijpt de macht

Zwarte Piet grijpt de macht

Sinterklaas wist niet meer wat hij er mee aan moest. De laatste tijd waren zijn pieten humeurig, slordig, recalcitrant, te laat en ga maar zo door. Helemaal plotseling was het niet, want al voor het vertrek naar Nederland waren de eerste tekenen van rusteloosheid, protest en verzet zichtbaar geweest.
Tijdens de lange zeereis was het rustig, tot ze in de buurt van Zeeland waren gekomen. Enkele pieten hadden op het voordek staan smoezen met elkaar en anderen weigerden gewoon uit hun kooi te komen.
Sint Nicolaas had alles geprobeerd, praten, aanmoedigen, vragen wat hen dwars zat, boos worden, zich ongerust tonen, maar het leek soms wel of ze hem niet zagen of hoorden.

De bond van Zwarte Pieten greep de volgende ochtend en de heilige Sint Nicolaas werd afgezet. Ze waren zijn bazige gedrag zat en wilden niet langer het gevoel hebben slaaf te zijn van de grillen en nukken van een oude man. Bovendien namen ze het hem kwalijk dat hij niet voor hen opkwam, toen er wel over hen, maar niet met hen werd gesproken in Nederland.

Een niet geheel onbekende Nederlandse roddelbladenjournalist vroeg hoopvol, op zoek naar rottigheid, wat de oude baas allemaal had uitgevreten.
“Hij wil iedere ochtend ontbijt en daarna koffie. Ondertussen kunnen wij inkopen doen, cadeaus inpakken en hij zit maar”, zei de praatpiet.
“Maar de Sint is een zeer oude man”, zei de verslaggever.
“Dat kan wel zo zijn, maar wij moeten hard werken, terwijl hij leest en een beetje schrijft in een dik boek. Geen hond die het kan lezen.”
“Jullie krijgen toch goed betaald?”
“Dat wel, maar hoeveel krijgt die bejaarde puntmuts? Hoe zit het met zijn topsalaris? Wie zal het zeggen?”
Het was meer en beter dan de journalist had gehoopt. Hij zou er nog wat smeuïge details bij verzinnen.

“In ieder geval”, zei de Che, de revolutiepiet, “vieren we vanaf dit jaar het Zwarte Pietenfeest in plaats van het Sinterklaasfeest. Als de oude bisschop daar iets op tegen heeft, dan gaat hij maar terug naar Madrid. Het is tijd voor zijn pensioen in het rusthuis voor afgedankte heiligen, Santa Adios.”
“Volgend jaar komen we vliegen, want dat oude schip roest bijna doormidden. We gaan niet meer langs de huizen. Iedereen komt maar bij ons langs om een presentje te halen. En vanaf nu geldt: Voor wat hoort wat. Gelijk oversteken. Wie niet wil betalen, hoeft ook niet te komen om iets te halen.”
“Misschien komen we hier wel wonen”, riep de jongste Piet.

De praatpiet, die was benoemd tot hoofdwoordvoerder zie: “Het Zwarte Pietengilde heeft vanaf heden de macht over dit vernieuwde kinderfeest, zodat het een feest kan worden voor iedereen. Geen slavernij meer en geen discriminatie. Wij zijn vanaf nu het symbool van gelijkheid. Omdat we zwart zijn, kun je niet zien waar we echt vandaan komen, dus discrimineren kan niet meer. Iedereen is aardig voor elkaar en volwassenen die zich niet volwassen gedragen, gaan mee naar Spanje voor een cursus LZVE.
De Pieten stonden met zijn allen op en scandeerden; “Black Piet Power, Black Piet Power.”

Logo Meander

Lief zijn voor elkaar, het lied.

Geef een reactie