Archief van
Categorie: Publiekspagina

Gesloopt ben ik

Gesloopt ben ik

Gedacht te verdwalen in de nacht
te dolen tot een zwaar hoofd
wekte jij mij uit diep zwart donker                                            
haalde mijn slaap uit mijn ogen                                          

Jouw nagels krassen hard in mijn huid                                      
bloedt lange slanke lijnen
ik ben van jou nu prevel ik zacht
ja mijn lot is thans bezegeld

Ben stapel op jouw fijne lijnen
liefste ik mag dat zeggen
wit vel over botten koester ik
stekende jukken heb ik lief

Mijn kamers bonken tot expansie
siddering in mijn hartspier
adrenaline tot een kookpunt
gesloopt ben ik na extase

Jij knipte mijn wilde haren en
deemoed maakte zich meester
de fluistering van jouw adem
ritselt nog na in mijn vezels

 

Theo van Eldik


Het gedicht “Gesloopt ben ik” en het Brons “Intimate Conversation VII” zijn geschreven en geschapen door Theo van Eldik

 

Website Theo van Eldik, klik HIER.

Brons: “Intimate Conversation VII”, klik HIER.

Dichtbundel: Intieme Conversaties, klik HIER.

 

Een Merel

Een Merel

“Een Merel” is een gedicht van Adriana Vriesman op de publiekspagina van Meander.

Intensiteit

Een warme zomeravond vraagt
En ik zet het slaapkamerraam open
om de nacht binnen te laten stromen                               


Met zijn heldere vogelzang
wekt de merel mij uit mijn nachtelijke dromen
de ochtend stapt mijn slaapkamer binnen                           


als een dief sluip ik door de tuin van buurman
mijn ogen net ontwaakt
mijn gevoel voor redding is zo groot                               


Merels snack naar lekkere aardbei
in de schemering van de zomeravond
het gevaar trotseren voor een aardbei                              


Ga ik nu gebukt met de schaar in aanslag
naar het aardbeienveld van buurman
de vlerken gevangen in het net
leg je daar uitgeput en dorstig
hoopvol en schichtig kijk je naar mij                      


Ik knip en knip voorzichtig jou uit de gevangenis
je vliegt ongeduldig weg hoog de lucht in
maar `s ochtend hoor ik je weer
wek je mij uit mijn nachtelijke dromen                           

 

Adriana Vriesman

Merel

Schrijven is een hobby van Adriana. Zij schrijft graag samen met anderen.
Adriana doet mee aan de kunstroute langs de zee, want ze woont dicht bij de kust.

Adriana is een plattelandsmens en heeft altijd in ’t Zand gewoond. Ze heeft haar dorpje zien opbloeien met de activiteiten van de bewoners, ondanks dat winkels verdwenen. De bewoners organiseren veel met elkaar en daarom hangen bijvoorbeeld dit jaar, met 275 jaar `t Zand, haar gedichten in de kerk.
Met het ouder worden, zijn uitstapjes zoals open podia buiten haar regio, minder of geheel niet mogelijk. Zij richt zich daarom meer en meer op digitale communicatie en hoopt deze manier veel lezers te bereiken . Zo wil ze haar plezier in het schrijven laten zien en anderen laten genieten van haar tekeningen en gedichten.

Meer van en over Adriana Vriesman? Klik HIER.

Ik heb gezwaaid naar het verleden

Ik heb gezwaaid naar het verleden

Een gedicht van Bert Deben

Ik heb er voor gekozen om het gedicht weer te geven, zoals het op Bert’s pagina staat.

 

Zwaaien

 

Voor de link naar het gedicht “Ik heb gezwaaid naar het Verleden” op de pagina van Bert Deben, klik HIER.

Meer informatie over Bert Deben, klik HIER.

Intens

Intens

Dolen in                           

Levenslang                        

Draaiend kompas                         


Onafgebroken                      

Zonder herhaling                     

Ontdekken                          


Ervaringen                         

In structuur                        

In chaos                          


Ravijnen                        

Randen                         

Gevonden                      


Uit Niets                                       

Leegte                          

Vrije vlucht                         

 Intensiteit

Markus Blommers heb ik leren kennen aan de Universiteit van Amsterdam. We bleken dezelfde middelbare school in Stadskanaal te hebben bezocht, maar niet tegelijkertijd. Na enkele jaren studeren vertrok hij naar elders. Onlangs ontmoeten wij elkaar op Facebook en later in Groningen. Hij schreef tijdens zijn tienerjaren gedichten en liedjes, maar heeft het daar bij gelaten. Het doet mij genoegen om een van zijn nieuwe gedichten hier te mogen presenteren. “Intens” is gebaseerd op zijn werk als personal coach. Hij kan er naar eigen zeggen wel een paar bundels over vol schrijven.

Het gedicht Intens verbeeldt de combinatie van macht en onmacht, verbonden in gedreven personen, die zelden rust vinden en altijd op zoek zijn naar verandering, het nieuwe, het risico. Een weg die op vele manieren kan verlopen en aflopen.
Zelfs het einde van “Intens” heeft vele betekenissen en mogelijkheden, vooral vanuit de kennis en ervaring van een personal coach. Goed en slecht zijn onafscheidelijk, ondanks dat ze niet echt bestaan.

Raak Me

Raak Me

Een gedicht van Lynn Van Hoof.

 

Vertel me al je fantasieën,
ik wil het weten.
Misschien zijn ze
gelijk aan de mijne.
Raak me aan,
laat me voelen
wat jij wilt.
Raak me.
Bekeer me
tot jouw begeerte,
en vergeef me als ik
aan je verslaafd raak.
Laaf mijn dorst,
stil mijn honger,
zelfs als ik steeds meer wil.
Fluister wat in mijn oren
en laat me verdrinken
in ondeugende flikkering .
Snoer me de mond
met een zoen die me
met verstomming slaat.
Vergeet me en leer me
opnieuw kennen, verkennen
alsof het telkens weer
de eerste keer was.
Zing met me tot ik doof ben,
wek me en verdoof me,
wakker me aan en doof me
als een wederkerend werkwoord.
Kijk naar me, staar je blind
op wat jij schoonheid vindt.

Vergeef me dat ik
zo veel van je wil.

 

Lynn Van Hoof schrijft gedichten op haar pagina “Spiritus Amicis.”

Lynn is een jonge dichteres uit het Kempische Turnhout. Voor meer informatie over Lynn Van Hoof, klik HIER.

Wat een wind

Wat een wind

Wind door je haren                     


Wind door gevallen bladeren                    


Wind in de zomer, een warme bries                     


Wind blaast alles weg                          


Seizoensgebonden wind                        


In verschillende vormen                       


Stormachtig razend                          


Rustig ruisend door de bomen                         


Wind, blaas mijn hoofd leeg                        


en neem mijn onrust mee                         


Wind maak me blij                       

 

 

door Anje Buiter

 

Voor de Windverwachting klik HIER

 

Recensie

Recensie

Ik heb “Later als ik dood ben”, twee keer gelezen.
Heb ik genoten?
Nee, daarvoor is het te hard en te eerlijk. Maar…, het is intrigerend, boeiend, malicieus, spannend, hard en gemeen. Het is vooral waardevol en anders. Een prachtig boek dat ik niet had willen missen.

Het is onmogelijk om “Later als ik dood ben” weg te leggen na het gedicht van Achterberg op bladzijde zeven en het korte, bloedstollende voorwoord.
“Later als ik dood ben”, is niet alleen een angstaanjagend boek, een pijnlijke zoektocht, maar bovenal een doorwrochte beleving. Een beleving gebaseerd op onderzoek en een ongebreidelde fantasie, waarbij dat laatste ongetwijfeld kracht vindt in de onzekerheden en lichte afwijkingen waarmee iedere schrijver behept is.

Iets anders dan mezelf ga ik hier niet vinden, denkt Elin aan het begin van dit avontuur. Hetzelfde geldt voor de lezers van deze roman. Een roman is het, want oprechte, onechte, brutale, opgedrongen en beschermende vormen van liefde spatten van de pagina’s. Een veelvoud aan onvermijdelijke relaties en verhoudingen. Onverbloemde, harde, gewilde en ongewilde confrontaties, geboren uit langdurig gestapelde schade. De lont die Elin aansteekt als ze de TBS-inrichting binnen gaat, leidt tot een ketting aan reacties en explosies.

Na lezing, wellicht net als ik twee keer, vraagt de lezer zich van alles af, waarmee deze thriller veel meer is dan een spannend en keihard verhaal. Dit wil je lezen, mits je dat durft. Gaat het over die andere wereld, of gaat het over jezelf?
Ik kan en wil er niet meer over vertellen, omdat je het zelf moet ervaren. Lees en huiver.


Het boek is te verkrijgen voor € 17,50 in iedere boekhandel.

Meander

“Later als ik dood ben” is Ilse Ruijters tweede boek. Het is een psychologische thriller.

IMG_7361

Ilse Ruijters (24 juni 1979) studeerde communicatiewetenschap aan de Universiteit van Amsterdam, met als specialisatie media entertainment. Haar keuzevakken vulde ze in bij de faculteit Nederlands

Met De onderkant van sneeuw debuteerde Ilse in 2014 als thrillerschrijfster. Deze huiveringwekkende psychologische vrouwenthriller kwam uit bij The House of Books en werd bekroond met de Hebban Thriller Debuutprijs. Ook haar zakelijk succes viel op, dit leverde haar de titel Flevolandse Zakenvrouw van het Jaar 2015 op.

Meer informatie over Ilse Ruijters, klik dan HIER.

Willig Sterven

Willig Sterven

Constantijn Huygens visie op omgaan met voltooid leven (1664).

 

 


‘Opblijven’ noemden wij ’t in onze kinderdagen                                           

Niet vroeg te bed gaan, en ’t was hard te verdragen                                              

Te moeten rusten als de zon pas onderging.                                       

Die kindsheid komt weerom; is ’t niet een wonder ding?                                            

Hoe dat men ouder wordt, hoe m’ouder zoekt te wezen:                                      

Opblijven is de vreugd, te bedde gaan het vrezen                                       

Van alle menslijkheid! ’t Schijnt dat de tijd hiernaar                               

Iets zonderlings belooft dat levenswaardig waar’,                                

En daar m’om wensen mocht nog heel lang op te blijven –                                 

Om ’s werelds end misschien, en grafschrift te beschrijven?                            

In ’t einde komt de vaak, ’t is hier graveel, daar jicht,                               

Hier monden zonder tand, daar ogen zonder licht,                                 

En ogen, die zichzelf, gelijk die van de kind’ren,                                    

Ophouden met geweld, en vanzelf voelen mind’ren.                                     

Wel hem, die, zonder dat, godvruchtelijk bedacht,                                    

Heel gaarne en heel gerust kan zeggen: ‘goede nacht’.                                   

 

 

Willig Sterven

Constantijn Huygens. Willig Sterven, uit Korenbloemen. Parijs, januari 1664 (voltooid omstreeks 1670).

Constantijn Huygens

 

Commissie Voltooid Leven

Psychologen tegen “Voltooid Leven”

Euthanasie bij voltooid leven (NVVE)

 

Dromen

Dromen

Tussen al het negatieve
In men leven probeer
Ik te dromen
Dromen dat ik ooit
Eens verder zal komen
Enkel die gedachte houd
Me vrij en optimistisch
Daar waar de meesten
Vanzelf in rollen blijkt
Voor mij een hele opdracht

Hou me ook vast dat er
Nog vele anderen in dezelfde
Of nog ergere situatie verkeren
In gedachte droom ik van
De echte mooie liefde
reizen maken
maar in de echte liefde is dat
zelfs niet nodig
wat dan het belangrijkste is
is dat je gesteund word
en steun geeft

of je nu geld hebt of niet
of je nu ziek bent of niet
of je kinderen hebt of niet
een mooie woonst of niet
het enigste belangrijkste
is mekaar echt graag zien
om wat je bent en niet
om wat je hebt of wat je kan krijgen en eerlijkheid
daar gaat niks boven
graag bij elkaar willen zijn
in al zen facetten

want je kan nog zoveel
bezitten
maar geen steun of liefde
ben je niets
ook al denk ik dat het bij
dromen zal blijven
ik sterk me daarin en
intussen ben ik wie ik ben
en heb ik zoveel gemist
in men leven maar
ik droom verder

Dromen is geschreven door Mariette Françoise Vanvlaenderen

Klik HIER voor de Blog van Mariette Françoise Vanvlaenderen

 

12105856_1641488682773700_6717150340814554754_n

Mariette Françoise Vanvlaenderen schrijft openhartig, eerlijk en in eigen stijl. Bewonderenswaardig, moedig en dankzij haar blogs/gedichten een steun voor anderen. Wellicht geeft ze meer liefde dan ze zelf beseft. Oordeel zelf en kijk op www.vanvlaenderenm.blogspot.be.

 

’t het nog nooit nog nooit zo donker west, of het wordt altied wel weer licht

’t het nog nooit nog nooit zo donker west, of het wordt altied wel weer licht

Geen gedicht, geen verhaal, geen column, geen blog, maar alles ineen in dit lied over Groningen van donker naar licht.

t het nog nooit nog nooit zo donker west, of het werd altied wel weer licht.


Minstens 80.000 beschadigde boerderijen, woningen en andere gebouwen. Minstens 200.000 mensen die er last van hebben en nog steeds halve maatregelen en politieke verkiezingsprietpraat. Nederland bedank Groningen voor de 300 miljard die de sociale zekerheid mogelijk maakten. Miljarden die snelwegen financierbaar maakten en steden als Almere hebben hielpen ontwikkelen.

Respect voor de Groningers. Doe recht aan de Groningers. Help mee en Teken de petitie: https://laatgroningennietzakken.petities.nl

 

Logo Meander

Het verhaal dat niet verteld wilde worden

Het verhaal dat niet verteld wilde worden

Er was eens een verhaal dat niet verteld wilde worden
‘niemand zit op mij te wachten’ zei het verhaal als iemand er naar vroeg
‘ik ben te waar om mooi te zijn en mensen houden daar niet van
de mensen willen sprookjes die betoveren en verhalen die goed aflopen”
lispelde het verhaal
“ik ben niet zo, ik ben niet betoverend mooi en ik loop ook niet goed af
sterker nog; ik loop helemaal niet af
mijn verhaal gebeurt nog steeds en al heel lang
ik ben te echt
ik heb geen punten, enkel komma’s

Mensen houden daar niet van

Het verhaal had niet eens een boek om in te wonen (zoals het hoort)
maar stond versprokkeld en verspreid over het wereld wijde spinneweb
in het land waar niemand op zat te letten

“ Iedereen walgt van mij” zei het verhaal
“zelfs zij die mij op proberen te schrijven walgen van mij
Eerst probeerde ik het nog wel; verteld te worden
ik riep net zo lang om me heen tot iemand me vond
maar als ze eenmaal begonnen met schrijven ging het al snel mis
sommigen werden gek van verdriet, anderen verdwenen
een aantal werd doodgemaakt door de mensen waarover ik vertel
en de paar die het wel volhielden kwamen er al snel achter
dat ze de enigen waren die naar me wilden luisteren
ik ben niet gezellig op een feestje, ik doe het niet leuk onder de kerstboom
laat staan voor het slapen gaan

Ik maak zelfs een nachtmerrie nog wakker”, zei het verhaal
“Dat komt omdat ik niet afloop, en wie wil er nou weten
wat er waar is, wat er daar is, op die plek die we niet noemen
waar kinderen dood gaan en nette mensen nare mensen zijn?
wie wil er nou een dooie held zijn in een verhaal waar niemand op zit te wachten
het verhaal was er niet al te best aan toe
omdat het nooit echt verteld werd, kwam er dus ook nooit echt een einde aan
het ging maar door en door en door
elke dag kwam er een bladzijde bij
langzaamaan begon het zo zn eigen web te vormen
binnen het wereld wijde spinneweb

Op een dag werd er een meisje wakker
ergens boven in het land
dat op begon te letten

Het was moeilijk om achteraf te zeggen wie wie vond
de geschiedenis zal het houden op; ze vonden elkaar
het meisje vond het verhaal en het verhaal vond zichzelf in haar
het was een wonderlijk duo

En net als de rest
deed ze haar best
eerst werd ze woest van waanzin
toen half gek van verdriet
de mensen waar het verhaal over vertelt hadden haar al snel gevonden
en ze was wel bang, maar ze deed het toch
ze schreef en ze schreef en ze las en ze las
en vertelde het overal te pas en onpas
-vooral aan iedereen die het niet wilde horen-
op feestjes, onder de kerstboom
en vlak voor het slapen gaan

Zo hield ze maanden en maanden
haar eigen nachtmerries wakker
maar er waren geen oren die al wilden horen
en niet genoeg ogen die al konden zien
het meisje werd wanhopig ( en das nooit heel erg handig als je in een sprookje zit)
ze brak haar hart en toen haar hoofd
en uiteindelijk gaf ze het op
ze legde het verhaal op een planck
waar zelden iemand keek
in een huis, waar nooit meer iemand langs kwam
en fluisterde tegen het verhaal; zo kan ik jou niet vertellen
dit is niet te doen, en niet de manier
ik moet eerst sterker zijn
en niet meer boos
en niet meer bang
en niet meer in de war zijn
als ik klaar ben kom ik terug, beloofde ze
en ze deed de deur in haar hoofd dicht en die naar haar hart weer open

Het verhaal begreep het wel
En nam het haar maar een heel klein beetje kwalijk
ze was te slotte al best ver gekomen

Seizoenen gingen voorbij.
het meisje deed dingen waar niemand van droomde
maar die iedereen bijzonder vond
af en toe vergat ze het verhaal
dan was ze gelukkig
maar het verhaal liet haar nooit los
‘ooit moet het mogelijk zijn, dacht ze
om met het verhaal in 1 kamer te zijn
en gelukkig te blijven’
om het te vertellen, zonder dat het me breekt
ooit wordt dit een liefdes verhaal, besloot ze
kan me niet schelen wat ze zeggen; het is nog nooit gebeurt
dus ik denk dat ik het wel kan

En ze deed nog een heel klein beetje beter haar best

Maanden gingen voorbij
af en toe klopte het verhaal weer aan haar deur
en las ze weer een stukje
schreef ze weer eens wat
maar het was nog te pijnlijk
om er over te vertellen
dus ze deed de deur weer dicht

Het verhaal begon de moed te verliezen
elke keer dat ze langs kwam had het hoop
en elke keer dat ze verdween
verdween er iets in het verhaal zelf
hoe vaker ze nee zei, hoe minder het verhaal nog in haar geloofde

Op een dag was ze klaar, vond ze zelf
ze kon aan het verhaal denken zonder dat het haar brak
ze was niet meer boos en ook niet meer bang
laat staan in de war
in haar hart was het warm en het vuur brandde stevig van binnen
“nu kan ik je denk ik wel vertellen, zei ze tegen het verhaal
helemaal, zonder iets weg te laten
zonder bang te zijn voor de mensen waarover je vertelt
toe maar, ik ben er klaar voor

Maar het verhaal zweeg
“ik wil niet meer verteld worden, zei het verhaal
wat heeft het voor zin?
“tuurlijk, er zullen koppen rollen
en monden open vallen
er zullen kinderen gered
en kinderen doodgaan
en dan?
begrijp me niet verkeerd, saai wordt het niet
maar wat heb je eraan?”

“Ze willen het niet horen
iedereen wordt er alleen maar ellendiger van
is dat soms wat je wilt?
nee, ik doe niet meer mee
laat mij maar met rust
zij willen niet luisteren
en ik wil niet meer verteld worden
zoek maar een ander verhaal”

Het meisje dacht even na
“maar jij bent mijn verhaal, zei ze

“nou en, zei het verhaal
je hoeft heus niet altijd alleen maar je eigen verhalen te vertellen hoor
heust niet- vertel maar over draken en kastelen
over tijden van komen en tijden van gaan
dat vinden de mensen mooi tegenwoordig
vertel maar iets over loslaten, das ten minste in de mode
zeker als je er een ijspaleis omheen zet
maar laat mij met rust als je weet wat goed voor je is”

Het meisje dacht even na
en zei toen iets wonderlijks
het was zo wonderlijk
dat alle verhalen – wereldwijd – er even van stil vielen
overal in het sprookjesbos en overal daarbuiten was het oorverdovend stil
wel een half uur lang, zelfs de paarden hielden hun mond
(en dat was echt nog nooit gebeurd)

Toen zei het verhaal;
“goed
als jij denkt dat dat helpt
dan wil ik het wel proberen

“ik denk het echt, zei het meisje
je moet er alleen wel weer in geloven
anders gaat het niet
dat is met alles zo

Het verhaal knikte wat onwennig
en zei toen zachtjes, heel zachtjes
zo zachtjes dat alleen de wind het kon verstaan;
“ ok “

Het meisje knikte goedkeurend
uit haar tas haalde ze een zakje met een lintje erom heen
ze priegelde wat en toen het knoopje uit de war was haalde ze er
haar kostbaarste bezit uit

“hier , zei ze
dit is mn onschuld
die mag je wel lenen
tot die van jou weer terug is

Het verhaal keek naar de onschuld
en de onschuld keek in het verhaal
“het lijkt wel wat op een afgrond” zei het verhaal
Het meisje knikte
“ja, daarom zag ik het eerst ook niet”
“Doet het pijn? vroeg het verhaal
“alleen in het begin, zei het meisje

Samen keken ze naar de onschuld
toen deed het verhaal zn mond open
slikte de onschuld door
en begon eindelijk te vertellen

En je kon het niet horen
het stond nergens in de kranten
en het was niet op het journaal
maar iedereen in heel het land
lette heel even op
want ergens diep van binnen
begon er iets te rommelen
het land werd wakker

De wekkers wezen 11:11 aan
dat was het begin

Door Ellen den Hollander

 

Verhaal

Ellen den Hollander is een niet samen te vatten karakter. Parallel in haar bestaan en in haar uitingen. Iemand die onzekerheid zo zeker ten toon kan spreiden dat ze elkaar omkeren. Een weerbarstige levenskunstenares die veel verder gaat dan het onmogelijke.

Zie ook: Facebook Ellen den Hollander

 

Doodsangst?

Doodsangst?

Een persoonlijke blog van Ellen Eilbracht

 

Als kind heb je soms last van doodsangst. Niet om zelf dood te gaan, maar angst voor de dood van je ouders en geliefden. Wat moet je, als je als kind je ouders verliest door de dood? Dan ben je helemaal alleen. Wie kamt en vlecht je haren?

Je groeit op en die angst verdwijnt naar de achtergrond. Je komt de liefde van je leven tegen, trouwt en krijgt kinderen. Ongemerkt komt de angst voor de dood weer terug. Nu in een andere context. Wat gebeurt er met mijn kinderen als wij overlijden en zij nog jong zijn? Wie kamt en vlecht de haren van mijn dochter?

Je kinderen groeien op, worden ouder, komen de liefde van hun leven tegen, trouwen en krijgen kinderen, maar de dood komt. Geliefden, tantes, ooms en dan ouders.

Ik sta er eigenlijk niet vaak bij stil dat ik de volgende op de ladder ben, maar wordt wakker geschud door mijn kind dat zegt: “Mama jij bent nu de volgende”.

Mijn verleden is weg. Die kant, waar eens zoveel tantes, ooms ouders waren, is leeg. Daar is nu niets meer.
Maar kijk, we leven in een tijdperk waar verleden heden kan worden. Ik zit op Facebook en zie opeens mijn verleden opduiken. Een oud collega van 40 jaar terug, een buurmeisje/vriendin van 45 jaar geleden, zelfs mijn familie wordt weer groter. Verlies aan de ene kant, groei en winst aan de andere kant.

Dit heeft me aan het denken gezet en het heeft mijn zachte angst voor de dood gerelativeerd naar begrip en acceptatie.
Aan de ene kant verlies je zoveel geliefden en familie, aan de andere kant komen er weer zoveel bij. Ik sta niet stil, maar ben nog steeds bezig mijn horizon te verleggen en te verbreden.

Ellen Eilbracht

 

Onderweg……..

Onderweg……..

Schilderij “Op Huis Aan” van Ans Duin

De kleine, zwarte, smalle sloep gleed langzaam, maar ogenschijnlijk doelgericht door het stille water van de oneindige plas. De vrouw roeide met gestage regelmaat en raakte het water zo gracieus, dat er weinig rimpelingen achterbleven. Ze was onderweg. Onderweg naar de overkant, verborgen in de evenzo onzichtbare verte. Ze voelde zich vrij en genoot van de stille, vroege morgen.

De zon kroop boven de horizon en ervoer de vrouw en haar missie door haar eerste stralen als een caleidoscoop over water, boot en ranke gestalte te laten spelen. De goudblonde haren glinsterden en reflecteerden een palet aan onverwachte kleuren. Ze dacht nergens aan en voelde haar hele lichaam licht en ontspannend tintelen.

Er kwam een eend voorbij met een horde kleintjes, die al piepend in een onontwarbare kluwen achter haar aanzwommen met een voortdurend zichtbare drang om door te zwemmen, in de instinctieve wetenschap dat ze anders niet meer meededen. De vrouw keek ze na en verwonderde zich over het gemak waarmee de eend het tempo bepaalde en als vanzelfsprekend wist wat de geel-zwarte, donzen pulletjes deden en voelden, zonder ook maar één moment om te kijken.

De vrouw roeide verder en kwam bij een klein, volledig begroeid eiland, ergens midden in de onmetelijke plas. Ze moest er niet zijn, maar werd aangetrokken door een beweging aan de oever. Toen ze dichterbij kwam zag ze twee reeën. Ze haalde de peddels voorzichtig op. De grazende dieren keken op toen ze dichterbij gleed. Een van de reeën stak haar neus in de lucht, alsof ze wilde zeggen: “Ik weet dat je er bent.” De prachtige dieren draaiden zich om en liepen langzaam het kreupelhout in. Ze keken niet meer op of om.

De vrouw stak de peddels weer in het water en roeide verder op dezelfde stille manier als daarvoor. Het leek soms of ze het water niet eens raakte. Na een tijdje merkte ze dat het warm werd. Ze trok haar shirt uit en stroopte haar broekspijpen op.
Verder ging het weer in een iets hoger tempo. Heel in de verte meende ze een toren te zien, maar toen ze er naar toe roeide was hij weer weg.
Ze liet de boot even voortglijden en stak haar benen en armen in het water. Heerlijk koel. Even voelde ze de zachte aanraking van een grote vis. Prettig, liefdevol en alsof iemand haar zei: “Goed zo, ga maar.”

Roeien naar...

De wind stak sluipend op en boog de plas in lichte en donkere, blauwachtige plooien. De zon had zich verstopt, waardoor de pastelblauwe kleuren werden versterkt. De wind trok aan en blies om haar heen. Een onzichtbare hand leek door haar weelderige, gouden haren te strijken. De wind duwde haar licht vooruit en ze besloot haar reis naar de overkant voort te zetten.
Met regelmatige en stevige slag zag ze zichzelf verdwijnen in de alomvattende verte. Ze dacht het is goed zo en voelde haar gedachten de verte omsluiten.

 

Roeien in gedachte verte

Schilderijen van Ans Duin

Ans Duin, schilder

Het verhaal, “Onderweg”, is gebaseerd op de vermoedde toekomst van een vriendin. De aaneenrijging van metaforen is na vijf jaar samengekomen met een schilderij van Ans Duin dat, al dan niet toevallig, het verhaal treffend in één beeld tot uitdrukking brengt.
Onderweg is net als op huis aan een continue activiteit in de ketting van brokjes van je leven.
Wetenswaardigheden over aardgas en energie

Wetenswaardigheden over aardgas en energie

Een lezenswaardig, actueel en informatief artikel geschreven door Herman Damveld, 4 februari 2017

Inleiding

Hoeveel energie gebruiken we en hoeveel elektriciteit? Wat is de rol van duurzame energie?
Hoeveel zon en wind hebben we nodig om alle energie duurzaam op te wekken? Hoeveel
aardgas zit er nog in het Groningen-veld, waar gebruiken we het voor en hoeveel levert het
de overheid en de NAM op? Hoe veilig is de gaswinning en hoeveel aardbevingen zijn er geweest?
Op deze en andere (energie)vragen geven we hier in het kort antwoord.

Voor dit artikel is gebruik gemaakt van een groot aantal bronnen die we vanwege de leesbaarheid niet vermelden; de bronnen zijn op te vragen bij de auteur.

Energiegebruik Groningen

1.    De VVD/PvdA- regering gaf de NAM op 23 september 2016 een vergunning om tot 2021
jaarlijks 24 miljard kubieke meter (m3)  Gronings gas te winnen. De Groninger huishoudens,
bedrijven en instellingen gebruiken per jaar voor de verwarming 1,7 miljard m3 Gronings gas,
dat is 7% van wat de NAM mag oppompen.

2.   Het Groningse elektriciteitsgebruik is 11 miljard kilowattuur. Om dit te maken heeft de
Eemscentrale 2 miljard m3 gas nodig. Gascentrales draaien op zogeheten hoogcalorisch gas
uit kleine velden, Rusland en Noorwegen.

3.   In totaal is 3,7 miljard m3 gas nodig voor verwarming en de opwekking van elektriciteit voor huishouden, bedrijven en instellingen.

Algemeen

4.    We gebruiken energie in allerlei vormen. Aardgas verwarmt ons huis. Een auto rijdt op benzine of diesel, die beide van olie gemaakt zijn. Onze huishoudelijke apparaten hebben elektriciteit nodig. Elektriciteit is een deel van het totale energiegebruik. Uit gegevens van onder meer het CBS volgt dat elektriciteit 25-34% is van het totale energiegebruik. Die uitkomst hangt af van de gebruikte rekenmethode.

5.    Het primaire energiegebruik is het gebruik zonder omzettingsverliezen. Het rendement van de beste Nederlandse elektriciteitscentrales is zo’n 60%: van de 100% primaire energie wordt 60% omgezet in elektriciteit en 40% via het koelwater geloosd.

Energiegebruik Nederland 1950 tot 2050

6.    Het elektriciteitsgebruik is 16 keer hoger dan in 1950.

7.    Het totale energiegebruik is 5,2 keer hoger dan in 1950.

8.    Energiegebruik Nederland 1980 tot 2050;

Percentages per bron.
jaar 1980 2013-15 2020 2035 2050
aardgas 46 43 40 42
olie 46 39 35 31
kolen 5,5 11,5 12 10
kernenergie 1,5 1 1 0
zon en wind 1 5,5 12 17 100

 

9.    Energiegebruik Nederland 1950 tot 2035 in PetaJoule (PJ)

Jaar Energiegebruik Bron
1950 582 statline.cbs.nl/Statweb/
1960 920 statline.cbs.nl/Statweb/
1970 2.016 statline.cbs.nl/Statweb/
1980 2.723 statline.cbs.nl/Statweb/
1990 2.843 statline.cbs.nl/Statweb/
2015 3.144 regering 2016
2020 3.020 regering 2016
2030 1.560 Urgenda
2035 2.882 regering 2016
Noot: Peta Joule (PJ) is een 1 met 15 nullen erachter. 

 

de02b

10.    Zon en wind zorgen nu voor 2% energiegebruik.

In 2015 was 5,8 procent van het energieverbruik afkomstig uit hernieuwbare bronnen. De meeste hernieuwbare energie, namelijk 70 procent, komt uit biomassa en 20 procent uit windenergie. De bijdrage van andere bronnen als waterkracht (0,3%), zonne-energie (4,3%), bodemenergie en warmte uit de buitenlucht (5,1%), is beperkt. Zonnepanelen zorgden voor 0,93% van de elektriciteitsproductie. Dat komt overeen met 0,3% van het totale energiegebruik.
In 2015 stonden 139 windmolens op zee en ruim 2000 windturbines op land; ze zorgden voor 5,8% van de elektriciteitsproductie. Dat komt overeen met 1,7% van het totale energiegebruik. Daarmee zorgden zon en wind samen voor 2% van het totale Nederlandse energiegebruik.

11.    15 keer zoveel wind en 83 keer zoveel zon nodig.
Stel dat het energiegebruik na 2030 niet meer stijgt en tot 2050 gelijk blijft aan de omvang die Urgenda noemt; dat is de helft van het huidige energiegebruik. Stel verder dat in 2050 wind- en zonne-energie elk voor de helft van de energievraag zorgen. Een ruwe rekensom leert ons dat Nederland dan 15 keer zoveel elektriciteit uit windenergie moet opwekken als nu. Voor zonne-energie gaat het om 83 keer zoveel.

Aardgas: baten en winning

12.    Van de gasopbrengst gaat 88% naar de overheid en 12% naar de NAM.

13.    Van de kosten van aardbevingsschade komt 64% via verminderde aardgasbaten voor rekening van de Staat, schreef minister Kamp op 17 januari 2014.

14.    Tot en met 2017 zijn de aardgasbaten voor de overheid 288 miljard euro, terwijl de NAM naar schatting 28 miljard euro aan de gaswinning heeft verdiend. Samen is dat 316 miljard euro.

15.    Aardgaswinning Groningen-veld in miljarden kubieke meters van 2010 tot 2021

2010
2011
2012
2013
2014
Max 2015
regering
Max 2015/16
regering
Raad van State 2015/16
Regering 2016-2021
Loppersum
13,76
15,30
15,39
17,13
2,59
0
Eemskanaal
2,39
1,62
1,69
2,55
2,09
?
Regio Zuidwest
12,54
9,38
9,88
12,88
13,58
?
Regio Oost
22,17
20,49
20,81
21,30
24,15
?
Totaal
50,86
46,79
47,77
53,86
42,41
30
33
27-33
24-30/jr.

 

16.    Sinds de ontdekking van de Groningse aardgasvelden in 1959 is in Nederland ruim 3582 miljard m3 aardgas gewonnen. De aardgasreserve bedroeg in 2015 nog 940 miljard m3, wat betekent dat bijna 80 procent van de Nederlandse aardgasreserve is verbruikt. Dat meldde het CBS in september 2016. In het Groningen-veld zat toen 680 miljard m3 (nu    ongeveer 640 miljard m3) en in de kleine velden 260 miljard m3.

17.    Het gas uit het Groningen-veld bevat meer stikstof dan gas uit de meeste kleine velden. Daarom heet het Groninger gas ook wel laagcalorisch en gas uit kleine velden hoogcalorisch. Ons zijn geen gegevens bekend waaruit zou volgen dat het calorie-gehalte    invloed heeft op aardbevingen.

18.    Door stikstof toe te voegen aan gas uit kleine velden maakt men gas van Groninger kwaliteit. Dat gebeurt in stikstoffabrieken in Zuidbroek, Ommen, Wieringermeer en Pernis.

19.    Bij voortzetting van de huidige jaarlijkse winning van 24 miljard m3 uit het Groningen- veld en 22 miljard m3 uit kleine velden is het gas in 2035 op, dat is over 18 jaar. We kunnen om technische en economische redenen niet alle gas winnen. Hoeveel er in de grond zal blijven zitten is echter niet bekend.

20.    De NAM stelde in april 2016 dat vanaf 2020 de eindfase van het Groningen-veld geleidelijk zal ingaan en de productie jaarlijks zal afnemen.

Elektriciteit voor de gasproductie

21.    De gasproductie vraagt veel elektriciteit. Er zijn compressoren nodig om het gas uit Groningen in het gasnet te pompen. Die werken op elektriciteit. Ook stikstoffabrieken om gas uit kleine velden om te zetten in Gronings gas vragen elektriciteit. De conclusie is dat   de gasvoorziening nu evenveel elektriciteit gebruikt als 250.000 – 520.000 huishoudens.

Veiligheid gaswinning

22.    Vanaf 1990 waren er volgens de NAM 1066 bevingen in het Groningen-veld.

23.    Vanaf augustus 2012 tot nu heeft de NAM 72.375 schademeldingen uit het Groningen- veld geaccepteerd. Dat is 16.000 per jaar. Een vraag: welk ander bedrijf mag jaarlijks 16.000 schades toebrengen aan huizen en gebouwen?

24.    Volgens de NAM heeft in het centrum van het aardbevingsgebied meer dan 60% van de huizen schade opgelopen. De NAM kocht tot nu toe 61 woningen op. De eerste 9 maanden van 2016 zijn 78 acuut onveilige situaties in woningen en gebouwen erkend door de NAM.

25.    In het gebied waar aardbevingsschade erkend is wonen 410.000 mensen.

26.    Het gasbesluit is onbetrouwbaar. Het gasbesluit van de regering is gebaseerd op een advies van het Staatstoezicht op de Mijnen (SodM). Het rekenmodel van de NAM is volgens het SodM “beperkt bruikbaar” voor het bepalen van de hoeveelheid gas die gewonnen mag worden. Toch gebruikt het SodM dat model voor het vaststellen van de winning van 24 miljard m3.

27.    Het SodM heeft in 2013 uitgerekend dat bij aardbeving bij Huizinge met een sterkte van 5 op de schaal van Richter “meer dan 1200 huizen zouden kunnen instorten waarbij overdag 118 en ’s nachts 106 dodelijke slachtoffers te betreuren zouden kunnen zijn. (…) Er kan ook een aardbeving (…) plaatsvinden nabij een dichtbevolkt gebied waarbij meer       slachtoffers vallen.”

28.    Bij minder krachtige bevingen bij Huizinge vallen er minder doden.

Sterkte aardbeving (Schaal van Richter) en aantal doden
Sterkte aardbeving Aantal doden overdag Aantal doden ‘s nachts
4,0     5 4
4,5 29 26
5,0 118 106

 

A seismograph at the Saint Louis University Earthquake Center continues to record seismographic activity after recording an earthquake around 1:11 a.m. CDT that measured 4.5 in St. Louis, Monday, June 28, 2004. The U.S. Geological Survey in Colorado, said the quake's epicenter was about eight miles northwest of Ottawa in northern Illinois, close to the small village of Troy Grove, a rural area is about 70 miles west of Chicago. No damage has been reported. (AP Photo/Charles Rex Arbogast)

29.   Het SodM stelde in 2013 dat bij een winning van ongeveer 12 miljard m3 per jaar het aantal voelbare aardbevingen zou kunnen dalen tot vrijwel nul. Onze conclusie: bij deze winning staat de veiligheid voorop.

30.    Het SodM adviseerde op 24 juni 2016 een winning van maximaal 24 miljard m3 gas. Hoe is het verschil met de visie van 2013 te verklaren? Het SodM schreef: “Bij een hoger niveau van winning dan 12 miljard m3 per jaar zullen jaarlijks meer bevingen optreden, maar dat hoeft niet te leiden tot overschrijding van de recentelijk vastgestelde veiligheidsnorm of tot overschrijding van een schadeniveau dat acceptabel kan zijn.”
Wat is die veiligheidsnorm? Dat is de norm die de commissie-Meijdam heeft voorgesteld, dat inwoners van Groningen niet slechter af mogen zijn dan mensen elders in Nederland. Maar die norm geldt pas als alle huizen, gebouwen en monumenten aardbevingsbestendig zijn gemaakt. En dat is nu niet het geval. Wat is een aanvaardbaar schadeniveau? Daarvoor is er geen norm. Kortom, er is niet voldaan aan de eisen die het SodM zelf stelt en daarom ligt het voor de hand om uit het oogpunt van veiligheid niet meer dan 12 miljard m3 te winnen.

31.    Het risico dat kinderen in de regio Loppersum lopen als hun school instort door een aardbeving, is 90 keer zo groot als de overheid elders in Nederland toestaat.

32.    Aantal te versterken woningen en andere gebouwen:

mrt-15 Rapport Van Rossum 240.000.
jun-15 SodM 80.000 tot 98.000
aug-15 Hans Alders “Vele tienduizenden”
nov-15 Hans Alders In 2016 worden 1.650 corporatiewoningen versterkt.
mei-16 NAM 100
dec-16 Hans Alders Alle onderzochte 1450 woningen in het kerngebied.

xxxxxxxxxxx

Boerderij_aardbevingen_gestut-600x446

33.   Zo´n 1500 monumenten zijn beschadigd door aardbevingen (stand oktober 2016).

Gasgebruik, besparing, alternatieven en export

34.    Het gebruik van Gronings gas is nu 20 miljard m3 per jaar. 10 miljard m3 voor huishoudens, met name voor verwarming; 5 miljard m3 voor verwarming van kantoren, instellingen en winkels; 5 miljard m3 wordt gebruikt door    bedrijven.

35.    Volgens Milieudefensie kan veel gas bespaard worden in huizen, kantoren en kassen. Als Nederland bovendien gasverwarming vervangt door warmtepompen en meer geothermie en restwarmte toepast, is in 2020 nog 12 miljard m3 Gronings gas nodig en in 2030 0 m3.

36.    In 2020 zijn de exportcontracten met Duitsland, België en Frankrijk nog 24 tot 29 miljard m3 en in 2030 zijn deze afgebouwd naar nul. Deze landen willen sneller van het Gronings gas af dan in 2030, maar in welk tempo is nog onduidelijk.

Politieke partijen en gaswinning.

37.    Vier politieke partijen hebben in hun verkiezingsprogramma een maximum voor de winning van gas uit het Groningen-veld opgenomen. Alle andere partijen noemen geen getallen.

Politieke partij Miljard kuub gas
SP 12 vanaf nu
Partij voor de Dieren Via 21 nu naar 12
ChristenUnie Via 21 in 2018 naar 12
GroenLinks Via 18 in 2018 naar 12 in 2021
VVD ?
PvdA ?


SP
:
“Onafhankelijk onderzoek moet duidelijk maken bij welk niveau van gaswinning in het Groningerveld de risico’s worden geminimaliseerd. Tot die tijd kiezen we voor een forse vermindering van de gaswinning tot 12 miljard kubieke meter per jaar.” Dit is opgenomen in de lijst van de tien punten, die de partij het belangrijkst vindt.

De Partij voor de Dieren (PvdD): “We bouwen zo snel mogelijk af naar een maximale   winning van twaalf miljard kuub per jaar. Er wordt in geen geval meer gewonnen dan 21 miljard kuub per jaar.”

ChristenUnie: “In 2018 gaat de gaswinning in Groningen terug naar 21 miljard kuub en in jaarlijkse stappen omlaag via twaalf miljard kuub naar nul.”

GroenLinks: “Volgend jaar moet de gaswinning in Groningen omlaag naar 18 miljard kuub en de komende kabinetsperiode moet de gaswinning verder omlaag naar 12 miljard kuub.”

VVD: “Als uit onafhankelijk onderzoek blijkt dat de gaswinning daarvoor moet worden aangepast, dan doen we dat”.

PvdA: “Wij willen dat de gaswinning in de komende tijd zo snel mogelijk zo ver mogelijk wordt teruggebracht”.

D66 wil dat de gaswinning “structureel laag blijft”.

Het CDA stelt: “Nu de lasten van de gaswinning zichtbaar worden, moeten we bereid zijn om de Groningers royaler te laten delen in de opbrengsten”.

PVV-Statenlid van Kesteren: “We kunnen nog niet van gas af als we geen werk maken van echte alternatieven, zoals thorium”.


Door: Herman Damveld, 4 februari 2017

Herman-2016-2

Herman Damveld woont in Groningen en is zelfstandig onderzoeker en publicist over energie. Vanaf 1976 houdt hij zich bezig met plannen voor ondergrondse opslag van kernafval. Hij heeft daar veel over gepubliceerd. In 1996 kwam hij ook rapporten tegen over ondergrondse opslag van CO2 en ziet veel overeenkomsten tussen hoe de overheden omgaan met kernafval en met CO2. De zonnepanelen van Damveld maken meer stroom dan hij gebruikt en hij is dus stroomproducent.

Meer informatie en artikelen: Website Co2ntramine.

Universele Verlichting op z’n Gronings

Universele Verlichting op z’n Gronings

Universele verlichting op z’n Gronings” is een artikel van Nicolette Marié op haar pagina Accentaigu.nl.
Het artikel gaat over een bijeenkomst van “belangrijke” personen. VIPs, die met elkaar in gesprek gingen over: “Groningen, goed en wijs bestuur.” De bijeenkomst werd gehouden ter ere van het twintigjarige bestaan van de Comenius leergangen.

Nicolette fileert op scherpe wijze deze pompeuze bijeenkomst. Een lustrumfeestje dat meer weg heeft van een vorm van zelfbevrediging, dan dat het oplossingen voor de problematiek van Groningers dichterbij brengt. Nicolette relateert het handelen van overheid en NAM aan het gedachtengoed van Comenius. Of de deelnemers aan het lustrum zich daar bewust van zijn, is twijfelachtig. Comenius zou zich enkele malen in zijn graf hebben omgedraaid, als hij de misinterpretatie van zijn filosofische principes had kunnen waarnemen.

Nicolette komt aan het einde van haar betoog tot een heldere, nauwelijks te vreten conclusie.
Een verhaal dat je wilt lezen en een verhaal dat je moet lezen om het verschil in belevingswerelden te begrijpen.

Klik voor meer informatie over Accentaigu en Nicolette Marié op de link hieronder.
Het artikel kun je lezen door te klikken op de link in de eerste regel, of hieronder.

meander

Accentaigu en Nicolette Marié

Klik HIER voor het artikel “Universele verlichting op z’n Gronings.”

Het verdriet van Groningen

Het verdriet van Groningen

Een geactualiseerd, toonzettend hoofdstuk uit het boek “Te Laat” van Folkert Buiter.
Te Laat is een thriller over de gevolgen van de gaswinning in Groningen.


Huizinge

Tweeëntwintig januari was een koude, natte dag. De regen kwam sinds negen uur gisteravond gestaag en soms hard naar beneden. De kille wind uit het noordwesten gaf je een waterkoud gevoel.
Masha was om tien uur uit Groningen vertrokken. Bij de afrit naar Westeremden was ze van de N46 afgegaan. Ze was stapvoets door Westeremden gereden, een dorp dat al veel aardbevingen had meegemaakt. Haar korte tocht door het dorp had haar doen besluiten om hier binnenkort eens een dag rond te neuzen.

Masha was doorgereden naar Huizinge, waar ze haar auto op een parkeerplaats tegenover de plaats Melkema had neergezet. De plaats Melkema was een bekend centrum voor congressen en feesten, waar ze wel eens kwam. Het was nu gesloten, omdat men de veiligheid voor de gasten niet kon garanderen. De meer dan tweehonderdvijftig jaar oude Melkemaborg was door alle aardbevingen en vooral de beving in augustus van 2012, ernstig aangetast. Er was nog steeds geen zicht op een volledige en goede aanpak voor versteviging en herstel van de historische panden van dit rijksmonument. Inmiddels was het door de eigenaar verkocht aan de EMN voor een onbekend bedrag.

Huizinge GroningenOm bijna half elf stapte Masha uit haar auto. Ze besloot, ondanks de af en toe aanwakkerende wind, het laatste stuk naar het dorp te lopen. Ze liep keurig links op de vrij smalle weg. De kale bomen boden geen enkele beschutting tegen wind en regen. Ze schrok van een zwarte, kleine auto die voorbij kwam scheuren. Dertig kilometer stond op een bordje aan het begin van het dorp. Drie keer zo snel, dacht Masha. Maar ach, wie zou hier de rust en stilte op snelheid willen controleren?

Masha keek naar de veelal kleine, rode, bakstenen huizen met hun witte daklijsten en kozijnen. De meeste woningen waren van hetzelfde type. Het waren over het algemeen geen ruime woningen. Sommige bewoners hadden hun woning uitgebreid met een aanbouw. Op slechts enkele plaatsen stonden nieuwe, of vernieuwde huizen. Comfortabele nieuwbouw was hier en daar in de plaats gekomen van de te kleine woningen met hun lage plafonds. Nieuwbouw en verbouwingen waren geen sinecure, omdat Huizinge een beschermd dorpsgezicht had.

Vanaf de weg zag Masha bij nagenoeg alle woningen, aan de voorzijde en in de zijmuren, gerepareerde en nieuwe scheuren. Sommige woningen waren gestut, of er stonden steigers voor verbouwingen en reparaties. Na ongeveer honderd meter waagde ze het om een erf op te lopen. Ze maakte foto’s van de woning en van de scheuren. Een grote scheur liep aan de voorzijde vanaf de daklijst schuin naar beneden. Het leek, alsof de scheur zo in de grond verdween. Veel bakstenen waren gebroken, omdat de scheuren hun eigen weg gingen. Ze bekeek en fotografeerde nog twee huizen.


Trees

Bij de vierde woning kwam er een vrouw naar buiten met naast haar een vrij groot uitgevallen, luid blaffende herdershond. De hond leek extra groot, omdat de vrouw niet groter was dan een meter vijfenzestig. Ze had grijs haar, droeg een groenblauwe jurk met daarover een zwart schort. Haar voeten met blauwe geitenwollen sokken staken in een paar vaalgele klompen.

‘Waar ben jij mee bezig?’, vroeg de vrouw op beschuldigende toon.
‘Goedemorgen mevrouw. Ik ben Masha de Weijer, freelance journaliste. Ik doe onderzoek naar de gevolgen van aardbevingen.’
‘Zo. En dan loop je zomaar bij iedereen het erf op en maak je foto’s zonder het te vragen. Daar houden we hier in Groningen niet zo van.’
‘Ik heb de adressen opgeschreven en de namen die op de deuren stonden. Ik bel iedereen om toestemming te vragen voor het gebruik van de foto’s en om hen te vragen naar hun ervaringen en hun mening.’
‘Dat kun je wel zeggen, maar hoe weet ik dat je niet van de EMN bent, of iets anders van plan bent?’

Na eerdere ervaringen was Masha voorbereid op deze houding. Ze pakte een visitekaartje en twee delen van een krant met het artikel dat ze had geschreven over de Grunneger Aindracht en het artikel over de familie Buijs. ‘Wilt u hier even naar kijken mevrouw. Ik zou graag met u willen praten over de aardbevingen’, zei ze.
De vrouw bekeek de kranten en het kaartje, terwijl de herdershond naar Masha liep en aan haar hand snuffelde. Masha aaide het dier over zijn kop.

‘Nou Masha, je moest maar binnen komen, of wil je eerst foto’s maken.’
‘Laten we dat straks maar doen’, zei Masha. Ze liep achter de vrouw aan met de hond naast haar. Ze ging zitten aan een keukentafel met een versleten Smyrna tafelkleedje.
‘Wil je koffie?’
‘Dankuwel, mevrouw. Mag ik een glaasje water.’
‘Ik ben Trees de Vries, zeg maar Trees’, zei ze toen ze opstond en zich in de krappe keuken omdraaide naar het aanrecht. De hond had zijn kop op Masha’s vochtige spijkerbroek gelegd. Ze kriebelde in zijn nekharen. Hij liet merken dat hij dat prettig vond door zijn voorpoot op haar been te leggen.

Groningen

‘Pablo, in de hoek.’ Pablo luisterde direct naar Trees en ging op een kleed in de hoek liggen. ‘Het is een grote, sterke hond, maar niet geschikt als waakhond. Te lief en gek op aandacht.’
‘Het is een mooie herdershond’, zei Masha. ‘Heel lief, al verwacht je dat niet als je hem de eerste keer ziet en hoort.’
‘Weet je waar ie goed in is?’, zei Trees. ‘Aardbevingen voorspellen. Als Pablo begint te janken, dan weten wij het al. Dan komt er weer een.’
In dat ene woordje weer, hoorde en voelde je de pijn, vond Masha. Het hield voor deze mensen nooit meer op.
‘Een aardbeving hier in de buurt?’, vroeg ze.
‘Ja, maar soms, als ze verder weg zijn, of bij lichte bevingen, dan jankt Pablo ook. Wij horen dan achteraf dat er ergens een aardbeving was.’

Masha schreef het op en wilde een foto van Pablo maken.
‘Pablo, netjes, zit!’, zei Trees. Pablo ging keurig zitten en leek wel een fotomodel. Een gezonde herdershond met glimmende, geelbruine en zwarte haren en brede, sterke poten. Hij hield zijn kop een klein beetje schuin en keek recht in de camera naar Masha, die vlot een paar foto’s maakte. Daarna liep ze naar de hond en knuffelde hem even. ‘Dankjewel, Pablo.’ Pablo blafte een keer en ging op zijn kleed liggen.

Trees begon zonder enige aansporing te vertellen. ‘Jan en ik wonen hier vanaf ons huwelijk. Dat is bijna vijfendertig jaar geleden. De kinderen zijn hier geboren en getogen, maar wonen alle drie ergens anders. Twee in Noord-Holland en de jongste in Zwolle. Ze willen hier niet wonen met hun kinderen. Veel te onveilig zeggen ze en zij kunnen het weten. Ze hebben genoeg aardbevingen meegemaakt. De jongste is hier pas een jaar weg.’
‘Komen ze vaak.’
‘Nee. Ze hebben het druk en als ze komen, gaan ze dezelfde dag weer naar huis. Ze willen hier niet meer logeren.’
‘Gaan jullie vaak naar de kinderen?’
‘Waar moet ik dat van betalen? Als ik samen met Jan naar de kinderen ga, kost dat al gauw honderdvijftig euro voor drie bezoeken. We gaan naar alle verjaardagen en met kerst zijn we bij een van de kinderen.’
‘Je mist je kinderen en kleinkinderen, Trees.’
Trees kreeg vochtige ogen en zei dat de mensen geen idee hadden wat de aardbevingen allemaal kapot maakten. ‘Ik begrijp mijn kinderen en sta achter ze, maar het doet wel pijn.’


Opkopers

‘Wil je zelf niet vertrekken’, vroeg Masha.
‘Dat zouden ze wel willen, de hoge heren in Den Haag en die graaiers van de EMN. Jan en ik gaan hier niet weg. Ze proberen het wel, want er zijn al een paar keer mensen aan de deur geweest die het huis wilden kopen.’
‘Wie waren dat?’
‘Geen idee. Ik heb gezegd dat ze moesten opdonderen en dat ik anders de hond op ze zou afsturen.’
‘Hoe zagen ze er uit?’
‘Keurig pak en altijd een mooi praatje klaar. Er was er een bij, die begon te praten zodra ik de deur opendeed.’ Trees imiteerde de man op haar manier. ‘Mevrouw wij komen u redden uit de ellende van dit gebied met al die vreselijke aardbevingen, door uw woning te kopen voor een goede prijs, zei de gladjanus.’ Trees keek Masha aan en zei: ‘Voordat ik wat kon zeggen, praatte hij weer verder en zei dat ik ook wel wist dat de aardbevingen nog zwaarder zouden worden.’ Trees haalde diep adem. ‘Toen heb ik Pablo geroepen en die vent van mijn stoep geduwd. Hij struikelde naar achteren en Pablo blafte hard. Die kerel stond op, draaide zich om en ging er als een haas vandoor. Hij wist niet hoe snel hij moest wegkomen, want Pablo dacht dat hij wilde spelen, dus die rende er vrolijk blaffend achter aan. Ik kwam haast niet meer bij van het lachen. Wat een Stadjer.’
‘Hoe liep het af?’, vroeg Masha.
‘Pablo gaat nooit verder dan het erf, tenzij wij meelopen. Die vent rende naar een dure auto en reed met piepende banden weg.’

Masha was blij met de verhalen van Trees. Dit ging ergens over. Niet alleen over geld, maar vooral over de impact die de aardbevingen hadden op het leven van deze mensen.
‘Zijn die eh… makelaars ook bij jouw buren geweest, Trees?’
‘Bij iedereen. Een paar hadden hun huis al te koop staan. Ze probeerden de mensen wijs te maken dat ze geen eigen makelaar nodig hadden.’
‘Dus, ze hadden geen succes?’, zei Masha half vragend.
‘Nou’, zei Trees, ‘dat kun je niet zeggen. Er zijn al zeventien woningen verkocht. Elf woningen stonden niet eens te koop. De buren die hun huizen hebben verkocht, willen niets zeggen, behalve dat ze er voorlopig mogen blijven wonen, tot ze wat anders hebben.’
‘Kun je mij zeggen, wie die mensen zijn?’
‘En dan?’
‘Dan probeer ik een gesprek met hen te krijgen.’
‘Als je maar niet zegt dat je het van mij hebt.’
‘Afgesproken’, zei Masha. Trees schreef vijf namen en adressen op en zette de telefoonnummers er bij.


Schade

Masha wilde meer weten over de schade die Trees en Jan aan hun huis hadden. Ze had buiten in de zijmuur naast de deur, een lange horizontale scheur gezien, die naar achteren toe steeds breder werd. ‘Trees, hoe groot is de schade aan jullie huis.’
‘De schade die we kunnen zien is groot, maar Jan zei dat de schade onder de grond veel groter is. Pak je fototoestel en loop maar mee. We beginnen binnen.’

Groningen

Trees vertelde Masha over de geschiedenis van iedere beschadiging. Masha fotografeerde en nam het gesprek op. Ze voelde zich steeds ongemakkelijker, want er was veel zichtbare schade aan de woning en ze voelde de gelaten, moedeloze acceptatie van Trees. De schade binnen bestond uit kleine en grote scheuren, een licht verzakte wand, een klemmende kelderdeur en ramen met scheve kozijnen. Het hele huis was ontzet.
Trees vertelde over het aantal keren dat ze wakker waren geworden door een knal, of gerommel. ‘Soms voelden we het bed schudden. Het duurde meestal kort.’

Ze gingen naar buiten. In de zijmuren zaten twee scheuren. Aan de achterzijde van de woning, een aantal kleinere scheuren. Verderop stond een schuur.
‘Die schuur staat helemaal scheef’, zei Masha.
‘Twee weken na de zware aardbeving in augustus 2012 zakte de schuur aan de achterkant weg en een half jaar later aan de rechterkant. We gebruiken de schuur al ruim twee jaar niet meer. De auto staat buiten en de fietsen staan onder een afdak. Af en toe zakt de schuur verder, ook als er geen aardbevingen in de buurt zijn. We slopen de schuur niet, want dan is het bewijs weg en krijgen we niets vergoed.’

‘Heb je de schade bij de EMN gemeld?’, vroeg Masha toen ze naar binnenliepen.
‘Negen jaar geleden hebben we de eerste schademelding gedaan. Na een paar maanden is er iemand komen kijken. Weer een paar maanden later kregen we een brief, waarin stond dat volgens deskundigen de schade vooral het gevolg was van ouderdom en stormschade. We hebben in totaal elf meldingen gedaan en net zo vaak een formulier ingevuld. Als er al wordt gereageerd, hebben ze allerlei smoesjes. De documenten zijn niet volledig, de aanmelding is zoek, of het is zo complex dat ze verder onderzoek moeten doen. Er is altijd wat, behalve een oplossing. Ze zijn drie keer geweest om de scheuren dicht te spuiten en daarna af te smeren.’
Masha hoorde het verhaal met verbijstering aan en moest tegen zichzelf zeggen dat ze neutraal moest blijven, ondanks de woede die ze van binnen voelde over het onrecht en de schaamteloze arrogantie van de EMN.

‘Weet je wat de waarde van de woning is met alles wat er bij hoort, als ik dat mag weten?’, vroeg Masha.
‘Niet precies, maar de WOZ was volgens mij dik tien jaar gelden zo’n driehonderdzeventigduizend euro. Nu is dat ongeveer tweehonderdtwintigduizend euro.’
‘Dat is veertig procent minder.’
‘Je krijgt pas geld als je het verkoopt en dan is het maar de vraag hoeveel ze betalen, want de EMN bepaalt hoe hoog de extra waardedaling is’, zei Trees.
Masha schreef en schreef en ze nam het allemaal op met haar recorder. Ze begon steeds meer te beseffen dat het nog een hele klus zou worden om een volledig beeld te krijgen.

‘Wil je een kop groentesoep, Masha?’, vroeg Trees, toen ze weer in de keuken zaten.
‘Doe geen moeite, Trees.’
‘Ik neem zelf ook, dus ja, of nee?’
‘Graag’, zei Masha die een warme kop soep eigenlijk wel heel lekker vond met dit mistroostige, koude weer. Ze bekeek de tientallen foto’s van de kinderen en kleinkinderen aan de wanden. Op een foto stonden Jan en Trees met kinderen en kleinkinderen bij de Waag in Alkmaar. Jan had een strohoed op van een van de kaasdragers.
Trees zag het en zei: ‘Jan is kaasmaker en werkt voor verschillende kaasmakerijen. Hij kent veel mensen op de kaasmarkt.’

Trees zette de dampende koppen met groentesoep op tafel. ‘Daar staat de kruidenmix als je het niet pittig genoeg vindt.’
‘Dat is niet nodig, Trees, het ruikt fantastisch.’ De dikke soep was gevuld met veel groenten, rundvlees en bovenmaatse gehaktballetjes. Wat een geweldige soep en wat een leuk mens, dacht Masha. Toen ze uitgegeten waren bedankte ze Trees voor de soep. ‘Daar kan geen restaurant tegen op.’
‘Vind ik ook, al zeg ik het zelf’, zei Trees.


Naar de rechter

‘Voordat ik ga, nog een lastig onderwerp als het mag.’
‘Ga je gang.’
‘Ben je niet bang dat het huis instort als er een zware aardbeving komt?’
‘Wij zijn niet bang, al weten we zeker dat het huis het niet houdt bij een zware aardbeving. Als de fundering is aangetast, kan dat net zo goed bij een kleinere beving gebeuren”, zei Trees. Wij gaan hier niet weg’, zei ze met veel nadruk op het woord niet.
‘Wat zou je doen als de overheid zei dat je hier niet meer mag wonen, omdat het te gevaarlijk is?’
‘We gaan geen ruzie maken’, zei Trees. ‘We zullen ze vragen wanneer we onze driehonderdenzeventigduizend euro krijgen om een nieuw huis te bouwen. Het is hun keuze als ze ons dwingen om te vertrekken en zij moeten daarvan de consequenties dragen.’
‘Denk je dat ze dat doen?’, vroeg Masha.

Groningen

‘Tot nu toe niet, maar Jan en ik hebben een advocaat ingeschakeld en een bouwkundig bureau. We zijn het zat. Volgens de wet hebben we recht op schadevergoeding en moet de EMN schade voorkomen.’
‘Mag ik daar met jouw advocaat over praten?’, vroeg Masha.
‘Mij best”, zei Trees.
Masha schreef de gegevens van de advocaat op.

‘Wanneer komt dit in de krant?’, vroeg Trees.
‘Zo snel mogelijk en misschien wel in delen. Mogen we eventueel terugkomen met een camera om een gesprek voor een documentaire met je te hebben?’
‘Voor de televisie?’
‘Ja.’
‘Alleen als Jan er ook bij is.’
‘Daar ga ik van uit’, zei Masha.
Masha bedankte Trees voor de informatie en gastvrijheid. Ze gaf Pablo nog een aai over zijn kop.
‘Ik vond het gezellig’, zei Trees. ‘Jij hebt echt geluisterd en gekeken.’


Schril contrast

Het weer was geen spat veranderd. Het regende nog steeds en de kou kroop dankzij de harde wind in je botten. In de loop van de dag sprak Masha nog een aantal bewoners van Huizinge en maakte ze meer foto’s. De verhalen waren verschillend, stuk voor stuk schrijnend en gingen veel verder dan de financiële kant van gevolgen van de aardbevingen. Wat haar voor de zoveelste keer opviel was de gelatenheid. Trees was het meest strijdlustig geweest. Een van de geïnterviewden zei in het Gronings: ‘De hoge heren houden geen rekening met ons.’ Een ander zei: ‘Wij regelen het zelf wel, anders gebeurt er niets.’ In het Gronings kwam het extra hard over en klonk het gebrek aan vertrouwen door.

Op de terugweg in de auto hoorde Masha, dat er vorig jaar honderdvijftien aardbevingen in Groningen waren geweest. De EMN beweerde dat de vermindering van de gaswinning zijn vruchten afwierp. Het aantal aardbevingen was gedaald en de aardbevingen waren minder zwaar.

Een professor in de geologie was van mening dat de meetresultaten veel bevingen misten en dat er te vroeg werd gejuicht. ‘Er wordt geen rekening gehouden met de korte termijn vertraging en de lange termijn doorwerking. De cumulatieve effecten van de gaswinning worden genegeerd.’ Hij stelde dat je niet aan een kraantje kon draaien waarmee je de aardbevingen harder en zachter kon zetten. Hij verwees naar een locatie in het Noordwesten van Friesland waar de winning in 2008 was gestopt. De voorspelde bodemdaling was te laag gebleken. Inmiddels was de bodem meer dan het dubbele gedaald en de bodem daalde verder.

Wat een schril contrast tussen deze technocratische discussie en het menselijke leed en verdriet, dacht Masha.

Groningen

Folkert Buiter schrijft tegenwoordig als Meander op www.meanderblog.nl.

 

Huizinge is als voorbeeld gebruikt om te laten zien wat er echt aan de hand is op veel plaatsen in Groningen. Namen zijn veranderd en de juiste locatie van de beschreven situatie is niet Huizinge, maar het hoofdstuk is gebaseerd op gevoerde gesprekken met benadeelde Groningers. Het verhaal is geen fictie.

De regering en de partijen die de regering steunen, willen voorkomen dat de wet (Mijnbouwwet en Burgerlijk Wetboek) wordt toegepast, omdat het teveel geld kost. Een houding die de rechtsstaat aantast in het diepste van zijn wezen, namelijk de wetgevende macht die de rechtsprekende macht negeert en monddood wil maken. Er wordt geen verantwoordelijkheid genomen, maar vermeden.

 

Te Laat bestellen? Klik op deze link: Boekscout.

Kussen

Kussen

Kussen is een indringend, kort verhaal van Sylvia Visser.
Een verhaal dat je moet lezen om het te voelen. Een verhaal dat je wilt lezen om het te begrijpen. Een verhaal dat je herleest, om zeker te weten dat het er echt staat.

Kussen

6 november 2015

Ze is weg. De tranen stromen over mijn wangen. Niets wijst erop dat ze daar ooit geweest is. Af en toe jaagt de wind een vlaag regen het donkere portiek in. Ik wil die laatste momenten terughalen. Haar snoetje kussen. Mijn lippen op haar wangen, haar voorhoofd, haar lippen. Het licht in het huis brandt nog steeds. Ik hoop maar dat er lieve mensen wonen.
Lamgeslagen loop ik verder. De regen striemt mijn gezicht en vermengt zich met mijn tranen. Ik ril van de kou, of van het verdriet. Of van allebei. Ik zag echt geen andere oplossing. Ik haat mezelf erom.

Ik duw hem weg met een kracht waarvan ik niet wist dat ik die had. Ik wou dat ik die ook had gehad als hij weer eens bij me in bed kroop. Maar ik liet het gebeuren. Zijn lijf tegen het mijne. Zijn tong over mijn gezicht. Hij die bovenop me ging liggen, mijn benen uit elkaar wrong. Daarna weet ik eigenlijk niet zo goed wat er gebeurde. Ik verliet als het ware mijn lichaam en zweefde rond in mijn dromen. Ver weg van de werkelijkheid.

Altijd kwam opeens het moment van die harde stoot en die harde kreun. En dan was het over. ‘Je weet het, hè, niks tegen mama zeggen. Je zou haar veel verdriet doen.’ Mama weet nergens van. Of ze doet maar alsof. In ieder geval kan ik het haar niet vertellen. Papa zegt dat het ons geheimpje is. Als ik ’s nachts de deur van de slaapkamer hoor, dan houd ik me slapende. Altijd hoor ik hem en voel ik hem. Ik laat het over me heen komen. Ik laat hem over me heen komen. Zou mama echt niks horen? Ze ligt in de kamer ernaast.

Voor het eerst in jaren huil ik. Ik ben haar kwijt. Ik hou van haar, ook al is ze van hem. Ik ben nog niet zo heel lang ongesteld, maar op een dag werd ik het niet meer. Eerst zocht ik er niks achter. Maar toen het maar wegbleef, ging ik me zorgen maken. Ik werd gek toen ik het zeker wist. Ik heb het niemand verteld. Alleen hij wist het, want bij hem kon ik het niet met kleren verhullen. ‘Ik heb wel een oplossing’, zei hij. Ik had geen idee wat hij bedoelde. Tot hij met dat kussen bij haar stond.

 

Kussen

 

Sylvia Visser schrijft op www.sylviavisser.eu.

Sylvia Visser voor verhaal "Kussen"

Sinds 2013 wijdt Sylvia Visser haar leven volledig aan het schrijven. Zij schrijft blogs voor online magazines en nieuwssites. Ook draagt zij columns voor tijdens de literaire middag Taalwater in het Eemhuis in Amersfoort en zij is columnist op Nieuws.nl. Sylvia Visser is plaatsvervangend columnist op AmsterdamFM.

Iedere maandag schrijft zij een kort verhaal op haar eigen site en elke woensdag blogt ze op pittige wijze en met de nodige zelfspot. Onder meer de thema’s vrouw, de liefde en afscheid keren regelmatig terug in haar werk. Momenteel schrijft zij aan haar debuut, een verhalenbundel over de liefde. Naar verwachting zal dit boek in de tweede helft van 2017 verschijnen bij de jonge uitgever Ambilicous.

 

Kijk voor meer verhalen en blogs op www.sylviavisser.eu.

Alpe d’HuZes, Mijn Verhaal

Alpe d’HuZes, Mijn Verhaal

Het verhaal van Dirk Kamminga, die de strijd met zichzelf en de Alpe d’Huez aanging, uit respect voor en ter nagedachtenis aan zijn vader en zus.
Meander dankt Dirk Kamminga voor zijn verhaal, geschreven rechtstreeks vanuit het hart.
Meander heeft beperkt geredigeerd, om de stijl en beleving van Dirk zo goed mogelijk tot zijn recht te laten komen.

 

Zal mij eerst even voorstellen. Mijn naam is Dirk Kamminga, 53 jaar, uit Winschoten. Ik weeg 105 kilogram en ben volgens de medische keuring een gezonde Nederlander met iets overgewicht. Afgelopen 2 juni van dit jaar ben ik met mijn broer, en goede vriend en mijn vriendin Mirjam naar de berg Alpe d’HuZes in Frankrijk geweest om daar, samen met het KWF en een kleine 5.000 anderen, deze berg te bedwingen. Mijn broer ging hem hardlopend doen en ik ging hem proberen te wandelen.

Alpe d’HuZes de Nederlandse berg met een lengte van bijna 15 kilometer en 21 bochten en dat met een gemiddelde van 8 procent stijging. Jaarlijks organiseert het KWF de loop met de tekst: “Opgeven is geen optie.” Zelf heb ik mijn vader verloren aan kanker en afgelopen oktober 2015 mijn dierbare zus, die heel dicht bij mij stond. Haar man Roelof heeft de strijd wel gewonnen en dat gun je zoveel mensen en daarom moeten we samen proberen om de strijd tegen kanker door te zetten. Zelf viel ik na het overlijden van mijn zus in een heel diep gat en je ziet het leven aan je voorbij gaan, de zin is weg, je eet ongezond en ga zo maar door.

Toen belde mijn broer begin dit jaar en hij vertelde mij: “Ik ga de Alpe d’HuZes doen en ga je mee.“ Ik dacht de Alpe d’HuZes wat mag dat zijn en ben eens gaan zoeken op YouTube en zag daar diverse filmpjes staan en de verhalen die je dan hoort niet normaal. Er zijn dus meer mensen die ook niet uit het dal kunnen komen na het verlies van een dierbare. Na het bekijken van de filmpjes kon ik het zelf ook niet meer droog houden en had toen ook besloten om deze berg te bedwingen. Ik ga dit doen voor mijn vader en mijn zus.

Binnen een week had ik mij aangemeld en begon volle moed met het wandelen in de regio om mijn conditie omhoog te krijgen, tevens had ik mij aangemeld bij de sportschool om daar extra training te doen op de loopband, die omhoog gezet kon worden. Ik kreeg er weer zin in, want ik had een doel in mijn leven. Oké het duurde nog wel een half jaar, maar je had weer een doel, iets waar je 100 procent achter kon staan, iets wat je kon delen en dat je steun kreeg van mensen. Ja het voelde erg goed dit besluit.

Als je ingeschreven bent ga je ook proberen om geld bij elkaar te krijgen voor het KWF. Zelf heb ik heb een leuke sleutelhanger gemaakt met de hanger “Never give up”en die verkocht ik weer via sociaal media. Ook had ik flyers zelf gemaakt in een oplage van 5000 stuks met mijn verhaal en de kosten daarvan werden gesponsord door juwelier Kempkes en autohandelaar Daniel Arends ook beide uit Winschoten. De flyers werden ook nog eens kosteloos bezorgd door Santibri-Axender uit Veendam. Dit geef je weer een gevoel dat je er weer bij hoort en waar je het voor doet.

De weken en maanden gingen voorbij en wandelde soms 5 kilometer en soms ook wel eens van Winschoten naar Bunde in Duitsland (dik 20 km), waar mijn vriendin mij weer ophaalde. Dan konden we gelijk boodschappen doen, twee vliegen in een klap zeg maar. Dit alles met maar een doel, de berg Alpe d’HuZes te bedwingen. En toen was het zover onze sportkleding, die je krijgt van het KWF, was binnen gekomen. Op de kleding sponsoren die je binnen hebt gehaald.  Super om dat te zien, want je eigen naam staat op shirt.

Zondagmorgen 29 mei, midden in de nacht, vertrokken wij naar mijn broer Fred in Zuidlaren en toen door gereden naar Best waar een bus klaar stond van Holiday Travel die was weer geregeld via een ander team met de naam “Alpe Du Best”, die ook ging lopen op de berg. De bus werd aangeboden via sociaal media op de Alpe d’HuZes site (Facebook) je kon voor € 70,00 per persoon met hun meerijden (retour) super geregeld allemaal. De reis ging als een warm mes door een pakje boter, we gleden overal zonder problemen door België, Luxemburg en Frankrijk.

In de late namiddag kom je aan bij de berg en dan stappen er een paar mensen uit die onderaan de berg verblijven, wij moesten nog naar boven. De bus begon weer te rijden om ons naar boven te brengen over de 21 bochten naar de top, op dat moment werd ik stil en best wel wit om mijn gezicht, wat een berg en de eerste 3 bochten meer dan 10 procent helling !! Het eerste wat ik dacht was, dit gaat hem niet worden en ik stond op het punt om alles in de ring te gooien. Mijn vriendin Mirjam en mijn broer hadden dit in de gaten en vertelden mij: “Je kunt het Dirk. Denk aan je vader en je zus”. Eenmaal boven gingen we naar ons appartement en die zag er super uit met een super mooi uitzicht.

Filmpje van de rit naar boven: https://www.youtube.com/watch?v=pSL9vWlxN28

alpe-dhues

Na een nacht te hebben geslapen wordt je wakker in een hele andere wereld, bergen met sneeuw, niets is meer vlak en alle straatjes gaan omhoog of omlaag. Via een soort grotlift konden wij een heel stuk omhoog komen in het dorpje Alpe d’HuZes om zo naar het sport centrum te komen, waar alles gebeurt van het KWF. In het sportcentrum kon je alle laatste nieuws krijgen, er was een winkeltje waar je extra kleding of accessoires kon kopen, tevens was daar de grote hal waar je de kaarsjes kon kopen voor in een bocht te laten plaatsen, of de grote wand waar meer dan duizenden verhaaltjes in de vorm van een hart kon lezen van mensen die daar iets achter laten.

Ik kreeg er weer vertrouwen in en dan al die verhalen en vrienden die je daar maakt, deden mij heel erg goed en ik dacht laat de dag maar komen. Ik ga er voor en zag mijn doel weer duidelijk in beeld. Twee juni gaat het gebeuren. Ik ga die berg bedwingen, samen met al die anderen. De dagen boven op de berg zijn niet met een pen te beschrijven, veel verdriet en geluk bij elkaar en dan al die vrijwilligers die hier zijn gekomen om te helpen.

De dagen voor de grote dag is er elke dag wel wat te doen, het is er gewoon super gezellig. Ik liep rond en zag ineens een hele grote groep mensen op de berg staan en er werd een tussenstand bekend gemaakt. Al meer dan 9 miljoen was er op gehaald super en nog twee dagen dan moest het gebeuren, de dag voor het de loop is er nog een andere loop en natuurlijk sta je dan langs de kant om die mensen ook te steunen en hun de laatste meters over de finish te schreeuwen, en dacht morgen staan zij er ook voor mij. De avond voor de loop is er altijd nog even een saamhorigheid in de grote zaal. Zelf ben ik daar niet bij geweest ik had het daar niet droog kunnen houden, lekker vroeg op bed want morgen ga ik wandelen voor mijn vader en mijn zus.

De dag was er, 2 juni 2016 en de tijd. Om 01.00 uur in de nacht de wekker ging af, je kleding aantrekken met je eigen naam en startnummer, nog even vlug wat extra koolhydraten naar binnen werken, je tasje met power repen controleren en je water niet vergeten natuurlijk. Tegen 2 uur liepen we in het donker naar de bus die ons naar beneden zou brengen. Rond 02.55 waren we beneden en liepen naar het dorpje waar we om 04.30 zouden starten. Je mag ook later starten maar ik dacht, ik ben wel een uurtje of 6 à 7 onderweg dus ga ik maar als eerste. Dan hoor je het start signaal en rond 04.30 in het donker begin je met de klim van de Alpe d’HuZes, gesteund door de honderden mensen aan de kant die zingen: “We zijn er bijna.“ Kon wel om lachen op dat moment.

Alpe Vader en Zus

Na een uur onderweg had ik de eerste bochten achter mij. Ik keek niet ver naar voren, maar had de pas er lekker in en langzaam kwam de zon op en konden we iets meer zien van de omgeving. Niet al te veel, want de wolken hingen erg laag tussen de bergen. In elke bocht zag je kaarsjes branden en teksten op de weg en aan de wanden staan, sommige mensen (jong en oud) zie je op hun knieën zitten, met tranen op hun gezicht. Zelf dacht ik aan mijn vader en mijn zus, die ik onder mijn sportkleding bij mij droeg, want zij lopen met mij mee de berg omhoog.

Dan weer een bocht met leuke muziek en mensen die je naam roepen en dat je een kanjer bent. Zit onder de kippenvel en ga lekker door. Af en toe neem ik een reep en wat water en loop stug door. Na een tijd kijk ik omhoog en zie dat ik al bij bocht tien ben en ik dacht, ben ik al over de helft of heb ik iets gemist. Het ging goed en ik wandelde rustig door. Onderweg had ik vaak een gevecht met mijzelf om de tranen binnen te houden. Ik moest volhouden en probeerde iets van de omgeving op te pikken. Ja, dan ging het weer en de pas zat er weer in. Onderweg keek ik vaak even hoe mijn hartslag was en die zat rond de 150 en bleef redelijk stabiel en ineens zag ik het kerkje staan. Dat was bocht zeven. YES, dacht ik. Daar was het er druk en honderden kaarsjes stonden daar. Echt even een moment om stil te staan, en weer door en onderweg krijg je ook vaak iets aangeboden zoals een stukje banaan, stroopwafel of een zoute bouillon. Dat deed mij best wel goed.

Na een tijdje het gevecht weer met mij zelf aangegaan, zag ik dat ik in bocht vier was aangekomen en dacht op dat moment, ik moet even gaan zitten en mijn vriendin op de hoogte stellen waar ik ben, zodat zij met mijn broer bij de finish kon staan. Ik pakte mijn telefoon en zag de tijd staan, klopt dat wel? Nogmaals kijken, ja het klopt wel, iets na zeven uur. Wauw waar heb ik die kracht vandaag gehaald, ik zou het echt niet weten, vlug wat drinken en een berichtje gestuurd en weer op de benen op naar boven.

Bij bocht twee nog even weer een berichtje gestuurd en toen het laatste stukje naar boven gewandeld. Het laatste stuk was zwaar maar ik ging door, want ik zou het redden, dat was mijn doel en dacht, opgeven is geen optie, doorgaan dan kom je in Alpe d’HuZes aan en dan is er nog echt een gevecht met jezelf, zoals mijn zwager eens zei: “Je huilt achter je ogen.” Maar ik moest door de laatste kilometers moesten er nog uit en ik kreeg weer kracht om door te gaan, weet wel niet waar het weg kwam maar ik kon weer door. Ik haalde het mapje met daarin de foto van mijn vader en mijn zus onder mijn sportkleding vandaan, zodat zij erbij waren, als ik over de finish zou lopen. Mensen juichen onderweg je naam en riepen allemaal “Dirk, je bent een kanjer.” Ik ken deze mensen niet, maar ze dragen mij richting de finishlijn. Wat een gevoel geeft dit.

Alpe Dirk 2

Daar in de verte is de finishlijn de harde muziek hoor je al van een afstand, ik zet er nog even extra pas bij en loop naar de lijn, vijftig meter voor de finish zie ik mijn vriendin, broer en de vriend staan. Ik breek compleet en vlieg mijn vriendin om de hals en krijg van iedereen een schouderklopje. Wat een gevoel. Ik heb het gedaan en loop de laatste meter over de finish, alles valt van mijn schouders, dit had ik nooit en dan ook nooit willen missen wat kan een mens van ver komen en wat een kracht kan je hebben als je ergens voor inzet, niet normaal. Mijn tijd 3 uur en 48 min en mijn tijd op mijn GPS sporthorloge was 3 uur en 2 min omdat hij de pauze niet meetelt.

Na de finish vlug naar ons huisje waar ik een lekkere kop thee kreeg, onder de douche dook en stond. Toen was ik leeg, echt leeg. Ik wist niet dat je je zo leeg kon voelen. Ik had geen kracht meer, kreeg het koud en ben gelijk onder twee dekens gekropen en was gelijk weg. Na een uurtje of twee was ik er weer en ik voelde mij weer goed en zij we in de middag weer de naar de finishlijn gegaan om andere mensen aan te moedigen. Er zijn zelfs mensen die het drie keer wandelen of 6 keer op de fiets doen. Respect voor deze mensen.

Alles met alles ben ik zeer blij dat mijn broer mij toen belde om dit te doen om iets af te sluiten, een doel hebben in je leven houd je op je been, kijk vooruit en geniet van de tijd zou ik zeggen.

Na donderdag hadden wij nog twee dagen om weer bij te komen en dan zie je langzaam iedereen weer inpakken de boel weer afbreken en krijgt Alpe d’HuZes zijn rust weer terug.

Ik zou graag iedereen willen bedanken die dit heeft mogelijk gemaakt en vooral het team “Alpe Du Best” mijn dank.

Waarom dit verhaal, ben je klein of groot, ben je dun of iets gezet het maakt niet uit. Zet je zelf een doel en het maakt niet uit wat voor een doel, maar deel het met mensen of je vrienden en je zult zien dat je er veel voor terug krijgt. Het leven is maar kort en probeer er iets van te maken zou ik nogmaals zeggen en ga je net als ik naar de berg “Alpe d’HuZes” dan zul je iets meemaken wat ik niet op papier kan zetten. Ik heb het geprobeerd in dit verslag, maar er bij zijn is zo bijzonder, dat moet je een keer hebben meegemaakt. De vrienden en de warmte die je er bij krijgt, is iets wat je eens moet meemaken. Alles voelt goed daar boven op die berg en er wordt vaak gezegd dat je besmet kan raken als je daar eenmaal bent geweest. Dat klopt, kan ook ik nu zeggen, want we gaan er weer naar toe volgend jaar. We willen nu een eigen team oprichten en dan samen naar de berg gaan om geld op te halen voor het KWF. De actie heeft dit jaar 11,1 miljoen euro opgebracht.
Nogmaals iedereen bedankt voor deze hele bijzondere trip. Ik zal het nooit vergeten. Op naar 2017.

Voor meer foto en video’s van mijn trip kijk op onderstaande pagina’s:

https://deelnemers.opgevenisgeenoptie.nl/dirkekamminga
https://www.facebook.com/alpededirk/
https://www.facebook.com/dirk.kamminga/

 

Logo Meander

 

Steun ons en steun daarmee Alpe d’HuZes en het KWF.
Kijk op www.alpedunoord.nl

Hè, Hè

Hè, Hè

Voetstappen lopen nauwelijks hoorbaar door het natte zand, laten een vaag, bijna onherkenbaar profiel achter, gaan een steegje binnen en houden halt bij een blauwgroen geverfde deur. De steeg wordt afgetuurd, links, rechts. Dan komt een sleutel tevoorschijn vanuit een diepe zak en zonder ook maar enig geluid te maken wordt de deur geopend.

Na een sobere maaltijd is er intensief in boeken gezocht, de gevonden gegevens nauwkeurig in schriften genoteerd. Gisteren en ook de dagen ervoor zijn de grondstoffen deels gevonden, deels gekocht. In de moestuin achter de schuur was al veel te vinden, rijp genoeg om te oogsten. In het bos achter de akker was het wel even zoeken, maar toch. In de winkels werd wel wat vreemd gekeken. Dit soort stoffen wordt nauwelijks gebruikt, laat staan in deze combinatie. Maar….. alles is aanwezig. Het klimaat is nu zo geschikt. Niet meer dat natte, klamme, koude van de weken ervoor. Thuis is alles al voorbewerkt. Gestampt, gekneed, gemengd, gekookt, getrokken. Het laatste deel gebeurt in de werkplaats.

Hè Hè Profiel van Helene

De natte, doorweekte schoenen worden weggezet, een paar pantoffels aangedaan, de jas over een stoel gehangen en de tas leeggemaakt op een stenen verhoging. Formules tuimelen door elkaar, worden samengevoegd, gedeeltelijk doorgestreept, ingevuld. Een zucht. Nog eens het hele denken van voren af aan.
Uit een kast komen wat kommen en potjes, buizen en buisjes te voorschijn en in het midden van een lange, smalle tafel gezet. Vanuit een andere kast worden zakjes en potjes en kannetjes en een vijzel genomen. De inhoud van de leeggemaakte tas wordt doorzocht, wat gedroogde, sterk ruikende kruiden er uit genomen en in de vijzel bewerkt.
Na enige tijd zijn de potjes, buizen en buisjes met elkaar verbonden en bruisen en borrelen en stromen er allerlei kleurige vloeistoffen.
De ruimte ruikt… apart.
Het lijkt wel alsof het steeds kouder wordt.
Een hand voegt nog wat toe, neemt wat af, schudt, giet over en rust. Ogen nemen alles waar. De geur en de koude dringt zich steeds meer op. Gedachten herberekenen de gebruikte formules, de hoeveelheden grondstoffen.Het gezicht laat geen emotie los. Wachten, contro-leren, nog eens, en nog eens en dan…… het laatste mineraal toevoegen waar alles van afhangt. Heel precies wordt de hoeveelheid afgewogen, adem in….. De korrels glijden langzaam in de bruisende brei…..
Plotseling….. een lichtflits en nog een, groen, blauw, wit, geel, een donderklap, een explosie……. voldoende om haar profiel in de muur te etsen. Ze ziet het. Het is gelukt! Eindelijk! Subliem! Briljant!

Colette van Verseveld
26 november 2013