Archief van
Categorie: Flexzwervers

Flexzwervers 3

Flexzwervers 3

In deel 3 van Flexzwervers wordt de ontwikkeling op Mars geschetst en wordt een link gelegd met groepen en personen op Aarde. Deel 1 tot en met deel 6, leggen de basis voor de overige afleveringen.

 

5-68-2063

 

In de krater Orinda op Mars was door kolonisten sinds 2038 een stad ontwikkeld met bijna 800.000 bewoners. In de op 93 kilometer gelegen krater Achar was vanaf 2052 een moderne industriestad gebouwd. Er woonden slechts 4.000 volwassenen, alhoewel er 180.000 mensen werkten. De verbinding tussen Orinda en Achar was frequent en efficiënt. De  verplaatsing nam slechts elf minuten in beslag, waardoor de maximale tijdsspanne tussen een settle en een werkplek twintig minuten bedroeg.

De steden waren met horten en stoten ontwikkeld, mede door eenzijdige besluiten op Aarde. In de periode van 2032 tot 2041 hadden vijfduizend mensen, die de Marsvesters werden genoemd, de basis gelegd voor de ontwikkeling van Mars als leefbare planeet.

Vanaf 2041 was de kolonisatie pas goed op gang gekomen. Honderddertigduizend mensen waren, in een continue stroom van ruimtetreinen, gedurende drie jaar overgebracht. De toestroom van kwartiermakers, ontginners, technici  en zorg- en dienstverleners stokte na drie jaar als gevolg van aarzelingen over het Marsproject op Aarde. Die opschorting was problematisch, omdat er grote behoefte was aan operationeel personeel voor de bouw van de stad en de bouw van energie- water- en voedselfabrieken. De aanwezige experts werden omgeschoold en ingezet voor meer operationele  taken.
Begin 2044 waren er al 70.000 kinderen geboren, omdat participatie aan het Marsavontuur betekende dat vooral jonge mensen werden geselecteerd met een contract om minimaal drie kinderen te krijgen. Helaas was de sterfte hoog en lag de gemiddelde leeftijd een stuk lager dan op Aarde. Onderzoek had uitgewezen, dat stof, gebrek aan licht, relatief veel ongelukken en zelfmoord als gevolg van depressies, de hoofdoorzaken waren van het hoge sterftecijfer.

In 2047 was de toestroom van immigranten weer hervat. De belangstelling was groter dan verwacht. Slechts veertig procent kon worden toegelaten om een goede ontwikkeling van het leven op Mars te bevorderen. De selectie was streng, zowel fysiek, als psychisch, daarom stuurde men hoogbegaafde en talentvolle mensen naar Mars. De spreiding van de talenten over een dekkende diversiteit van kennisvelden werd als leidraad genomen voor de verdeling en toewijzing. Vanaf 2056 werden echter slechts mensen gestuurd die men op aarde kwijt wilde. De kentering in het beleid was toen al zichtbaar.

De destijds pas opgerichte Plurocrates, afgekort PLU, kwamen eind 2056 tot het besluit, dat voortzetting van het Marsproject niet zinvol was. Het koste teveel en er kwam niets terug. De gebeurtenissen en veranderingen op Aarde werden belangrijker geacht dan voortzetting van de Marsmissie.
Op 1-1-20157 werden de contacten met Mars werden abrupt verbroken. De inkomende communicatie van Mars werd afgeschermd en de Plurocrates verspreidden het nieuws, dat Mars alle communicatie had geblokkeerd en geen immigratie meer toeliet. Mars had de onafhankelijkheid uitgeroepen, zo beweerde Raves, de woordvoerder van de PLU. Een strafexpeditie werd overwogen, maar dat was meer een politiek praatje, dan een reëel plan.

De drastische beëindiging van de Marsexploratie had een verwoestende uitwerking op de moraal van de Marsianen. Door individuele en collectieve zelfmoord en een sterke daling van het geboortecijfer, daalde het aantal Marsbewoners met bijna honderdtwintigduizend. In 2060 liep de overvloed aan zelfmoorden snel terug en sinds vorig jaar groeide de bevolking weer. Men had uit de nood een deugd gemaakt, vastgesteld dat verder leven zonder de Aarde goed mogelijk was en had besloten Mars uit te roepen tot onafhankelijke planeet. Een actie waarvan ze zelf niet bevroedden, dat deze als praatje al verspreid was in 2057 op Aarde. Niet alle Marsianen waren het eens met dit besluit. Een klein groepje van enkele honderden mannen en enkele vrouwen, keerden zich af van de nieuwe orde en kozen voor een gezamenlijk verblijf in de krater Rynok. Het betrof voornamelijk mensen die in het laatste jaar op Mars waren gearriveerd.

In 2063 was meer dan de helft van de bewoners op Mars geboren. Voor hen was leven op Mars vanzelfsprekend. Ze konden veel beter dan de ouderen, een paar uur zonder ademmaskers buiten verblijven, dankzij diverse ontwikkelingen.

Wolken op Mars; Flexzwervers 3Na veel experimenten met proefpersonen die ernstige misdaden hadden begaan, waren de bewoners fasegewijs succesvol gemuteerd voor het luchtmengsel van Mars. Een mengsel dat steeds zuurstofrijker werd als gevolg van de mijnbouw naar ijs, dat gesmolten werd om zo een dampkring te ontwikkelen. De eerste wolken waren al in 2058 verschenen en twee jaar later had het voor het eerst geregend, zij het aan de andere kant van de planeet.
De meteosondes en zes satellieten maakten het mogelijk de gehele planeet te observeren. De stealth-uitvoering maakte het onmogelijk om de apparaten vanaf de aarde te zien. Dankzij de hoogbegaafde bevolking was het voor de Marsianen mogelijk om nieuwe technologieën te ontwikkelen in een veel hoger tempo dan waartoe de wetenschap en technici op Aarde in staat waren.

Op 2.153 kilometer afstand was in korte tijd een tweede stad ontwikkeld, waar nu 50.000 mensen woonden. Er was een gesloten vervoerssysteem aangelegd voor personen en goederen. Het buissysteem werkte volgens een vacuüm systeem.
De snelheid was beperkt tot elfhonderd kilometer per uur, waardoor de reistijd over een afstand van 2.373 kilometer tussen de centrale stations in beide steden op iets meer dan twee uur uitkwam. Er waren plannen om een nog snellere verbinding aan te leggen naar de, op vijf-en-een-half duizend kilometer verder gelegen, krater Chatturat, aan de andere kant van Mars.
De ontwikkeling van leefomgevingen in kraters bood enige bescherming tegen de stofstormen op Mars.

De MIR, het Mars Instituut voor Rehabilitatie, had via een satelliet tussen Mars en Jupiter de communicatie met de Aarde kunnen herstellen. De contacten werden onderhouden met een kleine elitaire groep die aansluiting bij de Marsianen zocht.
De MIR was omzichtig met de contacten en controleerde de personen via een tweetal uitermate betrouwbare contacten, die waren ondergedoken om aan het toeziende oog van de PLU te ontkomen, na een ernstig verschil van inzicht over het project waar ook Yukoyi aan werkte. Åge Sverd en Esma Muñoz waren tot de conclusie gekomen dat de PLU het oorspronkelijke doel van de pico-moleculen en atto-quarks hadden gewijzigd in een gevaarlijke richting. Na een pittige, korte discussie werden ze onderweg naar huis gevolgd, lastig gevallen en werd geprobeerd hen te vernietigen. Ze hadden spijt van het feit dat ze zeven stewards hadden gedood, maar zelfbehoud gaf hen dat recht vonden ze.

De Plurocrates probeerden hen wel te vinden, maar als gevolg van hun eigen actie om Åge en Esma te schrappen, waren de twee zeer moeilijk te traceren. Esma en Åge hadden een bijna parallelle identiteit aangenomen van twee leden van de Plurocrates, iets wat de PLU zich niet zouden kunnen voorstellen. Alleen drie contacten op Mars en een kleine groep van negen personen op Aarde wisten wie ze werkelijk waren. Ze vertoonden zich zo weinig mogelijk in het openbaar. Als dat nodig was, ondergingen ze eerst een pijnlijke transformatie van bijna twee uur, waarna ze in de gedaante en met de kenmerken van twee van hun getrouwen konden reizen.

Over enkele dagen vond een bijeenkomst plaats zonder dat deze zichtbaar was. Esma had de twee andere flexzwervers een gecodeerd bericht gestuurd. Zij en Åge onderhielden de contacten met Ares12 van de MIR op Mars. Ares12 was een pseudoniem voor een van de drieëntwintig MIRes.

Verstrengeling in FlexzwerversYukoyi en Siem genoten van hun intense, orgastische vrijerij, die extreem voelbaar was door het manipuleren van de senschips voor zintuigelijke waarnemingen. Zo nu en dan lagen ze uitgeput naast of op elkaar. Ze aten wat, dronken wat, namen energieboosters en gingen vrolijk verder. Soms vielen ze korte tijd in slaap.

Yukoyi vroeg zich meermaals af wat het leven voor zin had, behalve dit, maar wist ook dat ze dit alleen dacht als ze er mee bezig was, met wie dan ook, of alleen.
Ze had nog twintig uur om Siem ja te laten zeggen, dus nu nog niet. Ze pakte hem en duwde hem in een voor hem onmogelijke positie, die haar maximaal genot op zou leveren. Siem liet haar begaan en voelde tot diep in zijn hersens wat ze allemaal deed. Ondanks het plezier dat hij had, leek het wel of hij er niet helemaal bij was. Er was iets dat hem afleidde, maar hij kon het niet grijpen. Morgen voor de zekerheid een mindcheck doen, dacht hij. Op dat moment hoorde hij, zonder dat Yukoyi het kon waarnemen, een korte zin die hem vroeg contact op te nemen met Chi, zijn contact met MIRoA. MIRoA was de organisatie van MIR op Aarde. Hij besloot straks te berichten dat hij morgen contact zou leggen.


Wordt vervolgd…..

 

Logo Meander

https://stargazerslounge.com/topic/213513-mars-observing-the-red-planet/

Een settle is een woongemeenschap van ongeveer 1.200 personen die zorg dragen voor elkaar. De woongemeenschappen ontwikkelen en beheren hun eigen omgeving.

 

Flexzwervers 2

Flexzwervers 2

Deel 1 tot en met deel 6 van Flexzwervers, leggen de basis voor de overige afleveringen.

 


3-68-2063

 

Sumita liet de lifestylerobot haar kapsel en make-up kiezen en verzorgen. Daarna vroeg ze Momoe om passende kleding te selecteren, nadat ze Siems kerngegevens aan haar had gezonden. Ze was blij dat Momoe hooggevoelig geprogrammeerd was, zodat ze niet met een oranje setje aan kwam zetten. De zwart-antracietgrijze combinatie met kleine kobaltblauwe accenten was stijlvol en zou Siem nog net niet betoveren, dacht Yukoyi. Siem een van de flexzwervers, wie had dat gedacht?

Ze had Siem voor het eerst ontmoet in virtuele colleges over hersencapaciteit. Een week later hadden ze plotseling tegenover elkaar gestaan op een congres in Berlijn. Niet direct, maar de sensescan in hun N-watch had gepiept, richting gegeven en in een oogwenk stonden ze tegenover elkaar. Dat beiden hadden gereageerd, zei meer dan genoeg. Veel meer, want ze verlieten het boeiende seminar twee uur te vroeg, om een lange nacht al in de middag te beginnen.

Yukoyi keek naar haar hologram en liet het ronddraaien. Perfect, was haar stille oordeel. Ze vroeg de in haar pols geïntegreerde N-watch om de benodigde transitietijd op basis van de aankomst van Siem. Het antwoord kwam direct. “Negenenzeventig minuten, zei de N. “Als u nu reserveert bent u met de minishuttle over achttien minuten op Skycon 35-578 voor uw transfer.” Yukoyi reserveerde en bevestigde de transitie. Het woord transitie was een grapje van Skyway die de korte transfertijd tussen twee plaatsen niet meer bij het begrip reis vond passen en daarom had gekozen voor transitie.
Toen Yukoyi van de minishuttle in de connectcan van Akita naar Tokio was overgestapt en zich comfortabel had geïnstalleerd, gaf ze haar appartement opdracht om alles klaar te maken voor de avond en de nacht. Een tweetonige reactie gaf aan dat de opdracht was geaccepteerd en uitgevoerd.

Yukoyi dacht met plezier terug aan de vorige ontmoetingen met Siem en liet zijn recente gegevens toe tot haar geheugen. Flexzwervers hè. Hij had tenminste het lef, terwijl zij haar familie en haar huis niet zou kunnen missen. Het hebben van een vaste basis had ook een zakelijke reden, daarom zou ze Siem nooit thuis uitnodigen en verbleven ze vandaag en eventueel morgen in haar appartement in Tokio. Een appartement dat ze met acht anderen deelde. Gebruik geschiedde op basis van reservering. Als dit appartement niet beschikbaar was geweest had ze een andere gekozen uit de pool waarin ze deelnam.

Haar moeder werkte voor Skyway en was deelnemersassistente. Alle vragen en problemen van deelnemers aan Skyway die niet door het systeem werden beantwoord, kwamen op haar bordje terecht. De oplossingen werden eenmalig aangeboden door de assistenten, omdat iedere nieuwe vraag en antwoord en ieder nieuw probleem en bijbehorende oplossing als vanzelf onderdeel werden van de geautomatiseerde, globale Skyway Participatieservice. Yukoyi’s vader was er in haar beleving nooit geweest. Haar moeder had verteld dat hij in de dertiger jaren was gesneuveld in een van de korte oorlogen tussen drie landen. Landen die niet meer bestonden, nu de wereld was opgedeeld in zes conglomeraten. De nieuwe structuren hadden niet meer de hardheid en soevereiniteit van de vroegere staten. Het waren bestuurbare eenheden, maar feitelijke grenzen bestonden niet en een natie en een nationaliteit, zoals vroeger, bestond niet meer.

Yukoyi had een bijzonder beroep, of beter gezegd een bijzondere taak. Activiteiten, die gecamoufleerd werden door een schijnfunctie als controledocent voor natuurwetenschappen, namens het Aziatische conglomeraat. In werkelijkheid nam ze deel aan een zeer geheim project voor exogene hersenmodules en een project voor bestuurbare pico-quarks, die op een natuurlijke manier in de hersenen en zenuwbanen konden worden gebracht.
Siem kende haar werkelijke taak niet en ondanks de open persoonscommunicatie, was dat gedeelte meerdimensionaal afgeschermd, zodat niet eens de indruk van verborgen informatie kon ontstaan.

Associatie in de hersens Flexzwervers

Yukoyi’s hersens waren, mede op haar eigen verzoek, gemuteerd door artificiële elementen toe te voegen, zodat ze haar werk beter kon uitvoeren. Haar associatieve vermogen was vier jaar geleden vergroot met een initiële factor van bijna twaalfhonderd. Dat was pas het begin geweest, omdat de assimilatie van haar hersens met de kunstmatige toevoegingen, de verbindingen bleven versterken.

Haar natuurlijke talenten waren groter dan die van haar collega’s. Haar waarnemings-vermogen en begrip ontstegen die van haar opdrachtgevers, de Plurocrates. Ze wist nagenoeg zeker dat de Plu haar voorbij een bepaald niveau niet konden lezen, laat staan begrijpen. Ze had onopgemerkt een combinatie van zelf samengestelde mutaties laten uitvoeren. Wijzigingen die haar de niet te detecteren mogelijkheid boden om gegevens, redeneringen, conclusies en resultaten over te brengen naar een door haar zelf ontwikkeld uniek opslagsysteem. Als ze het daar had opgeborgen was het elders onvindbaar en kon zij er als enige gebruik van maken. Ze was zich er terdege van bewust, dat anderen welhaast zeker een zelfde, of vergelijkbare module voor zichzelf hadden gemaakt. Het deerde haar niet en het koste op dit moment teveel tijd om een breker te vinden die daar achter kon komen.

Ze stapte uit in Tokio en liep naar Pierre’s, een op de oude school gebaseerd Europees restaurant aan het plein van Skycon 33-56. Siem zou over twaalf minuten arriveren. Eerst maar plezier maken en dan eens kijken wat we nog meer kunnen bereiken, dacht Yukoyi. Ze kwam graag bij Pierre’s, omdat het zo warm, rommelig en gezellig was, vergeleken met haar steriele werkomgeving. Het was een andere wereld dan haar zwaar beveiligde, strakke en zelfreinigende design appartementen. Pierre’s was een van de plekken waar je ontkwam aan de ogen en oren van de global safety agency. Door haar werk was er weinig overgebleven van haar privacy. Ze nam de continue, integraal geautomatiseerde observaties niet meer waar, daarom was het voor haar, alsof het niet bestond.

De vriendelijke, lichtgroene ober, zwoof naderbij om een camarccino neer te zetten. De ober verschoot van kleur naar lichtroze, zei alstublieft en zwoof geruisloos naar een ander tafeltje. De zachte melkkoffie met drie druppels amarettomelasse, was heerlijk. Ze zag kijkend over haar camarccino Siem lopen. Ze activeerde haar toegang, die ze had geblokkeerd toen ze uit de hypercan was gekomen. Siem liet zijn rolkoffertje voor zich uit rijden, keek op zijn N-watch om contact te maken, maar Yukoyi was hem voor. Hij liep rechtstreeks naar haar tafel, omdat de C-chip in zijn hersens hem de weg wees.

Yukoyi stond al en gaf hem een kus en zei: “Fijn dat je er bent, Siem. Tachtig weken is te lang geweest.
Hij gaf haar nog een kus, iets langer dan de vorige en hield haar vast. “Wat ben je toch een ravissante verschijning, Yukoyi.”
Een glimlach en een impliciete reactie, toen ze hem in zijn arm kneep en achter zijn oor kuste, zonder hem aan te raken.
“Hoe doe je dat”, vroeg Siem verbluft.
“Nieuwe opties op mijn N”, zei ze. Ze liet de integratie in haar pols zien om de aandacht af te leidden, want ze had bijna iets stoms gedaan. Een nieuwe techniek demonstreren die niemand kende. Haar glimlach werd breder toen ze vaststelde dat Siem haar vage antwoord slikte. Hij bestelde een camarccino met extra melasse en een rode juizkick, nadat hij haar had gevraagd of ze nog een koffie voor zoetverslaafden wilde. De vorige was niet zoet genoeg had Yukoyi gezegd en ze wilde hem nu exact op nul graden drinken.
“Afkoelen voor een opkomende hittegolf?”, vroeg Siem.
Yukoyi keek hem spottend aan, gaf geen antwoord en ging dichter bij Siem zitten.

Na veertig minuten zo te hebben gezeten, gekletst en elkaar opnieuw aanvoelen, vroeg Yukoyi: “Hoeveel tijd heb je?”
“Zo lang als ik wil”, zei Siem.
Ze keek hem aan en zei dat het jammer was dat ze over twee dagen weer aan het werk moest. Echt jammer vond ze het niet, want twee dagen was voor haar een lange tijdsboog voor een liefdevol, actief en intens samenzijn. Kort en heftig vond ze fijner. Ze moest bovendien binnen vijftig uur dé vraag aan Siem stellen.

Wordt vervolgd…..

Logo Meander

Zwoeven is geruisloos voortbewegen door het gebruik van magnetisme, aangestuurd door signalen die met de snelheid van het licht worden verwerkt door satellietcomputers op driehonderd kilometer buiten de dampkring. Het is een toegepaste vorm van zweven, maar zweven wordt gezien als het voortbewegen op lucht met gebruikmaking van temperatuurverschillen en de zwaartekracht.

De connectcan is een systeem van de concurrent van Skyway, Hyperloop. De Hypercans of connectcans waren kleine vervoermiddelen voor maximaal zestien personen, die in een bijna vacuüm maximaal twaalfhonderd kilometer per uur haalden.
Beide systemen zijn even snel en comfortabel. Om zakelijke concurrentie met nadelen voor de consumenten te voorkomen, heeft de Liga der Conglomeraten (LdC) tien jaar geleden de rechten toegewezen. Skyway is door haar eerdere start zeker vijf keer zo groot als Hyperloop.

 

Flexzwervers 1

Flexzwervers 1

Deel 1 tot en met deel 6 van Flexzwervers, leggen de basis voor de overige afleveringen.


3-68-2063

 

Siem van der Molen stapte in de shuttle die hem naar de conjunctie zou brengen. Hij had zojuist de deur van zijn Tiny-House definitief achter zich gesloten om toe te treden tot de groeiende groep van flexzwervers. De compacte, slimme woning zou door de coördinator van de vereniging van bewoners worden verkocht. Een residu van naar schatting honderdduizend eenheden zou op zijn liquiditeit worden bijgeschreven. Het beheer van zijn liquiditeit liet hij tegen een geringe vergoeding over aan een rentmeester. Rentmeesters waren zo’n twintig jaar geleden in ere hersteld, na het definitieve debacle van de bancaire economie. Hun taken waren uitgebreid naar het beheer van alle bezittingen van individuen.

Met een klein rolkoffertje, dat ook als rugzak kon worden gedragen trok hij voor onbepaalde tijd de wijde wereld in. Vanaf nu was hij professioneel en erkend flexzwerver met wisselende verblijfslocaties en inzet van denk- en spierkracht naar eigen wens en inspelend op de behoeften van ruilers. Ruilers waren individuen die iets over hadden, in natura of liquide eenheden, voor een dienst of materie van flexzwervers, of andere aanbieders. Het zijn van ruiler was een kortetermijnpositie van een blijver, een groeier, of een zwerver. Het was de partiële fase van een individu die duurde tot de wens was vervuld.

Het flexzwerven was de afgelopen jaren met name onder dertigers in zwang gekomen. Flexzwerven was uitgelokt door de ogenschijnlijk volledige individualisering en de gepersonifieerde democratisering. Het werd flexzwervers een stuk eenvoudiger gemaakt door de wereldwijde acceptatie van Skyway. Skyway had ultrasnelle railverbindingen over de gehele wereld gerealiseerd voor alle type trajecten. De tunnel onder de Beringstraat had het grootste deel van de wereld bereikbaar gemaakt binnen een transitietijd van maximaal elf uur. Soortgelijke verbindingen in de vorm van tunnels en bruggen tussen de eilanden van Indonesië, naar Japan en naar Australië hadden in de jaren daarna het netwerk robuuster gemaakt. De eilandengroepen en eilanden in de oceanen bleven vanwege de afstanden buiten het netwerk, evenals Nieuw-Zeeland en IJsland. De Herverenigde Naties had een groot deel van de oceanen, inclusief bijna geheel Oceanië, de status ongerept toegekend. Dit betekende dat er beperkt gevlogen en gevaren mocht worden.

Het grootste gedeelte van de maatschappij bestond nog uit blijvers en groeiers. Zwervers waren vroeger een onbestemde groep, die met de nek werden aangekeken. Tegenwoordig werd er naar hen opgezien. Ze waren in de ogen van de meeste blijvers de vrije elite, die zich had ontworsteld aan veel verplichtingen. Om aan het beeld te voldoen, had de groep zichzelf de naam Flexzwervers gegeven, al wist niemand wanneer en door wie dat was bedacht.

De reis verliep zoals altijd, uitermate comfortabel. Hij sliep vijf uur. Gedurende die periode werd zijn persoonlijke omgeving omsloten met een ondoorzichtige kap. De rest van de tijd las hij een verhaal, nam hij nieuwe informatie op en genoot hij van een driedimensionale, holografische film. Tijdens zijn slaap nam hij informatie op, die hij de komende tijd nodig had voor zijn activiteiten. De informatie was triviaal en niet gevoelig. Het meeste was een bevestiging, maar werd verstrekt om te worden verbonden met andere reeds opgenomen informatie en met een geringe hoeveelheid nieuwe gegevens en informatie. In het tweede deel van zijn slaap leerde hij in veertien minuten vier procent van het Japans en scoorde hij zeventien procent voortgang. De rest van de cursus was voor de komende vijfenveertig dagen ingepland. De informatieverwerking geschiedde geheel onbewust, alhoewel het van te voren was ingepland.

Je merkte niet dat je reisde. Het was alsof je in een hotel was, met een eigen kamer, een restaurant, een virtuele tuin en zelfs een terras en live muziek, als je dat wilde. Alles werd beleefd als echt en als je er niet op lette, was dat precies de ervaring die het teweeg moest brengen, om de gecalculeerde, substantiële rust te bieden.

conjunction

Zeven minuten en veertig kilometer na zijn vertrek stapte Siem uit. Na een korte controle door de zachte, lichtblauwe veiligheidsrobots, stapte hij op een lopende band om de tweehonderd meter naar de globe-shuttle af te leggen. Hij zou zonder tussenstops van Amsterdam naar Tokio worden verplaatst en daar over acht uur en zevenenveertig minuten aankomen, zag hij op zijn N-watch toen de serie van zeven shuttles vertrok.

Bestellen en reserveren van een transitie, geschiedde spraak gestuurd. Een wederzijdse bevestiging leverde een verzekerde plaats in de shuttle op en transitiefee werd op de liquiditeit van de passagier in mindering gebracht. De frequentie van de shuttleseries was zo hoog, dat er nagenoeg altijd plaats was.

In het begin was men nogal sceptisch geweest, maar na de eerste lokale en regionale successen was Skyway in minder dan tien jaar een begrip geworden, zoals de trein dat in vroeger dagen had gedaan. Het verschil was, dat de op zonne- wind- en getijdenenergie aangedreven krachtcentrales, die de benodigde energie leverden, geen enkele vervuiling tot gevolg hadden. Het energieverbruik was laag, er was geen personeel nodig en door massaproductie waren de shuttles zo betaalbaar, dat reizigers tegen lage transitiefees werden verplaatst, terwijl de deelnemers in Skyway hun liquiditeit vorstelijk zagen toenemen.

Siem had een flink pakket deelname-eenheden in Skyway, wat vooral het gevolg was van de gedurfde en vooruitziende blik van zijn vader in 2016. Die had met een deel van zijn spaargeld toen al aandelen gekocht. De supporters en durvers van de initiële jaren van Skyway werden fors beloond toen de shuttles, wijk, stad, regio, landen en tenslotte de gehele globe veroverden. De aandelen waren na de monetaire Apocalyps, omgezet in deelnemers-eenheden, die iedere jaar werden omgezet van verwachte waarde naar genormaliseerde eenheden. Siem bezat meer dan achthonderd miljoen van die eenheden en dan te bedenken dat het tarief voor een reis van Amsterdam naar Tokio maar driehonderd eenheden was en hij als premium-deelnemer maar de helft van die fee hoefde te verrekenen.

Siem liet de bespiegelingen over de ontwikkeling van Skyway achter zich, bestelde een vegadiner en luisterde naar een multidimensionaal concert van Mozart, dat dankzij zijn N-watch en een nanosensechip door zijn hersens werd ervaren, zonder dat anderen het hoorden. Na het diner stuurde hij een zwerverskusbericht de wereld in en wachtte af. Het bericht had zich in een oogwenk verspreid als een sensitief web binnen een haalbaar bereik van zijn aankomstconjunctie.

Yukoyi reageerde als eerste. “Ben in Tokio, vanavond 22.00 Skycon 33-56?” Ze had in het Japans gesproken, maar Siem hoorde het in het Nederlands. Gelukkig sprak iedereen Engels tegenwoordig, want de autovertaler vond hij te onpersoonlijk voor een persoonlijke ontmoeting met een vrouw als Yukoyi Sumita. Dat hij Japans leerde, hoefde zij nog niet te weten. Hij bevestigde haar voorstel en sloot daarmee de zwerfkus af voor anderen.
Skycon 33-56 was een lokale conjunctie, vier minuten verder met de stadsshuttle vanaf zijn aankomstconjunctie. Hij wist in ieder geval waar hij zou overnachten en met wie, maar wat hem te wachten stond, dat wist hij nog niet.

Wordt vervolgd…..

 

meander

Een N-watch, of nervewatch is een polsband, ketting, broche of riem, die gebruikt wordt als communicatiemiddel met anderen, maar ook voor een betere aansturing van en door de hersenen. Het is een verbaal gestuurd communicatie-instrument. Mensen die het zich kunnen veroorloven, laten een of meer nanosensechips in hun hersens en zenuwstelsel plaatsen om met behulp van de nervewatch waarnemingen te ervaren die  beperkt blijven tot de eigen beleving. als dat gewenst is.

Een nanosensechip is een minuscule chip die in de bloedbaan wordt gebracht en door middel van afstandsbesturing op de juiste plaats in het lichaam wordt gebracht, waar het wordt ingekapseld.

Eens per acht dagen een vervolg van Flexzwervers.