Archief van
Categorie: Informatief

Informatieve column met links naar meer informatie.
Op basis van actualiteit, of eductieve waarde.

Grote Borsten

Grote Borsten

Ze lagen in het grote warme bed naast elkaar.
Zij keek naar hem en hij naar haar
Hij had nu lang genoeg gewacht, daarom maakte hij haar duidelijk wat hij wilde.
Ze knikte, gaf hem een kus en nog een en nog een.

Hij pakte haar zo goed en kwaad als dat ging vast en lachte.
Een lach die direct beantwoord werd met daarop volgend nog een kus en innige omhelzing.
Hij voelde haar borsten, werd er opgewonden van en bewoog zijn lippen in haar richting.

Toen hij zijn handen op haar rechterborst legde, kon ze niet langer wachten.
Ze trok haar shirt uit en trok hem naar zich toe.

Zijn ogen werden groter en zijn mond sloot zich om de tepel van de bron van zijn verlangen.
Af en toe wisselde hij van borst.
Toen hij na een kwartier losliet, was zijn buikje vol en viel hij na een welverdiend boertje in slaap in de armen van zijn moeder.

 

Roeien in gedachte verte

Grote Borsten: Borstvoeding

Pas op…. Inbrekers…

Pas op…. Inbrekers…

Johan reed met zijn witte Renault Kangoo door de Literatuurwijk in Almere. Het was drie uur ’s nachts en tot nu toe was het rustig geweest. Loos alarm over een inbraak en overlast van een bekende groep jongeren bij een supermarkt, die huiswaarts keerden nadat Johan ze had aangesproken.
De afgelopen weken was het aantal inbraken gestegen. Hij had vorige week twee maal oog in oog gestaan met inbrekers die niet van plan waren om mee te werken. Een collega had daarbij dusdanige kneuzingen opgelopen dat zij zeker een maand uit de roulatie was. Het belangrijkste was dat ze de daders hadden gevat, had zijn collega gezegd.

Na op twee bedrijventerreinen een controleronde te hebben gedaan en negen bedrijven binnen te hebben gecontroleerd, was Johan onderweg naar het winkelcentrum. De intensiteit van de controles was afhankelijk van de abonnementen die de bedrijven hadden. Sommige bedrijven hadden gekozen voor een totaalabonnement. Dat betekende vier keer per dienst de gebouwen volledig controleren. Volgens Johan zouden meer bedrijven dat moeten doen.

Osman, de collega van Johan reed in Almere Poort en kon als het nodig was in enkele minuten bij Johan zijn en andersom. In  noodgevallen of concrete, verdachte situaties belden ze de politie. Ze wachtten zelden op de politie om te voorkomen dat eventuele daders er vandoor gingen. Osman werkte net als Johan al jaren in de beveiliging en de twee mannen hadden een hechte band opgebouwd.

Zowel Johan, als Osman werden opgeroepen. De collega in de meldkamer zei dat ze zes meldingen hadden ontvangen over geluiden in een kantoor dat verbouwd werd. Er was sprake van zachte geluiden, maar ook een keer een hoop lawaai. Enkele minuten geleden werd een harde klap gemeld en mogelijk gegil van een slachtoffer. De politie was gewaarschuwd, maar had het druk. Men probeerde zo snel mogelijk een auto te sturen.

Johan zette het oranje zwaailicht aan en reed tegen de regels in over de busbaan. Toen hij er bijna was zag hij Osman aan komen rijden. Het alarmlicht aan de buitenzijde van het pand flitste fel, hetgeen spookachtig werd versterkt door de dichter wordende nevel. Osman stapte uit en liep naar Johan.
“Wacht jij op de politie, dan loop ik alvast rond het pand”, zei Johan. Osman zette zijn auto op de oprit om het hek te blokkeren, terwijl Johan muisstil rond het pand liep, zonder licht te gebruiken. Hij zag en hoorde niets, maar op de eerste verdieping brandde licht. Hij liep terug om Osman te halen.

“Er brandt licht boven. Ik vertrouw het niet”, zei Johan.
“We gaan naar binnen, sluiten alles goed af beneden en gaan dan samen naar boven. Oké?”
Ze liepen samen een ronde beneden en stelden vast dat alles dicht was.
“Als er iemand binnen is, moet hij zich hebben laten insluiten”, zei Osman.
Johan zei: “Dat kan, maar het kan ook een werknemer zijn. Misschien is hij niet alleen.”

De twee beveiligers van liepen naar de trap. “Ga jij met de lift?”, vroeg Johan, “dan pak ik de trap.” Op dat moment hoorden boven iets vallen. “Die is voor ons”, zei Johan gedecideerd.
Ze kwamen zonder problemen boven en wisten dat ze beet hadden. Verstoppertje spelen had geen zin meer, daarom gebruikten ze beiden een felle, zware zaklamp. Overal stond of lag bouwmateriaal en het was nogal stoffig.
“Kom naar buiten, armen gespreid”, riep Johan. Osman liep naar de eerste deur, maar die was geblokkeerd. Dat gaf te denken. Osman bleef bij de deur staan en wachtte tot Johan de andere ruimtes had gecontroleerd. Ze hielden elkaar zoveel mogelijk in het zicht. Toen Johan terug was zei Osman dat hij gereedschap ging halen, dan konden ze de deur uit zijn sponningen halen.

Eenmaal buiten hoorde Osman in de verte een politiesirene. Hij pakte een gereedschapskist, liep weer naar binnen en deed de deur op slot.
Binnen twee minuten lagen alle pennen er uit en moesten ze achteruit springen, omdat de deur met een klap naar buiten kwam, gevolgd door een lading planken.
“Kom naar buiten”, brulde Johan. Geen reactie.
Osman riep: “Kom er nou maar uit, want anders moeten we je halen. Dat kan vervelend worden, vooral voor jou.”
Weer geen reactie. Ze hoorden een zacht geluid.

Na een minuut te hebben gewacht en de inbreker meermaals te hebben opgeroepen zelf naar buiten te komen, begon Johan planken, gipsplaten en zakken met gips te verwijderen. Osman stond achter hem, bedacht op een uitval van de criminelen.
Plotseling begon Johan te lachen.
“Wat is er?”, vroeg Osman, die even dacht dat het Johan teveel was geworden.
Johan bukte, pakte iets op en draaide zich om. In zijn handen hield hij een jonge herdershond. Het dier was helemaal wit van de gipspoeder. “Onze inbreker”, zei Johan. De hond kwispelde vrolijk met zijn staart.
Osman liep naar hen toe en aaide het dier over zijn kop. Hij zei: “We nemen hem mee en dan leiden we hem op voor de beveiliging. Ik weet al een naam. Gerry.”

meander

The reign of the Donalds… From Democracy to Dynasty

The reign of the Donalds… From Democracy to Dynasty

The dawn of the new era was already looming over the United States of America more than a year ago. Friday January the 20th, the reign of the first Emperor of the USA had its lift off into a temporary presidency.
Meander expects that the phrase ‘you ain’t seen nothing yet’, as daring Americans like to say, will be fully applicable to all Americans future. Governing by tweet and establishing the next Trumpian Empire is what lies ahead. A period in which critical opinions are punished and a Trumphasian Dynasty is controlling media policy and media licenses.

Democracy was progressively dismantled by the American bipartisan system, with nothing to choose, except one of two illusive, doubtful characters. The election was overshadowed by threats, lies, influence from abroad and by penetration of electors minds with deceiving marketing strategies. Strategies that aren’t aiming at the interest of the common people, but still suggest they do so.

In a swift move, within two years, Trump and his mates will walk an Erdogannian route mixed with Vladimirian tactics to prevent a successful election for the Democrats in 2018. They will, with all means, force a transition that enables Trump to stay in for at least eight years. A period in which he can arrange his succession by one of his sons or his son in law. The Emperor of the USA, Donald the first, might have as successor Donald the second and so on, and so on.

Trump and his prophets want to make you believe, that their politics are not in their own personal interest but in the interest of the people of the United States of America. But, it will only take a short while before democracy gets another interpretation in a way that you could write and read it as “democrazy”. Trump is formally preaching democracy, without explaining that in his mind, democracy is the way his family will rule the nation for decades.
In the meantime everybody is obliged to work, getting just enough payment to stay alive and buying all their stuff from companies owned by the Emperor, his government and his friends. Jobs for everybody, but no more land of the free.
From now on, the army and nuclear weapons will be used as business instruments, to enhance the need for greed.

So my dear Americans, be prepared for the transition from democracy to dynasty and the inevitable implementation of adjusted slavery. And… be prepared for war.

 

Roeien in gedachte verte

 

Democracy

Dynasty is a sequence of rulers from the same family, usually in the context of a feudal or monarchical system but sometimes also appearing in elective republics.


Fairytale: The new clothes of the emperor.

 

Universele Verlichting op z’n Gronings

Universele Verlichting op z’n Gronings

Universele verlichting op z’n Gronings” is een artikel van Nicolette Marié op haar pagina Accentaigu.nl.
Het artikel gaat over een bijeenkomst van “belangrijke” personen. VIPs, die met elkaar in gesprek gingen over: “Groningen, goed en wijs bestuur.” De bijeenkomst werd gehouden ter ere van het twintigjarige bestaan van de Comenius leergangen.

Nicolette fileert op scherpe wijze deze pompeuze bijeenkomst. Een lustrumfeestje dat meer weg heeft van een vorm van zelfbevrediging, dan dat het oplossingen voor de problematiek van Groningers dichterbij brengt. Nicolette relateert het handelen van overheid en NAM aan het gedachtengoed van Comenius. Of de deelnemers aan het lustrum zich daar bewust van zijn, is twijfelachtig. Comenius zou zich enkele malen in zijn graf hebben omgedraaid, als hij de misinterpretatie van zijn filosofische principes had kunnen waarnemen.

Nicolette komt aan het einde van haar betoog tot een heldere, nauwelijks te vreten conclusie.
Een verhaal dat je wilt lezen en een verhaal dat je moet lezen om het verschil in belevingswerelden te begrijpen.

Klik voor meer informatie over Accentaigu en Nicolette Marié op de link hieronder.
Het artikel kun je lezen door te klikken op de link in de eerste regel, of hieronder.

meander

Accentaigu en Nicolette Marié

Klik HIER voor het artikel “Universele verlichting op z’n Gronings.”

Clash der Giganten.

Clash der Giganten.

Sterrenhemel vlak voordat Andromeda en de Melkweg botsen.
Bron foto: Nasa.gov

 

Een onvermijdelijke, gewelddadige clash van twee giganten bedreigt ons zonnestelsel. Op zo’n ruwe, twee-en-een-half miljoen lichtjaar van onze Melkweg bevindt zich het Andromedastelsel. De Melkweg en Andromeda razen met een snelheid van 110 kilometer per seconde op elkaar af en zullen onvermijdelijk met elkaar botsen. Die 110 kilometer per seconde is hetzelfde als 400.000 kilometer per uur. Dat wordt dus een flinke klap. De stelsels zullen elkaar uit hun verband rukken om uiteindelijk een nieuw stelsel te vormen. Deze brute clash der giganten blijft niet zonder consequenties.

Impact

Andromeda is een stelsel dat veel lijkt op ons eigen Melkwegstelsel, maar het is ongeveer twee keer zo groot als de Melkweg. De spiraalnevel van Andromeda heeft een doorsnede van 250.000 lichtjaar, wat betekent dat het licht er 250.000 jaar over doet om van de ene kant naar de andere kant van dat stelsel te komen. Dat is groot, heel groot.
De Andromedanevel heeft een biljoen sterren (1.000.000.000.000 sterren), wat drie keer zoveel is als het aantal sterren in onze Melkweg. In totaal botsen er 1,4 biljoen sterren met elkaar en met de daarbij behorende planeten, kometen, asteroïden en donkere materie. Hieronder staat een schets van de sterrenhemel tijdens de botsing van beide sterrenstelsels.

melkweg-versus-andromeda-6

Ons zonnestelsel zal door de ontzagwekkende krachten die los komen naar de buitenste regionen van het Melkwegstelsel worden geduwd . Er is een kleine kans dat het gehele zonnestelsel buiten het nieuw te vormen Andromeda-Melkwegstelsel wordt gestoten als gevolg van de enorme zwaartekracht van beide stelsels.

Waar nog niemand over na heeft gedacht, is het effect van de botsing op de miljarden kometen en asteroïden in ons zonnestelsel. Als al die losse brokken op drift raken, kunnen de planeten te maken krijgen met een regen van kometen en asteroïden die een miljard jaar kan duren.

Wat staat ons te wachten?

De botsing vindt over 4 miljard jaar plaats en duurt 1,5 miljard jaar. Dit enorme geweld kan desastreus zijn voor onze kleine, blauwe planeet en haar bewoners. Moeten we daar bang voor zijn? Nee, dat heeft geen zin. Tegen die tijd is er gelukkig geen leven meer mogelijk op de aarde en is de mens als soort al lang uitgestorven. Over een miljard jaar zal onze vertrouwde planeet veranderd zijn in een kolkende vuurzee. Het water is verdampt, omdat de zon veel feller schijnt.
Maak je geen zorgen over de clash der giganten. Wie dan niet leeft, heeft ook geen zorgen.

meander

Andromeda is nu ongeveer 2.500.000 lichtjaar bij ons vandaan. Dat betekent dat het licht er 2.500.000 jaar over heeft gedaan om hier te komen. We zien Andromeda, zoals het er 2,5 miljoen jaar geleden uitzag.
2,5 miljoen lichtjaar is ongeveer 23.668.200.000.000.000.000 kilometer. 23,7 triljoen kilometer.

Bronnen foto’s: Nasa.gov

 

Nasa

Animatie

Clash: Artikel van Scientias

 

Winterkoninkje

Winterkoninkje

Wilma zat achter het raam aan de achterzijde van haar woning naar de vogels te kijken. Rechtsachter in de tuin zat een groep mussen, die de door Wilma gestrooide broodkruimels verorberden. Op de schutting verscheen een ekster die niets van belang zag en daarom vertrok naar een volgende tuin. Een pimpelmees vloog van de appelboom naar een van de vetbollen, die Wilma’s dochter in de bomen en aan de schutting had gehangen.

De tuin was niet breed, maar met ruim eenendertig meter uitzonderlijk diep voor de een-gezinswoning van Wilma. Achterin stonden een appelboom en een lariks.De rest van de tuin stond vol met struiken en vaste planten. Langs de schuttingen met de buren had haar man ooit klimop, kamperfoelie en wingerd geplant, waardoor de schuttingen nagenoeg geheel bedekt bleven, zelfs in de winter. Het terras achter het huis was klein, wat gecompenseerd werd door een zitje in het midden van de tuin bij een kleine vijver.

Gerrit was twee jaar geleden overleden na langdurig ziek te zijn geweest. De ziekte van Parkinson had hem gesloopt. Wilma was er wel verdrietig om en mistte hem iedere dag, maar ze was vol goede moed verder gegaan, want dat had ze met Gerrit afgesproken. Ze was negenenzeventig, kerngezond en was betrokken bij veel activiteiten in het dorp. Thuis zat ze in de winter graag voor het raam te kijken naar alle levendigheid in haar tuin. Zodra het weer dat toeliet, zat ze buiten. De diversiteit aan vogels was groot, wat mede te danken was aan de inrichting van de tuin. Een nabijgelegen bos op minder dan driehonderd meter van haar huis bood extra beschutting voor de vele vogels.

Ze keek de tuin weer in en zag een muisje wegschieten. Ze zag haar winterkoninkje tevoorschijn komen. Haar favoriete tuinbewoner. Het was een klein, parmantig vogeltje dat druk in de weer was om in de lage struiken eten te vinden en voorbereidingen te treffen voor de lente. Een winterkoninkje hield er meerdere vrouwtjes op na, als hij de kans daartoe kreeg. Dit diertje leefde vermoedelijk al een paar jaar in haar tuin, want de de ongeveer vijftien nestjes zaten ieder jaar op dezelfde plaats. Vorig jaar had het winterkoninkje maar liefst drie koninginnen gehad. Dat was maar goed ook, want slechts vier van de twintig jongen hadden het overleefd. Slecht weer, een sperwer en de eksters hadden hun tol geëist.

Af en toe schoot het winterkoninkje de struiken of de klimop in, beducht op gevaar en reagerend op iedere potentiële dreiging.
Brutaal kijkend vloog het diertje met opgeheven staart naar het plateau, waar Wilma een paar keer per dag brood en zaden neerlegde, maar het plankje was leeg. Het lichtbruine, met strepen gevleugelde vogeltje fladderde naar een potje dat op zijn kant lag aan de rand van de vijver, vastgeklemd in een houten houder. In het potje zat vet en in het vet zaten insecten en maden. Het winterkoninkje had flinke trek, want hij hakte er op los, zijn staart geheven waardoor hij groter leek. Hij had het zo druk met eten dat zijn aandacht voor de omgeving even verslapte, net op het verkeerde moment.

Sperwer en Winterkoninkje

Op tweehonderd meter hoogte vloog een sperwer over de tuinen, in de wetenschap dat daar vaak iets te halen was. Hij had de mussen wel gezien, maar dat was wederzijds, dus die vlogen als de wiedeweerga al tsjilpend tussen de struiken. De sperwer vloog door, maakte een grote bocht en kwam terug. Het winterkoninkje brandde op zijn netvlies en hij vloog nog eens over de tuin.

Wilma volgde het winterkoninkje dat even naar een struik vloog om zijn snavel te ontvetten. Even later vloog het beestje terug naar de pot met lekkernijen. Wilma pakte haar verrekijker om het prachtige vogeltje nog beter te bekijken. Wat een prachtig dier, dacht ze. Zo mooi, met dat streepje bij zijn ogen en zo alert. Toch was het winterkoninkje niet alert genoeg.

De sperwer zag het winterkoninkje de struiken in glippen, maar gaf niet op. Met een lange, grote bocht om uit zicht te blijven, verdween de schitterende roofvogel om een minuut later terug te keren. Het winterkoninkje zat alweer bij de het potje en de sperwer zette  de aanval in. Met grote snelheid kwam hij langs de tuinen van de buren, maakte een scherpe bocht en dook naar het potje.

Wilma schrok van de sperwer en riep: “Nee!” Ze trok wit weg en hapte naar adem. De roofvogel was naar beneden gekomen net op het moment dat ze haar verrekijker weglegde. Ze zat te trillen in haar stoel. De sperwer was alweer weggevlogen met zijn buit. Van het winterkoninkje was geen spoor meer te bekennen. Wilma stond op en liep naar de tuindeur, ontdaan door wat zich voor haar ogen had afgespeeld. Ze stond een tijdje in de deuropening, liep een stukje de tuin in en merkte dat het helemaal stil was. Ze liep weer naar binnen. Jammer, dacht ze verdrietig, wat is de natuur toch hard.

Terwijl Wilma naar de keuken liep om een thee te zetten, bewoog de klimop licht en kwam het winterkoninkje aarzelend tevoorschijn. Het hipte over de grond en vloog een paar keer snel terug de klimop in, tot het zich zeker genoeg voelde en zich weer koning van de tuin waande.
En de sperwer? Die had vandaag een onfortuinlijke muis als lunch.

 

meander
Winterkoninkje als metafoor voor de kracht het kleine.

Winterkoninkje; Troglodytes Troglodytes
Winterkoninkje; De Tuinen
Sperwer; Vogelbescherming
Sperwer; Filmpje

Waterhout

Waterhout

Camping in de stad                                    

Menigeen die gaat er                             

Rust en toch vertier                                  

Camping aan het water                               

 

Dreigend duwen plannen                               

Schier eindeloos gevecht                                

Kansloos is de eenvoud                              

Nog niet voor het gerecht                                

 

Zonder oog voor wat bestaat                             

Brakend fout op fout                                 

maar                               

Waterhout geeft niet op                               

Strijdend voor behoud                                   

 

Oplossing aan de horizon                                   

Omdat ze alles gaven                                      

Scherp, zeilde Waterhout                                     

Om de schat op te graven                                      

 

 

meander

Een gedicht naar aanleiding van de merkwaardige “strijd” tussen ondernemers in het toekomstige Floriadegebied en de gemeente Almere. Een korte schets van wat er gebeurde. Een gedicht met een knipoog en een “perspectief”. Wat zal de toekomst brengen voor de camping Waterhout?

Almere
Floriade
Camping
Fouten bij procedure onteigening.
Camping naar Almere Haven?
Petitie tegen onteigening.

Totaal verliefd en dan….

Totaal verliefd en dan….

Paul draaide zich om, pakte de plaat en schoof die op zijn plek. Hij herhaalde dat nog vier keer en deed toen de deur dicht. Wat een werk, dacht hij na zes uur voorbereiden, klaarleggen, in en uit de oven schuiven en verpakken. Het was warm in de bakkerij, veel te warm. Heet en benauwd, kon je beter zeggen. Na een kop koffie te hebben gepakt, liep hij door de klapdeuren de winkel binnen.

“Eindelijk, klootzak. Je bent veel te lang weggebleven”, zei Thomas, zijn baas. “Je moet straks een nieuwe medewerker inwerken. Ik zou haar ontvangen, maar ik ga nu weg en ben pas over twee uur terug. Jos is ziek, dus je staat er alleen voor.”
“Dat kan toch niet, man’, wierp Paul tegen. “De winkel en de bakkerij doen in mijn eentje? En dan ook nog iemand inwerken?”
Thomas zei: “Zeik niet zo. Je krijgt goed betaald, dus je regelt het maar.”

Paul was helemaal niet tevreden over zijn salaris. Minimumloon plus honderd euro, geen bonussen, maar wel onregelmatige werktijden en onbetaalde overuren. Allemaal in strijd met de cao, maar als hij het niet accepteerde, was hij zijn baan kwijt.
“Ik kan niet op twee plaatsen tegelijk zijn”, zei Paul.
“Je kunt dat meisje, die Azmoenisa Huppeldepup, in de winkel laten als jij in de bakkerij moet zijn.”
“Dan kan ik haar niet inwerken.”
Thomas was het zat, trok zijn jas aan en zei bij de deur: “Als je haar snel inwerkt, kun jij de bakkerij in de gaten houden.” Voor Paul nog wat kon zeggen, was Thomas vertrokken.

Paul hielp enkele klanten en net toen de laatste klant de deur achter zich dicht trok, liep een jonge vrouw langs de bakkerij. Een bijzonder mooie, jonge vrouw in een kort, strak spijkerbroekje en een rood topje die haar buik bloot liet. Ze droeg een jasje over haar schouder. Paul dacht: Wat een chickie, man. Wat een sexy bitch. Hij kon zijn ogen niet van haar af houden en schrok toen ze hem ineens recht aankeek. Ze zwaaide, pakte de deurkruk en stapte naar binnen.

“Dag. Jij bent zeker Paul. Ik ben Azmoenisa. Ik kom hier werken.” Ze liep door, gaf hem een hand en hield die even vast. Haar donkerbruine ogen keken hem vrolijk aan.
Paul, die inmiddels dacht dat de hemel naar beneden was gekomen, zei: “Eh… fijn dat je er nu al bent, dan kunnen we… gelijk beginnen.” Hij was zo overdonderd door deze beauty en haar schaarse kleding, dat hij automatisch reageerde. Wat een sexy bitch, dacht hij nog een keer. En die stem. Wat een stem.

Paul nam haar mee naar achteren, dacht iets onbetamelijks, nam haar jas aan en pakte een t-shirt met daarop de naam van de winkel. Hij gaf haar het shirt en ze trok hem direct aan, waarbij ze haar armen zo ver omhoog deed, dat haar topje een stuk omhoog schoof. Paul deed alsof hij niet keek. Om zich er uit te redden, liep hij naar de keuken. Hij vroeg haar wat ze wilde drinken.
“Het lijkt me beter dat we eerst in de winkel beginnen, dan haal ik straks wel koffie, of thee voor ons”, zei ze. “Moet je ook op de bakkerij letten? Ik ruik dat er iets in de oven staat.”
“Ja”, zei Paul, “daar moet ik ook op letten. Hete boel… in de bakkerij bedoel ik.”
Azmoenisa reageerde er niet op en liep voor hem uit naar de winkel. Hij liet haar de winkel zien en was blij dat er even geen klanten waren.

Azmoenisa zei: “Ik ken deze kassa’s, maar ik ben niet bekend met alle producten.”
Paul zei dat alles op het scherm van de kassa stond en dat de producten in de winkel waren voorzien van een bordje met een prijs. “Het is vrij eenvoudig, bovendien kun je de klanten zeggen dat je hier pas sinds vandaag werkt.”
Azmoenisa draaide zich om en stootte een stapeltje speculaas om. Ze bukte zich ongegeneerd voorover om ze op te rapen, terwijl Paul achter haar stond. Wauw, dacht Paul, terwijl hij snel de andere kant op keek. Hij wilde haar iets vragen, maar op dat moment kwamen er drie klanten de binnen.
“Goedemorgen”, zei Azmoenisa. “Wie mag ik als eerste helpen?”

Paul wilde een andere klant helpen, maar rook een branderige lucht. Hij rende naar achteren en riep tegen Azmoenisa dat ze het even alleen moest doen. Hij was volledig van de kaart door zijn oogverblindende collega, die zich van geen kwaad bewust leek te zijn. Hij rende naar de oven, trok de deur open en pakte de bovenste plaat om die er uit te trekken, zonder handschoenen. Een vloek, nog een vloek en daarna een schreeuwende Paul: “Shit, wat is dat heet.”

 

Logo Meander

Buiter Roden
Buiters Bakboerderij

Nieuwe Tijd

Nieuwe Tijd

Zinloos denken                        

Zinloze gedachten                               

Zonder zin in het bestaan                           

 

Moedeloos beschouwend                          

Hoe nu verder                        

Zal het gaan                           

 

Vrienden verdwenen                            

Velen voor altijd                               

 

Nieuwe vrienden                              

Nieuwe wereld                                      

Nieuwe beelden                                   

Nieuwe tijd                                  

 

Rechte rug                              

Sterke schouders                              

Vuist gebald                              

Nieuwe tijd                                     

 

 

Logo Meander

 

60plusEndus Website

60plusEndus Facebook

Nieuwe tijd is een gedicht, spontaan geschreven naar aanleiding van een korte chat op Facebook met Valérie den Haan.
60plusEndus is een organisatie die workshops en dagtrips organiseert voor moderne, eigentijdse, ondernemende 60plussers.
60plusEndus nodigt uit en wil bijdragen aan verrijking. Samen er op uit.
Valérie den Haan is de drijvende kracht achter 60plusEndus.

 

Omzet ≠ Winst, Den Haag

Omzet ≠ Winst, Den Haag

Kosten?

Het rijk heeft de gasbaten structureel opgenomen in de begroting, ook voor de komende jaren. Onze regering boekt de omzet in als winst, omdat er in hun beleving geen kosten tegenover staan. De NAM (Shell en ExxonMobil) doen precies hetzelfde, alhoewel zij de zeer beperkte productiekosten niet kunnen negeren.
De bedrijfskosten voor mijnbouwschade zijn en worden niet meegenomen, behalve een enkele, schamele anderhalf miljard euro over een periode van jaren. Afgezet tegenover de 350 miljard winst voor Staat en NAM samen, sinds 1965, betekent die 1,5 miljard niet meer dan 0,4 procent van hun winst.
Stel je eens meubelwinkel voor, die de volledige omzet als winst beschouwt en die “winst” uitbetaalt aan de eigenaar. Hoe lang denk je dat die winkel zal bestaan?

40 Miljard

Indien het rijk vanaf nu gemiddeld 5 miljard euro per jaar uit de Groninger bodem haalt, dan zou minder dan de helft daarvan, ruim genoeg zijn. Genoeg om de komende tien jaar 30-40 miljard te investeren in preventie, herstel en compensatie in Groningen, Friesland en Drenthe. Gelet op de lage rente, gaat het structureel om 1 miljard tot 1,8 miljard euro per jaar. Veertig jaar lang, maximaal 1,8 miljard euro per jaar voor aflossingen en rente van de investeringen, die de komende tien jaar moeten worden gedaan. Het zijn de bedrijfskosten die nodig zijn om de nog op te pompen 100-125 miljard euro te genereren. Het zijn tevens de bedrijfskosten van de reeds binnengeharkte 350 miljard euro.

De bonus voor het rijk als gevolg van deze investeringen, bestaat uit de opbrengsten van BTW, vennootschapsbelasting en inkomstenbelasting over die investeringen. Die bonus halveert de rekening voor het rijk tot maximaal 0,9 miljard euro per jaar en de economie wordt gestimuleerd. Minder uitkeringen, meer werkgelegenheid en vooral meer vertrouwen en tevredenheid.

Gratis GasGeld Pinnen

Toch zijn ze dat in Den Haag niet van plan, de heren Kamp en Dijsselbloem. Zij hebben de miljarden euro’s, die nog uit de bodem van Groningen moeten worden gehaald, al in hun begrotingen meegenomen en uitgegeven. Ruimte voor kosten, aansprakelijkheid en verantwoordelijkheid, is er niet. Van de integrale kostprijsmethode en het voorzichtigheids-beginsel, blijken ze nog nooit te hebben gehoord.
Zoals minster Henk Kamp vaak beweert: “Het geld is op.” Hij bedoelt dat het geld is opgemaakt, verjubeld nog voor het is verdiend. Het randstedelijke establishment heeft geen zin om te investeren in Groningen. Men geniet met volle teugen van de neokoloniale, gratis, Groningse, gasgeld-pinautomaat, die tot nu toe naar volle tevredenheid van regering en parlement functioneert.

pinautomaat

Meer dan geld

Gaat het dan alleen maar over geld? Nee, maar het geld is nodig om de veiligheid te garanderen en de wet correct toe te passen. Angst, emoties en psychische schade en als het mis gaat mogelijke doden en gewonden, kunnen en moeten worden voorkomen. Dat kan met een deel van het gasgeld dat nog uit de grond van Groningen wordt gehaald.

Het gaat niet over economisme, meneer Klaver van Groen Links. Het is pure, onvervalste, foutieve bedrijfsvoering, in combinatie met een groot gebrek aan politieke verantwoordelijkheid. Het is politiek geaccepteerde corruptie van het kabinet en Oost-Indisch wegkijken door de Tweede Kamer. Ze grijpen niet echt in en ze pakken niet echt door, waar Mijnbouwwet en Burgerlijk Wetboek worden omzeild. Waar methoden worden bedacht om rechtbanken buitenspel te zetten, of onbereikbaar te maken voor de Groningers.
Oorzaak van dit alles is een structurele verslaving aan Gratis Gas Tanken in Groningen. Ze beschouwen de volledige omzet als winst, terwijl de kosten van de omzet worden afgewenteld op de Groningers, die op de door Den Haag zo gekoesterde, gouden gasgeldkraan wonen.

omzet-is-geen-winst
Omzet is GEEN Winst, Den Haag. U bent moreel failliet.

 

Logo Meander


Wat is de integrale kostprijs?
Handleiding kostprijsberekening.
Voorzichtigheidsbeginsel
Gaswinning schaadt de gezondheid (Wetenschap)
Mijnbouwwet
Artikel 6.177 BW over mijnbouw(wet)

Spiegel van Vertrouwen

Spiegel van Vertrouwen

Spiegel van verstild moment                            

Vast in onbewogen leven                                     

Ontsproten aan een rotsvast brein                            

Beeld behoudend, weergegeven                             

 

Details plukkend uit herinnering                                

Geduldig neergelegd in goud grafiet                          

Van linksonder naar rechtsboven                              

Hetgeen hij in zijn hersens ziet                                   

 

Vertrouwen in weerspiegeling                                    

Trefzekere waarheid neergelegd                                   

Spiegel van vertrouwen                                    

In een tekening gezegd                                  

Logo Meander

Dit gedicht is opgedragen aan de kunstenaar, Tim ter Wal, die een talent heeft, dat autisme heet.

 

Spiegel van Vertrouwen

Weerspiegeling is een tekening van Tim ter Wal.

Weerspiegeling is ontsproten aan Tim’s brein en weergegeven vanuit zijn hart.

Meander beleeft de tekening als een spiegel, waarmee hij zijn zelfvertrouwen toont. Het kunstwerk weerspiegeling is te vinden op Tim’s website onder landschappen.

Tim tekent alle tekeningen met dunne potloden. Op de website en op zijn Facebookpagina’s laat hij zien hoe hij tekent en hoe hij zijn kunstwerken heeft opgebouwd.
Tim is in staat om beelden exact te bewaren om ze vervolgens met groot geduld en precisie weer te geven. Eens te meer is hij een voorbeeld voor anderen en laat hij zien, dat ieder (vermeend) nadeel zijn voordeel kan hebben. Tim is een fantastische kunstenaar.

 

Tim ter Wal Website
Tim ter Wal Facebook
Tim’s Tekenwereld Facebook
Tim ter Wal Foto’s op Flickr

Eeuwige Vrijgezel

Eeuwige Vrijgezel

Toen de laatste tonen van het meeslepende nummer hadden geklonken, zei de zanger van de band dat het tijd was voor een korte pauze. Yfke, Farah en Mark liepen van de dansvloer terug naar het zitje waar hun spullen lagen en ze bestelden een biertje. Toen Margot het bier bracht, vroeg Mark haar: “Wil je een plankje met krentenwegge, roggebrood en kaas brengen?” Margot bevestigde de bestelling, verzamelde her en der lege glazen en liep terug naar de bar.
Ze hieven de glazen en riepen: “Vandaag”, een toast die jaren geleden door Mark was bedacht. “Het nu duurt maar kort, maar je bent er steeds”, volgens Mark. “Dit geheel in tegenstelling tot het verleden en de toekomst, want daar ben je nooit.” Zijn vrienden hadden het maffe idee overgenomen en sindsdien was “Vandaag” hun motto.

Farah was een slanke vrouw met sluike, donkere haren. Ze droeg een kort, blauw rokje en een strak, groen truitje, wat voor een eenenveertigjarige vrij gewaagd leek, maar het viel niet op, omdat ze eerder dertig dan veertig leek. Haar groene sneakers maakten het plaatje af. Farah’s sportcarrière was dan wel voorbij, maar ze liep of fietste iedere dag en trainde drie keer per week in haar eigen sportschool, samen met Yfke, haar vrouw.
Yfke was een stuk kleiner, peziger en bijna tien jaar jonger dan Farah. Een zwarte leren broek, een strak donkergrijs shirt en stevige, zwarte schoenen, waren haar standaard outfit. Haar blonde haren en wasbleke gezicht contrasteerden met haar kleding en met haar getinte partner. Yfke was werktuigbouwkundige en een pittige tante, die gevraagd, doch vooral ongevraagd, de leiding nam over alles en iedereen.

Roquefort Papillon voor VrijgezelMark zag dat zijn favoriete kaas er bij lag, toen Margot het kaasplankje bracht. Hij vertelde zijn vriendinnen wat er zo bijzonder was aan de Roquefort Papillon. De meiden lachten hem uit en zeiden dat ze dat verhaal al honderd keer hadden gehoord.
“Wat is er mis met die andere kaas?”, vroeg Farah.
“Niets, helemaal niets, maar er is nu eenmaal kaas boven kaas”, zei Mark op een overdreven, gedragen toon.
“Bla, bla, bla”, zei Farah, waarbij ze hem gespeeld geringschattend, met lachende ogen aankeek.
Yfke zei: “Lekker toch, Mar, dan eten wij de rest wel op.”
“Van harte gegund, als dat maar betekent dat je mij die Roquefort schenkt.” Hij sneed alvast een stuk van zijn geliefde kaas af en stak het in zijn mond.

Mark keek iets te vaak naar de bandleden, die aan een tafeltje voor het podium zaten.
“En, zit er voor jou wat lekkers bij?”, plaagde Yfke hem.
“Voor een dag? Of misschien twee?”, deed Farah er een schepje bovenop. “Bassisten zijn stoer.”
Mark lachte een beetje en zei dat hij de zanger wel kende en hem al eens had gesproken. “Hij is interessant, maar het is zo’n rauwdouwer.”
“Als je er niet op afstapt en kijkt of het klikt, wordt het nooit wat”, zei Farah, die wel doorhad dat Mark de zanger iets meer dan alleen maar interessant vond.
“Ik kan er toch niet zomaar naar toe lopen.”, zei Mark onzeker.
Farah gaf hem een duw en zei: “Als je niets doet, blijf je een eeuwige vrijgezel.”

Yfke stond op en liep naar de tafel met het bandje. Ze gaf ze alle vijf een hand en sprak een tijdje met Jort, de zanger. Ze wees een keer naar Mark, die zijn hand aarzelend opstak en vervolgens niet wist waar hij kijken moest. Jort lachte zo nu en dan en liep na enkele minuten met Yfke naar het tafeltje waar Mark en Farah zaten.

“Jort Grenier”, zei de zanger toen hij Farah een hand gaf. Hij keek Mark aan, gaf hem een hand, omarmde hem en zei: “Wij hebben elkaar toch al eens gesproken? Ik dacht even dat je me niet meer wilde kennen, totdat Yfke me vertelde dat je niet naar ons toe durfde te komen.”
“Ja, eh…, ja…ik bedoel eh…nee eigenlijk. Ik wilde jullie niet storen”, verzon Mark ter plekke. Hij was helemaal van slag. Die bemoeiheks van een Yfke ook, dacht hij.
Jort zei: “Pak je spullen en kom bij ons zitten. Neem die kaas maar mee, ik ben gek op Roquefort.” Yfke en Farah liepen richting podium met het bier en het kaasplankje in hun handen. Ze keken elkaar aan en grijnslachten naar elkaar
Jort sloeg zijn arm om Marks schouder en keek hem eens goed aan. Mark keek terug en liet Jort’s arm waar die was.

Logo Meander

Benny Nijman: Vrijgezel

 

Huisgemaakt

Huisgemaakt

Je leest het vaak            

Huisgemaakt                    

Niet benieuwd                         

Hoe het smaakt                    


Als een huis                    

Kan koken                  

Kan bakken                    

Kan braden…..                       

Laat zich                 

’t eindresultaat                        

Helaas

Wel raden               


Beter zijn

Met Liefde en Vlijt               

Haralds Burgers                                        

Ambachtelijk bereid               

 

Logo Meander 

Niké, Goddess of Victory

Niké, Goddess of Victory

Niké was gliding gracefully over the ice in. Speeding up hour after hour, on her path to a jump, conducting complex figures, flying and dancing to the ultimate victory. It was tough, but still she enjoyed it. Though the ease, with which she performed, seemed to be of a natural simplicity, it was not only talent that brought about the results. To triumph gloriously, she had to train hard, over and over again. Zeus exhorted her after every success not to sit back. A warning that wasn’t necessary at all, because ambition, diligence, strength and audacity, drove the goddess to tremendous efforts. She brought the sacrifices that Zeus desired, with passionate dedication.

zeus-en-nike

In the battle with the Titans she had helped Zeus defeat his opponents, along with her brothers Zeal and Strength and her sister Force. Since then she was the protégé of Zeus and lived on the Olympus.

Zeus was responsible for ensuring that Niké, or Niki, as he preferred to call her, was a personified feature and character trait of Pallas Athena. She was therefore more a concept than just a goddess.
The original meaning of her name was lightning, which connects her again, with the lightning throwing Zeus. In the battle for the Olympic victory, she lives up to that name, when she’s flashing over the ice.

Niké is not only the goddess of victory, but also the goddess of each gain, no matter how small. That her actions are perceived as a message from the gods, is without doubt.
According to tradition, and as can be seen from almost every appearance of the goddess, Niké is a young, beautiful woman, who at times seems to have wings. Virtual wings, that she puts down occasionally, because she wants to stay at the Olympus for ever. Her divine name instils fear in her opponents.

p0465Over endless centuries, Niké fought numerous battles for supremacy in many different appearances. On the ice, we see it in the guise of Niki Wories and her combat for medals. It is therefore good to be aware of the fact, that on every Olympic medal, Niké is depicted, using her wings to portrait the V of Victory. No wonder Niki wants to conquer her own medal.

Niki, goddess on the ice and goddess of victory, follows her own Spartan route in Canada to prevail. Graciously, smoothly and skilfully dancing over the ice, borne by her invisible wings, fighting her own Titans fight, to the delight of the Gods on the Olympus.

 

Youtube WK 2016 Niki Wories
Crowdfunding/Sponsoring

meander


Assistance English: Dan B King

Information and sources:

www.nikiwories.nl
https://en.wikipedia.org/wiki/Nike_(mythology)
https://www.olympic.org/news/innovative-medal-design-unveiled-for-rio-2016
http://www.greekmythology.com/Other_Gods/Nike/nike.html
https://en.wikipedia.org/wiki/Niki_Wories/

Niké, Godin van de overwinning

Niké, Godin van de overwinning

Sierlijk gleed Niké over het ijs. Urenlang versnellen, complexe figuren draaien, vliegen en dansen om de ultieme overwinning te behalen. Het was zwaar, maar ze genoot met volle teugen. Haar goddelijke naam boezemde de tegenstander angst in en al leek het gemak waarmee ze presteerde van natuurlijke eenvoud, het ging niet vanzelf. Om keer op keer op glorieuze wijze te triomferen, moest er hard worden getraind. Zeus maande haar na ieder succes om niet achterover te leunen, al was die waarschuwing niet nodig. Ambitie, ijver, kracht en durf, dreven de godin tot enorme inspanningen. Ze bracht met gepassioneerde toewijding de offers die Zeus verlangde van de godin van de overwinning.

zeus-en-nike

In het gevecht met de Titanen had ze Zeus geholpen zijn tegenstanders te verslaan, samen met haar broers IJver en Kracht en haar zus Geweld. Sindsdien was ze de beschermeling van Zeus en mocht ze op de Olympus wonen.
Zeus was er verantwoordelijk voor dat Niké, of Niki, zoals hij haar graag noemde, een gepersonifieerde eigenschap en karaktertrek was van Pallas Athene.
Ze was daarom op de keper beschouwd veel meer een begrip dan slechts een godin.

De oorspronkelijke betekenis van haar naam was bliksem, wat haar verbindt met de bliksem slingerende Zeus. In de strijd om de Olympische overwinning doet ze die naam eer aan, als ze over het ijs flitst.
Niké is niet alleen de godin van de overwinning, maar de godin van iedere zege hoe klein dan ook. Dat haar optreden wordt ervaren als een boodschap van de goden, spreekt voor zich.

Volgens de overlevering en zoals blijkt uit bijna iedere verschijning van de godin, is Niké een jonge, prachtige vrouw, die bij tijd en wijle vleugels lijkt te hebben. Vleugels die ze virtueel soms aflegt, omdat ze niet van de Olympus wil wijken.

Eeuw in eeuw uit gaat Niké in verschillende gedaanten, de oneindige strijd aan om de victorie. Op het ijs zien we dat in de gedaante van Niki Wories en haar strijd om het eremetaal. Het is daarom goed om te weten, dat op iedere Olympische medaille Niké is afgebeeld. Geen wonder, dat Niki haar eigen medaille wil veroveren.

p0465

Niki, godin van het ijs en godin van de overwinning, volgt haar eigen Spartaanse route in Canada om te gloriëren. Gracieus over het ijs dansend, gedragen door haar onzichtbare vleugels, vecht ze haar eigen titanenstrijd, tot groot genoegen van de goden op de Olympus.

 

Youtube WK 2016 Niki Wories
Crowdfunding/Sponsoring

 

meander


Bronnen:

www.nikiwories.nl
Niki in Canada (Facebook)
Niki Wories geeft Olympische droom niet op
Niké
http://nos.nl/artikel/2111160-de-olympische-medailles-liggen-klaar.html
http://www.greekmythology.com/Other_Gods/Nike/nike.html
http://www.rmo.nl/tentoonstellingen/archief/terracotta/topstukken-tentoonstelling/overwinningsgodin-nikè
http://www.outoftheblue.nl/goden/goden.html

 

Comminicatie

Comminicatie

Verslaggevers rennen van zaaltje naar zaaltje in het grote gebouw waar politici en ambtenaren huizen. Trap op, trap af, lift in, lift uit. Dan weer zitten ze in de perskamer, waar een woordvoerder van een wethouder of directeur iets mede te delen heeft, dan weer zitten ze in een klein kamertje bij een afdelingswoordvoerder. Zo’n vijf keer per week staan ze op een mooie plek in het stadhuis met op de achtergrond het uitzicht over de stad en met regelmaat wordt een locatie in de stad gekozen om de burgemeester of een wethouder te interviewen, veelal op verzoek van de opperpersvoorlichter.
De veertig specialisten op het gebied van informatieverstrekking hebben het druk. Over van alles en nog wat moet worden gecommuniceerd met de pers en met de burgers. Het hoofd van de afdeling voorlichting heeft het college onlangs nog voorgesteld, om het aantal voorlichters, communicatieadviseurs en mediaexperts uit te breiden. Enige notie van overbodige activiteiten, of een efficiencyslag, zit er niet in.

De journalisten worden horendol van de stortvloed aan informatie die dagelijks over hen wordt uitgestort. Het is niet alleen de hoeveelheid, maar bovenal de tegenstrijdigheid in de informatieverstrekking. De ene ambtelijke communicator licht een standpunt omstandig toe en een uur later wordt zijn uiteenzetting geheel of gedeeltelijk teniet gedaan door een iets hoger ingeschaalde, senior persvoorlichter. De berichtgeving die vervolgens in de media verschijnt, doet de wenkbrauwen op het gemeentehuis tot in de haarkruin stijgen. Menig telefoontje volgt naar de redacties om vermeende onjuistheden in de media te corrigeren. Helaas geschieden deze correcties wederom door een overvloed aan deskundige adviseurs, die van elkaars handelwijze niet op de hoogte zijn. De berichten in diverse media worden dan helaas weer aangepast. De lezer vraagt zich gaandeweg af of het om nieuws gaat. Meestal vermoedt de burger dat het een vermakelijke, hopelijk niet op waarheid berustende column is. Aan het eind van het liedje is het altijd het zelfde, de media krijgt de schuld.

Echt lastig wordt het als er expliciet negatief nieuws is. De ervaren, goed opgeleide, deskundig ontkennende, politieke persvoorlichter trekt dan vol zelfvertrouwen een verzameling dooddoeners uit de kast. Een aangeleerde werkwijze, bedoeld om de aandacht af te leiden en het te doen voorkomen, alsof hetgeen wordt beweerd niet bestaat. De gemeente herkent zich niet in het geschetste beeld, de informatie komt niet overeen met de door ons ervaren werkelijkheid en meer van dat soort teksten.
De beste uitvlucht is en blijft de fictie van geheime informatie. Omdat niet alle informatie openbaar mag worden gemaakt, kunnen anderen er geen gefundeerde mening over hebben, zo beweren de dames en heren woordvoerders als laatste redmiddel.

confused-c2e1e9d14491a9486d996da945debcc9d6ce7170-s900-c85Ondertussen geven anderen beetje bij beetje toe, tot de media denken de waarheid te kennen. Maar…, dan wordt de expertise van de communicatie-experts toch schromelijk onderschat. Het beeld dat zij willens en wetens achter-laten bij de media is een door hen gewenste interpretatie in een wolk van onduidelijkheid.
Verwarring verhult de waarheid. Een beproefde techniek, die slechts is weggelegd voor de specialist, die de faalangst van bestuurders en directeuren aanvoelt, er begrip voor heeft en er zijn brood mee verdient.

Wat heeft de burger er aan? Niet veel. Vijfennegentig procent neemt niet eens waar wat er wordt gezegd en geschreven, tenzij het over de eigen buurt, of straat gaat.
Het budget voor communicatie van een leuke, grote gemeente bedraagt al snel tien tot vijftien miljoen euro. En dan te bedenken dat burgemeesters, wethouders en directeuren dat varkentje vroeger zelf wasten en de pers helder te woord stonden.

Waar de burger behoefte aan heeft, is helderheid en waarheid. Dat wordt het beste bereikt door comminicatie. Minder voorlichters, minder faalangstbeveiliging, meer eigen verant-woordelijkheid en eenduidige, waarheidsgetrouwe woordvoering. Financieel levert dat een forse bezuiniging op, die de kwaliteit, rust en duidelijkheid ten goede komt.
Van communicatie naar comminicatie.

 

meander

 

Bronnen:
Woordvoerder rokjesgate
Persvoorlichting nieuwe stijl
Professionaliseren
Verlies niet teveel tijd met communicatie
Beschrijving functie Persvoorlichter

 

 

 

Schaamteloze Hebberigheid

Schaamteloze Hebberigheid

“Groningen heeft belang bij de aardbevingen.” Dat zei ze wel niet, mevrouw de advocaat Teuben, maar daar komt het wel op neer. Het voordeel voor Groningen is volgens haar een miljard euro, die is vrijgemaakt voor Groningen. Een miljard en let op het woordje vrijgemaakt, alsof het een gunst is.
Advocaten staan natuurlijk hun mannetje en in dit geval hun vrouwtje voor hun opdrachtgever, maar het spuien van onwaarheden en het schetsen van een gelogen beeld ten behoeve van de publieke opinie, dat de Groningers er dik aan verdienen, is een gotspe. Een schandelijke houding en immoreel gedrag, trouw uitgevoerd in opdracht van de NAM (lees Shell en ExxonMobil) en de Staat, hand in hand.
In Den Haag, in een goed afgesloten kamer, zat vandaag een minister te bulderen van het lachen. “Die is goed, de Groningers hebben baat bij de gaswinning. Ik had het zelf niet beter kunnen bedenken.”

De fysieke en psychische gevolgen worden gebagatelliseerd, want de god van goud en geld, de schijnheilige Mammon, is de drijfveer van de gulzige, hebberige regering en hun uitvoeringsorganen, NAM, EBN, Gasunie en Gasterra.
Den Haag heeft inmiddels in vijftig jaar 290 miljard euro verbrasten de toekomstige baten van om en nabij de 100 miljard euro zijn alvast verwerkt in de begrotingen voor de komende jaren. Er is geen ruimte meer voor kosten. De rekening van de vergeten kostprijs loopt inmiddels in de tientallen miljarden. Ze zijn het vergeten en doen hun best het voor altijd te vergeten.

De bewering dat de situatie niet levensgevaarlijk is, staat haaks op de opmerkingen van Kamp en de zijnen over een acceptabel dodenaantal bij een zware aardbeving. Het staat ook haaks op vastgestelde wetenschappelijke onzekerheden. Wat te denken van de tekst van Hans Alders en de NAM, dat de versterking van woningen, die bij een zware beving toch weer stuk gaan, slechts bedoeld is om de mensen op tijd te laten vluchten. Maar het is niet levensgevaarlijk en u hoeft niet bang te zijn.

addersEr is een kleine opening dankzij de advocaten en hun opdrachtgevers, de NAM en de Staat. Meander adviseert alle Groningers zich te laten onderzoeken door huisartsen en door de GGZ. Met rapporten van specialisten die verklaren wat er aan de hand is, gaan NAM en Staat akkoord, zoals vandaag bleek. Of… zou er dan een volgend nest met dikke, vette adders onder het gras vandaan kruipen.
Toch zou het beter zijn als alle Groningers zich laten onderzoeken, als aanvulling op deze rechtszaak, of in voorbereiding op het hoger beroep. Met tienduizenden tegelijk, want de beste actie is harde, onweerlegbare actie.

Meander kent een niet gering aantal mensen in Groningen, die zichtbaar last hebben van de gevolgen van de aardbevingen. Last hebben van de schade en de tergende, voortdurende onzekerheid. Veel van hen geven onder druk toe, want ze willen hun leven terug en dat weet de NAM en dat weet Henk Kamp.

Hebben, hebben, hebben. Meer, meer, meer. Doof, blind en gevoelloos zijn de exploitanten en profiteurs van de gaswinning en met hen, hun woordvoerders en advocaten. De Staat en de NAM zijn verworden tot schaamteloze hebberige hooligans, die dag in dag uit Groningen en de Groningers molesteren.

 

Logo Meander

 

http://nos.nl/artikel/2144534-staat-en-nam-geen-vergoeding-zonder-bewijs-psychisch-letsel.html

http://nos.nl/artikel/2144413-aardbeving-slachtoffers-willen-niet-per-se-geld-ze-willen-erkenning.html

http://www.rtvnoord.nl/nieuws/170534/NAM-Inwoners-maken-niet-duidelijk-waarom-ze-recht-hebben-op-smartengeld

 

Op grote hoogte

Op grote hoogte

Chris liep dankzij de dagelijkse routine, goed getimed naar de bushalte. De bus stopte binnen een minuut, precies met de deur voor zijn neus. Instappen, inchecken, zitten om de agenda voor vandaag te bekijken en daarna een strategie bedenken om alle medewerkers in een keer op de hoogte te brengen van de tegenvallende resultaten van de afgelopen maand.
De bus arriveerde op de verwachte tijd bij het station. Hij stond op, checkte uit, verliet de bus en liep naar de ingang van het station. Gratis krantje meenemen, inchecken bij de poortjes, doorlopen naar het perron om daar drie minuten te wachten op de trein. Hij zei zijn vaste medereizigers gedag en ging naast hen staan.

Toen de trein kwam, stond hij alweer op de juiste plek. Zoals iedere dag, stapten vier passagiers stapten uit. Chris stapte in, samen met Mireille en Duane, die vlak bij het station woonden. Ze werkten bij een advocatenkantoor tegenover de bank waar Chris werkte. Het stel had elkaar op kantoor leren kennen en sinds een jaar woonden ze in Apeldoorn. Vier keer per week lunchten ze van kwart over twaalf tot kwart voor een, met dikwijls dezelfde vijf collega’s die elders op de Zuidas werkten. Mark sloot zich, zo als gebruikelijk, als laatste bij hen aan. Mark was altijd bijna te laat.

De gesprekken in de trein gingen veelal over dezelfde onderwerpen. De economie, een interessante rechtszaak, of een half waar bericht uit de gratis krant. Ze reisden eerste klas en zaten steevast met zijn vieren op dezelfde bankjes tegenover elkaar, al kwam het sporadisch voor dat iemand op hun plek zat. Als het een enkele reiziger betrof, vroegen ze die vriendelijk om ergens anders te gaan zitten, zodat zij met zijn vieren bij elkaar konden zitten.
In de regel waren ze na een minuut of twintig uitgekletst. Dan openden ze hun de laptop of tablet en verdiepte een ieder zich in zijn werk.

Twee minuten voor aankomst op station Amsterdam Zuid werden de tassen en rugzakken ingepakt, stonden ze op en liepen ze achter elkaar in de richting van de deuren. Eenmaal uitgestapt en naar beneden gelopen, checkten ze uit en wandelden ze met zijn drieën naar hun kantoren. Mark pakte de tram naar het VUmc waar hij oogarts in opleiding was.
Halverwege de Claude Debussylaan, sloeg Chris linksaf en gingen Mireille en Duane rechtsaf. Over drie uur zagen ze elkaar bij Oliver’s.

Chris wandelde naar binnen, pakte zijn pasje, hield het tegen de zuil bij het poortje en liep na een piepje het draaihekje door. Hij nam, zoals altijd, de middelste lift en zoefde naar de eenendertigste verdieping. Hij werkte letterlijk en figuurlijk op grote hoogte.
In de hal ging hij linksaf en liep door de open kantoorplaza. Onderweg naar zijn bureau wenste hij zijn collega’s een goedemorgen. Nadat hij zijn tas had neergezet, haalde hij een routineuze cappuccino uit de automaat, een handeling die zich nog een zestal keer of vaker zou herhalen vandaag.

stack_of_paperLaptop opstarten, inloggen op het netwerk en de workload bekijken. Dat werd aanpoten, want om twee uur was het werkoverleg en om klokslag vijf uur wilde hij weg, omdat hij zijn trein niet wilde missen. Er lagen achtentwintig dossiers op hem te wachten. Hij wist er een mouw aan te passen, door twee medewerkers op te dragen achttien dossiers over te nemen. Het enige dat Chris dan nog moest doen, was een paraaf zetten.

Chris controleerde en beoordeelde of de door zijn medewerkers gecontroleerde documenten door konden naar de definitieve beoordeling. De controle betrof overeenkomsten voor grote leningen aan bedrijven, die waren aangeboden door lokale banken. Waren alle formulieren correct ingevuld, voldeden de voorgestelde leningen en bedrijven aan alle voorwaarden, klopte de hoogte van de lening?
Ze hanteerden een checklist met zeventien punten, die per onderdeel werden afgevinkt, of van een opmerking werden voorzien, indien een onderdeel niet akkoord, of onvolledig was. Zijn medewerkers hadden altijd al twee onafhankelijke controles uitgevoerd. Chris was zogezegd de laatste man, als senior manager van de afdeling major credits.

Hij deed dit werk bijna vier jaar en het verdiende uitstekend, maar Chris voelde zich steeds vaker moe, benauwd en chagrijnig. Het kostte hem iedere dag meer moeite om zich te concentreren. Zijn gedachten dwaalden dan af en hij keek te lang naar buiten. Gelukkig had hij zijn hobby, klimmen. Drie keer per week was Chris een paar uur in de klimhal. Iedere lang weekend en elke vakantie beklom hij hoge toppen in de Alpen. Voordat hij hier was begonnen, had hij aan een expeditie in de Himalaya meegedaan. Het contrast tussen het uitdagende, spannende klimmen en zijn repeterende werk zonder enige opwinding of differentiatie, was groot. Te groot, dacht hij.

Om elf uur had hij pas drie dossiers weggewerkt en het leek wel of de stapel steeds hoger werd. Chris liep naar het raam en keek door het kristalheldere, lichtblauwe glas over de stad. In de verre verte, boven de Noordzee, kondigden donkere wolken een weersverandering aan, maar voorlopig baadde de stad in de zon onder een strakblauwe hemel. Het was warm en diep onder hem waren de terrassen van de Zuidas gevuld. Rechts van hem zag hij een bak met twee glazenwassers, die zich langs het gebouw een verdieping naar beneden lieten zakken. Hangend in een bakje in de vrije ruimte.

Na vijftien minuten zo te hebben gestaan en te hebben gepiekerd, voelde hij een arm op zijn schouder. “Waarom sta je de hele tijd naar buiten te kijken”, vroeg zijn collega.
Chris keek naar hem, maar zei niets en pakte zijn tas in.
“Wat ga je doen?”, vroeg zijn collega verbaasd.
“Ik ga weg, John. En… ik kom niet terug. Ik wil naar buiten, vrij zijn”, zei Chris.
“Ga zitten, ik bel de dokter”, zei zijn collega, die geschokt om zich heen keek of iemand hem te hulp schoot, maar iedereen was te druk bezig om de eigen stapel dossiers weg te werken.

chicago-window-washerJohn versperde Chris de weg. “Stop”, riep John in paniek, waarop een enkeling van zijn werk opkeek.
Chris keek hem aan en zei: “Aan de kant, John, ik heb er geen zin meer in. Ik wordt GLAZENWASSER

 

meander

Glasbewassing
Zuidas
Oliver’s

“Doe er wat aan!”

“Doe er wat aan!”

Foto: Kop-Hals-Romp-Boerderij (140 jaar oud) van de familie Ubels-Heite. Gesloopt in november 2016 als gevolg van talloze aardbevingen door de gaswinning.

 

Rapport Van Rossum

In maart 2015 bracht bureau Van Rossum een rapport uit in opdracht van de provincie Groningen. Ze onderzochten de versterkingsopgave op basis van de toen geldende kaart. Het resultaat was verbijsterend, want 212.500 woningen en 27.500 andere gebouwde objecten moesten worden versterkt. Als je uitgaat van de kosten van de versterking van de 1.650 huurwoningen met een gemiddeld bedrag van 50.000-100.000 euro per woning, dan kun je een eenvoudige vertaalslag maken voor alle woningen. Het gaat dan om 10 tot 20 miljard euro. Voor de overige, meestal grotere objecten, praat je zomaar over tonnen tot miljoenen per gebouw. Een goed voorbeeld is het Forum, waar 68 miljoen euro wordt betaald door de NAM om het gebouw aardbevingsbestendig te maken, waarmee de bouwkosten bijna op het dubbele komen van het oorspronkelijk geraamde bedrag. De grotere objecten versterken, kost eveneens 10 tot 20 miljard euro. De te repareren schade is in die berekeningen niet meegenomen. Zijn we er dan? Nee, dan zijn we er nog niet. De investeringen in de waterhuishouding en de infrastructuur kunnen nog eens vele miljarden kosten.
De waardevermindering laten we buiten beschouwing, omdat we er van uit mogen gaan, dat na versterking tegen zware aardbevingen en na schadeherstel, de waarde op een normaal peil terugkeert. De rekening van nalatigheid en wegkijken beloopt op grond van deze rapportage minimaal 20 tot 40 miljard euro.

Gevolgen

Op een aantal ministeries moeten diverse ambtenaren zijn flauwgevallen, hebben overgegeven, of ze zijn spontaan een sollicitatiebrief gaan schrijven. Enkele politici zagen hun toekomst als sneeuw voor de zon verdwijnen. Maar waarom? Is het zo onredelijk, is het oneerlijk? Natuurlijk niet. Als de directie van de NAM en de regering van ons land van meet af aan maatregelen hadden genomen, in ieder geval vanaf 1993, toen het helder was dat de gevolgen van aardbevingen groot zouden zijn, dan hadden vele miljarden kunnen worden bespaard. Hebberigheid en onverantwoord bestuurlijk gedrag hebben geleid tot deze hoge, nog steeds oplopende rekening.

euro-stack1

Maar….. u raadt het al, of beter, u weet het al. Ze willen niet betalen en gaan niet betalen. Dus hoe stellen we ons dit dan voor? Wat vond plaats nadat het rapport Van Rossum openbaar werd? Hieronder een korte impressie van hoe het misschien is gegaan.

“Wat is er gebeurd?”

Daags na het uitkomen van het rapport zijn op het ministerie van Economische Zaken de minister en zijn team bijeen. Zeven ambtenaren en adviseurs zijn er niet, die hebben zich ziek gemeld. Terneergeslagen zit het spul bijeen en praat over het gedegen rapport van Van Rossum. Volgens Van Rossums rapport is het versterken van alle panden een schier onmogelijke opgave door de omvang. Het rapport heeft op onbedoelde manier gevolgen.
Een enkeling probeert het in de deprimerende bijeenkomst nog met: “Hoe kunnen we dat rapport onderuithalen, van tafel vegen?”, maar daar ziet niemand heil in. Gelukkig is er een kordate minister die zegt dat hij het gaat oplossen. Hij vraagt iedereen, om het rapport Van Rossum te vergeten en het nergens te noemen. “Dan ebt de aandacht voor dat rapport vanzelf weg”, zegt hij. Er wordt pro forma een controleonderzoek uitgevoerd, maar de resultaten daarvan wijken niet substantieel af van het rapport van bureau Van Rossum. Logischerwijs wordt aan dit vervolgrapport geen ruchtbaarheid gegeven.

“Doe er wat aan!”

Een paar dagen later zitten ene Henry en ene Hans bij de minister aan tafel, samen met twee experts van het KNMI. De minister vat de consequenties van het rapport samen en zegt dat het land deze kosten niet aan kan. Het nationale belang gaat voor. Hij kijkt naar het groepje mannen en zegt op harde toon: “Heren, dit kan niet, dit mag niet. Doe er wat aan!
En zo komt er een gewenste KNMI-kaart en weet bestuurder Henry wat er wetenschappelijk wel en niet relevant is, of anders gezegd, wat de minister beter uitkomt. Hij shopt net zolang tot hij de juiste wetenschappelijke HEMA-worst heeft gevonden, want daar houdt hij van en daar is hij goed in.

Hans praat ondertussen met belanghebbenden, vooral bedrijven en bestuurders en zegt dat alle bedachte oplossingen leuk en aardig zijn, maar dat er vanaf nu moet worden uitgevoerd. Jawel, dat klinkt krachtdadig en besluitvaardig, maar Hans bedoelt, uitvoeren op basis van maximale probleemverkleining ondersteund met overdonderende overrompelingstechnieken. Zo wordt het probleem voor de overheid teruggebracht tot enkele, overzichtelijke miljarden. En passant wordt op regenteske wijze de gehele provincie gereorganiseerd, zonder dat gemeenteraden of de bevolking er nog iets over te vertellen hebben, al denken ze dat dit wel het geval is.
De NCG, Hans Alders, krijgt het voor het zeggen, wat later overigens niet zo blijkt te zijn. De minister is en blijft de baas om het nationaal belang van de aandeelhouders van de NAM te verdedigen.

De NCG geeft zich al snel bloot door te zeggen, dat er geen draagvlak is voor een goede uitkoopregeling, omdat de burgemeesters er tegen zijn. Het draagvlak onder de bevolking is 100% en die stonden toch centraal? Nee, dat is een misvatting. Het zijn de terzake onbevoegde burgemeesters, waarvan namen noch aantallen worden genoemd die, optisch gezien, bepalen wat Hans al dan niet besluit. Niemand heeft het dan gedaan, komt dat even goed uit.
Als u het niet meer kunt volgen, dan is Hans geslaagd in een deel van zijn missie.
De minister heeft zijn zin en hoeft slechts de club die de NPR moet vaststellen, in toom houden. Het SodM (onderdeel van het ministerie van EZ) is mede door de goede relatie tussen de directeur (Oud-Shell) en de minister goed ingedamd.

Zo zou het gegaan kunnen zijn, als je let op hoe het in de praktijk verloopt en is verlopen.
Is dit allemaal dan zo erg? Ja, het is erg, heel erg, maar dit is niet het ergste.

Politiek?

De Kamerleden komen kuddegewijs langs in Groningen om te luisteren. Als ze terugreizen zijn ze alles al weer vergeten, deze ervaren, selectief Oostindisch dove politici, met name die van VVD en PvdA.
Nog erger is de beleefde omgang van de Statenleden van Groningen met de heer Alders, die in zijn antwoorden over alles heen blaast, maar geen echt inzicht zal en wil geven. Af en toe verschijnt Alders in de pers, als hij een individueel geval na maanden eindelijk heeft geregeld, of als hij op een middag vijf zaaltjes bezoekt om zijn korte mantra’s over de gehorige Groningers uit te storten.
Waarom doen de statenleden niets met het rapport, dat in opdracht van de provincie is gemaakt door Van Rossum? Is dat weggegooid geld? Is het een slecht bureau? Goed dan, de statenleden eisten duidelijkheid over de KNMI-kaart, maar is er verwezen naar het belangrijke en door hen betaalde rapport? Geen denken aan. Vanwaar die stilte? In ruil voor wat?

groningen-als-vlag-kopieNovember 2016

Inmiddels is het november 2016, één jaar nadat deze column oorspronkelijk werd geschreven. Heeft deze column aan constatering en feiten ingeboet? Is er iets ten gunste van de Groningers gebeurd? Nee. Het gasbesluit geldt inmiddels voor de komende vijf jaar en bezwaar maken kan niet gedurende die periode, met dank aan de PvdA, die wel kwam luisteren, maar niets heeft gehoord.

Hans Alders heeft enkele maanden geleden geroepen dat het maar om honderden gevallen gaat voor de versterking. Inmiddels wordt hij wat onrustig en ziet hij in dat het rapport van bureau Van Rossum waarschijnlijk meer waar is, dan gewenst. Durft hij dat hardop te zeggen? Het gaat ineens over 23.500 te versterken woningen.

Ik verbaas mij over het gemak, waarmee bestuurders zichzelf tegenwoordig wijs maken dat het wel zo moet, vanwege het landsbelang. Wat dat belang precies is en wat men daar voor over heeft, blijft onbesproken. Zeggen dat de veiligheid voorop staat, maar dan de veiligheid bedoelen van de gaslevering, de veiligheid van de rijksbegroting, de veiligheid van de bankrekening van de NAM en diens aandeelhouders. Zeggen dat de bevolking centraal staat en dan de Nederlandse bevolking die buiten Groningen woont, bedoelen. Het deel van de natie, dat geen last mag hebben van die zeurende, claimende, lastige, niet meewerkende Groningers. Groningen dat goed is voor vijf Kamerzetels, wordt electoraal beschouwd als een irrelevante, perifere factor.

Sloop & Nieuwbouw

Wellicht heeft Annemarie Heite gelijk. Haar boerderij is inmiddels gesloopt. Voor veel geld wordt een nieuwe woning gebouwd, waar ze zelf aan mee moeten betalen, maar dat hebben ze geaccepteerd, want ze willen hun leven terug. Een leven zonder angst en zonder zorgen.
Volgens Annemarie Heite is er maar een oplossing: Alles slopen en nieuw bouwen. Kosten? 50-100 miljard. Versterken is weggegooid geld, want een versterkte woning biedt de bewoner niet meer dan een kans om op tijd de woning te verlaten bij een zwaardere beving, kracht 4,5 of zwaarder. Het huis is na zo’n beving beschadigd tot wellicht total loss, afhankelijk van de kracht van de bevingen. Weggegooid geld dat versterken en relatief duur.
Er zijn er ook die zeggen dat er nooit een zware beving komt. Er is veel te weinig informatie en kennis beschikbaar om dat te kunnen zeggen. De echte wetenschap heeft nog geen echte kans gehad.

Doe er wat aan!

Ik woon niet eens in Groningen, maar ben wel geboren en heb er meer dan veertien jaar gewoond. Hoe is het mogelijk dat men zo met landgenoten en een hele provincie omgaat? Of is het de herhaling van de geschiedenis. zoals in Limburg.
Geachte volksvertegenwoordigers: Doe er wat aan!

Wat is uw mening?

meander

 

Schademeldingen Groningen geprojecteerd op Amsterdam

Mijn Flitspaal

Mijn Flitspaal

Flitspaal Voorst

Voorstanders en tegenstanders vliegen elkaar in de haren over de nieuwe flitspaal aan de Rijksstraatweg midden in Voorst. Een digitale flitspaal, die in beide richtingen flitst, alhoewel…eigenlijk flitst de paal niet. Zonder dat je het merkt, wordt je digitaal gefotografeerd als je de toegestane limiet overschrijdt.
Ingaan op de verbale strijd tussen voorstanders en tegenstanders heeft niet zoveel zin, omdat de argumenten over en weer bij een ieder, ook buiten Voorst, bekend zijn, maar het is een feit dat er diverse ernstige ongelukken zijn gebeurd op de Rijksstraatweg in Voorst.
Het “plezier” van de flitspaal zal  overigens van korte duur zijn, omdat deze wordt verwijderd als de nieuwe rondweg in gebruik wordt genomen.

Wat vindt de bevolking?

Om voor zijn krant de reactie van de bevolking te peilen, is Jort Hamer, dé journalist van het lokale suffertje, vanmiddag naar het centrum van Voorst getogen om het publiek te bevragen.
“Hufterig die flitsers. Ik betaal toch niet, man. Laat die smerissen zelf maar werken voor hun geld”, roept een stoer uitziende, Voorster jongeman, als antwoord op Jorts vraag naar zijn mening over het nieuwe verkeerstoezicht. Hangend uit het raam van zijn gepimpte Fiat Panda, roept hij dat het toch niet helpt. “We maken ze weer kapot.” Hij krijgt bijval van zijn kornuiten, die met opgestoken middelvinger en onverstaanbaar geschreeuw laten horen wat ze er van vinden. De journalist springt naar achteren als de auto plotsklaps met piepende banden wegrijdt. Gelukkig is Jort wel wat gewend en gaat hij onbewogen verder.

Omdat hij midden op straat is gaan staan, moet de volgende auto, die veel te hard rijdt, wel stoppen. De vrouw kijkt hem boos aan, maar als Jort zegt wie hij is en haar vraagt wat ze van de nieuwe flitspalen vindt, blijkt ze groot voorstander te zijn. “Veel veiliger voor de kinderen”, zegt ze, daarbij naar achteren wijzend naar drie kinderen die zonder gordel op de achterbank zitten. “Ze moeten al die verkeershufters keihard aanpakken en naar het CBR sturen voor een cursus.
Net als Jort wil vragen waarom de vrouw zelf zo hard rijdt, zien ze de sleepdienst voorbijkomen met één auto op de wagen en eentje er achter. “Die zijn verderop tegen elkaar aangereden”, zegt de vrouw. Jort kijkt naar de twee auto’s die zwaar beschadigd zijn. Bij gebrek aan aandacht rijdt de vrouw weg en gaat Jort verder met zijn pogingen om automobilisten te ondervragen.

De oplossing

Na een tiental wisselende reacties, ziet Jort een gloednieuwe Fiat Talento met daarachter een aanhangwagen stapvoets aan komen rijden. De laatste, denkt hij, zijn hand opstekend. De automobilist stapt boos uit en vraagt Jort waar hij mee bezig is. Jort stelt zich voor en vraagt hem wat hij van de nieuwe flitspaal vindt.
De chauffeur geeft Jort een hand en zegt: “Bart Vroemen. Weet je wat mij is opgevallen in de berichtgeving over flitspalen?
“Geen idee”, zegt Jort.
“Er worden honderden miljoenen binnen geharkt door het rijk, zonder dat er ook maar iemand gas terugneemt en ik kan het weten, want ik woon aan de Rijksstraatweg. Straks gaan die flitsertjes weer weg. Wat gaan ze dan verzinnen om ons onnodig geld uit de zak te kloppen?”
“Heb je enig idee wat er dan wel moet gebeuren?’, vraagt Jort.
Bart zegt: “Ik heb een oplossing die mij en de veiligheid ten goede komt. Voorst is precies de gemeente waar je met mijn aanpak moet beginnen, want het inkomen van de Voorstenaar is een van de hoogste van Nederland.” Bart loopt met de journalist naar zijn aanhangwagen en zegt: “Zo doe je dat, beste man.”
Jort kijkt verbluft naar wat hij ziet liggen.
“Dat had je niet gedacht hé”, zegt Bart. “ Mijn eigen flitspaal voor mijn deur. Dan weet ik tenminste waar het geld naar toe gaat.”

meander


Bronnen:
http://www.omroepgelderland.nl/nieuws/2116264/Gejuich-in-Voorst-de-flitspaal-is-terug
http://www.rtlnieuws.nl/buurtfacts/geld/Inkomen%20in%20jouw%20gemeente/gelderland/voorst///Voorst-rijke-inwoners

 

Gruwelijke Explosie

Gruwelijke Explosie

De tengere en goed getrainde expert stond in opperste concentratie achter zijn werkplek. Er mocht volstrekt niets mis gaan. Hij pakte de gecoate zak met basismateriaal en maakte er zo klein mogelijke korrels van. Vervolgens perste hij het materiaal samen en bekeek met geoefende blik het resultaat. Een geringe aanvulling, twee kleine correcties en toen pas was hij tevreden.
Zorgvuldige voorbereiding en volledige focus waren absolute voorwaarden om de gewenste kettingreactie tot stand te brengen. Het zag er goed uit, maar dit was pas de eerste stap. Zonder geduld en toewijding zou het niet lukken.

1484px-caffeine-svg

Om de noodzakelijke compactheid te verkrijgen en daaruit het maximale resultaat te genereren, werd kokend water toegevoegd. Waterstof, Zuurstof, Koolstof, Kalium, Natrium, Fosfor, Chlorogeenzuur en een twintigtal andere stoffen, dienden in een uitgebalanceerde verhouding, binnen een kleine bandbreedte van minimale en maximale druk, tot de juiste chemische reactie te worden gebracht. De gepassioneerd ogende man keek nauwlettend naar het proces en stopte exact op het juiste moment. Er bleef een hecht plakkaat over en een waterige substantie met een nogal sterke geur.

Nu kwam het er op aan het tussenproduct goed en volledig af te dekken om het geambieerde, spectaculaire effect te bereiken. De afdekking had de preliminaire functie van ontstekingsvertrager, maar veranderde daarna, als gevolg van een intense, atomaire interactie met de hoofdsubstantie, in een ultieme booster van het beoogde explosieve effect.

Het materiaal voor de afdekking was wit met een lichtbruine absorptie in de bovenste laag. Het zag er vriendelijk en zacht uit, waardoor een argeloze toeschouwer wellicht om de tuin werd geleid.

Hij bracht het resultaat in een passende verpakking en precies op tijd naar de gewenste plek, waarna hij terugkeerde en afwachtte.
Even later volgde een zachte detonatie en beleefde ik een meervoudige, sensationele smaakexplosie, dankzij een gruwelijk lekkere cappuccino van Heilig Boontje.

 

meander


Locatie:
De huiskamer van Almere Poort, Heilig Boontje

 

Iteratie

Iteratie

Smeulende slierten gespannen retoriek                              

duelleren om beleefde overtuiging                                          

Omarmde behoeften pakken                                   

bescherming biedende leugens                                 

Geëmballeerde waarheden                         


Wat rood en over is                            

voor morgen                       

Verwachtingsvol verdriet                              

Beslissende vergissingen om                           

‘t onbestemd gelijk                                 


Konkelende erupterende scrupules                    

maskeren de evidentie                                 

Basaltane motieven,                         

annihileren zuchten                             

naar post existentie                      


Geschrokken stilte                   

Een ademtocht                           

Wassende weinigheden                              

Prelude van repetitie                             

Smeulende slierten gespannen retoriek          

meander

“Iteratie” is een gedicht over de repeterende geschiedenis van oorlog en oorlogspropaganda. Een gedicht op een moment dat het wapengekletter van zinloze woorden en onmachtige, gelogen waarheden in het gezicht van de mensheid worden gesmeten.
Is de onstuitbare iteratie van de geschiedenis het vliegwiel der vernietiging aan het aanjagen? Is het gebrek aan historische kennis de reden waarom de geschiedenis zich herhaalt? Herhaalt in daden en in gelogen woorden?

Genadeloos

Genadeloos

Het huis is nauwelijks klaar en de van der Meyde’s wonen er pas een paar maanden, maar ze gaan alweer verhuizen. Waar naar toe is nog niet bekend, wat geen wonder is, omdat ze het zelf ook nog niet weten. Het huis moet eerst nog worden verkocht, maar dat gaat tegenwoordig sneller dan je denkt. Zo snel, dat het stel zich nu al zorgen maakt over het doorgaan van de vakantie naar Dubai in januari. Als het huis snel wordt verkocht zullen ze toch eerst iets anders moeten hebben.

Het klinkt allemaal heel dynamisch, maar vanwaar die haast om het pas verbouwde paleisje te verlaten, zonder het optrekje een kans te geven de regionale beroemdheden zich thuis te laten voelen? Is het de opmaat naar het vervolg van de reality-soap? Moet er nog een huis worden verbouwd om de kijker te verblijden met de privé-emoties van een gezin? Nee, dat is niet het geval. De verhuizingsdrang wordt veroorzaakt door het hyperactieve gedrag van Melisa, die vaak al moeite heeft om haar kleren aan te houden, laat staan om op één adres te blijven wonen.
Het komt er eigenlijk op neer, dat Melisa niet wil wonen, maar wil verbouwen. Als een verbouwing eenmaal klaar is, dan is de lol er af en zal en moet ze verhuizen, vermoedelijk naar een volgende bouwval om daar haar ongebreidelde creativiteit en energie op los te laten. Tot het weer klaar is natuurlijk. En eerlijk is eerlijk, het resultaat van haar ongebreidelde mutatiedrang mag er wezen.

Andy zou er verstandig aan doen om een deal te maken met een makelaar, zodat hij om de twee jaar soepel van een compleet gerestaureerde woning naar een krot kan verkassen om daar de handjes uit de mouwen te steken. Het is een prima manier om de moeder van drie kinderen tevreden te houden. Hij kan zich beperken tot Apeldoorn, omdat, hoe paradoxaal ook, de in deze stad geboren Melisa de Veluwse gemeente liever niet wil verlaten. Op een plaats blijven wonen is een andere oplossing. Dan kan Melisa bouwvallen, krotten en andere hopeloze, soms opgegeven panden met haar tomeloze renovatiedrang veranderen in verkoopbare en misschien winstgevende objecten.

Een paar jaar geleden kwam het boek Geen Genade uit. Het ging over Andy’s zwakheden die zijn carrière hadden ondermijnd. Het is tegenwoordig in de mode om je zwakheden te laten beschrijven door een soort van sportjournalist, die er samen met de uitgever veel geld aan verdient, terwijl de meeprofiterende sporter in feite te kakken wordt gezet. Het getuigt van moed, zeggen fans over het lef van Andy om alles te vertellen. Welke moed precies wordt nooit duidelijk, maar het is wel fijn dat zo velen het willen lezen.

We hopen dat Andy heeft geleerd dat situaties en omstandigheden onbarmhartig kunnen zijn. Toch lijkt er niet veel voor hem te zijn veranderd en ziet hij de genadeloze bui al weer hangen. Is hij daarom gevlucht in het kickboksen? Om sportieve, of defensieve redenen? Wie zal het zeggen.

Red heart tree

Wat onze Andy de rest van zijn leven boven het hoofd hangt, is de ontembare, rusteloze, ongeremdheid van een vrouw, die nergens rust vindt, hoge eisen stelt en geen genade kent.
Liefde is genadeloos.

 

meander

 

 

Bron:
Stentor

Informatie:
Geen genade

 

 

Onvoltooid Voltooid

Onvoltooid Voltooid

Margriet nam een slokje van haar koffie, terwijl ze uit het raam keek. Ze zag ze uitstappen en over de parkeerplaats naar de ingang lopen. De boomlange, fors gebouwde Roel liep voorop met een vastberaden, lichtelijk stuurse blik. In zijn kielzog probeerden Margriets dochters hem al pratend bij te houden. Daar gaan we weer, dacht Margriet. Ze wist werkelijk niet meer wat ze moest doen. Toegeven en accepteren dat haar leven voorbij was, zoals ze de afgelopen jaren menigmaal had gedacht, of doorgaan zoals Herman haar vlak voor zijn dood had gezegd?

Margriet was langzamerhand steeds dover geworden en had sinds een half jaar een gehoorapparaat. Ze liep met een rollator in huis en naar de winkel. Voor grotere afstanden gebruikte ze een scootmobiel die ze zelf had betaald, omdat hij niet vergoed werd. Dan waren er nog de problemen met haar hart geweest en volgens haar kinderen werd ze steeds vergeetachtiger.

De verhuizing had Margriet goed gedaan. Ze had het tegen haar kinderen gezegd, maar die leken er niet naar te willen luisteren. Ze was liever in haar eigen huis gebleven. Haar thuis, waar ze meer dan vijftig jaar met Herman had gewoond. Het was vier maanden geleden, na lang aandringen van de kinderen, verkocht. Het huis was te groot voor haar en ze kon het niet langer zelf onderhouden, hadden ze gezegd. Met enige hulp had ze er prima kunnen blijven, vond ze zelf, maar ze had toegegeven om van het wekelijks terugkerende gezeur af te zijn.

Margriet had dikwijls gedacht dat ze de kinderen tot last was, omdat ze alle drie een flink stuk moesten reizen om haar te bezoeken. Als ze er dan eenmaal waren wilden ze na een uur al weer weg, behalve Ilse, die kookte als ze er was en bleef zolang mogelijk.
Roel en Carolien hadden er alles aan gedaan om hun moeder in een verpleeghuis of een aanleunwoning te krijgen, maar daar kreeg Margriet geen indicatie voor, omdat ze nog goed voor zichzelf kon zorgen.

Margriet wachtte tot de deur open zou gaan. Wat heeft het leven nog voor zin als je alleen bent en je kinderen min of meer suggereren dat je leven voorbij is, dacht ze. Haar kinderen vragen om vaker langs te komen, kwam niet in haar op, want daar was ze teveel een zorgzame en liefhebbende moeder voor. Misschien hebben ze wel gelijk, dacht Margriet. Ze was voortdurend moe en doodongelukkig, al leek het de laatste maanden, sinds ze hier woonde, veel beter te gaan. Ze merkte dat tranen opwelden toen ze hoorde dat de sleutel in het slot werd gestoken, werd omgedraaid en de deur in de hal open ging. Ze slikte een keer.

“Hai, mam”, zei Ilse. Om beurten gaven ze haar drie zoenen. Ilse omarmde haar moeder en hield haar even stevig vast.
Carolien zei: “Ik zet wel even thee, of heeft een van jullie liever koffie?” Roel was de enige die koffie wilde en zat al in de stoel naast zijn moeder, zodat zijn zussen op de bank plaats moesten nemen. Margriet keek naar haar zoon en zag een ongeduldig en ontevreden kind. Het deed haar pijn, maar ze liet niets merken.

Toen de koffie en thee op tafel stonden en Ilse een door haar gebakken, glanzend bruine boterkoek had aangesneden, stak Roel meteen van wal.
“Luister, ma. We hebben het er al vaker over gehad en daarom komt er straks een maatschappelijk werker om met ons en met jou te praten over jouw toekomst.”
“O ja, jongen? Zou ik misschien zelf mogen bepalen of ik met een maatschappelijk werker wil praten?”
“Natuurlijk, ma”, zei Roel, “maar jij komt niet tot beslissingen, daar kun je niets aan doen, dat hoort bij de leeftijd.” Carolien zei dat ze maar beter kon doen wat Roel zei, zonder dat te motiveren. Ilse zei niets en keek naar de grond, omdat ze haar moeder niet aan durfde te kijken. Ze schaamde zich.
“Hoezo?”, vroeg hun moeder. “Ik ben achtentachtig en er is niets mis met me.”
Carolien somde alle gebreken op en waarschuwde haar dat het steeds erger zou worden met nog meer ongemakken. “We begrijpen wel dat je papa mist en dat je graag naar hem toe wilt. We snappen als geen ander, dat je het moeilijk vindt om besluiten te nemen”, zei Carolien op een onechte meelevende toon, niet beseffend dat moeders hun kinderen altijd doorzien.
Margriet voelde dat ze boos werd en weer voelde ze tranen die naar buiten wilden. Ze haalde diep adem, beheerste haar emoties en zei dat ze het er niet meer over wilde hebben. “Laten we iets gezelligs gaan doen. Kunnen we straks ergens gaan eten met zijn vieren? Ik betaal wel.” Daar hadden ze het helaas veel te druk voor. Sport en werk gingen voor en konden niet worden afgezegd. Ilse had niet de moed om er tegenin te gaan.

Er werd aangebeld. Roel liep naar de deur en deed open. Ze hoorden hem zachtjes praten met iemand in de hal. Twee minuten later kwam hij binnen en zei: “Dit is Maikel Visser. Hij is maatschappelijk werker en komt langs voor een gesprek om de mogelijkheden voor jouw begeleiding te bespreken”, zei Roel, deels bezijden de waarheid.
Maikel stelde zich nogmaals voor aan Margriet en zei de anderen met een handopsteken gedag. Hij ging zitten op een door Carolien bijgeschoven stoel en vroeg of hij een kop koffie mocht, waarna hij brutaalweg het gesprek begon: “We nemen eerst jouw situatie door Margriet en dan bespreken we op welke manier ik jou kan begeleiden.”
“O”, zei de verblufte Margriet, die zich overrompeld voelde en even niet wist wat ze moest zeggen, waar Maikel dankbaar gebruik van maakte.
“Ik ben blij dat je door jouw kinderen bent voorbereid op mijn komst, dan kunnen we snel ter zake komen.” Hij somde een waslijst aan gegevens op en vroeg Margriet om ze te bevestigen of te corrigeren. Het stoorde Margriet dat hij zoveel wist en desondanks een verkeerde geboortemaand, een foute postcode en het telefoonnummer van Roel noemde. Het zal zijn manier zijn om mij te testen, dacht ze tegen beter weten in.

Opeens was het stil. Maikel had zijn lijstje had afgewerkt en zei niets meer, omdat hij ondertussen, zonder het te vragen, een stuk boterkoek had gepakt en daarom een volle mond had.
“Fantastisch”, zei Roel. “Wanneer begin je?”
Margriet hoorde wat Roel zei en vroeg zich af of ze er zelf nog bij was.
Maikel voelde dat het niet zo soepel liep als de kinderen van Margriet hem hadden voorgespiegeld en stelde hen voor dat ze alle drie weg zouden gaan om over anderhalf uur terug te komen. Hij wilde alleen en vertrouwelijk met Margriet praten, zei hij.
Margriet zei dat ze het op prijs zou stellen als Maikel haar mevrouw of mevrouw Jaarveld noemde.
Maikel keek haar aan en zei: “Natuurlijk, schat.” Met zijn ogen seinde hij naar Roel en Carolien dat ze moesten gaan.

Toen ze met zijn tweeën waren, stond Maikel op en vroeg Margriet of ze nog thee wilde. Margriet zei dat ze zelf de thee in haar huis regelde. Ondanks Maikels protesten stond ze op, pakte de theeglazen en liep bewust zonder rollator naar de keuken, wat haar de nodige moeite koste. Wat een snotneus, dacht ze.
Nadat ze de gevulde kopjes had gebracht, liep ze terug om de theepot, die al meer dan vijftig jaar trouwe dienst deed, te halen.

Ze zat nog niet of Maikel begon alweer te praten. “Fijn dat we even onder ons zijn. Vertel mij eens hoe je je voelt en wat je van mij verwacht.”
“Ik voel me prima en ik verwacht niets. Tot een uur geleden wist ik niet eens dat je kwam.”
Maikel dacht, verdomme, ze sturen me hier naar toe, zonder haar op tijd te informeren. Hij vroeg haar of ze met hem wilde praten over haar wensen. Margriet vroeg hem met een verbaasde, vragende blik over welke wensen hij het had.
Maikel koos voor de confrontatie om haar reactie te testen. “Welke wensen heb je omtrent jouw begrafenis of crematie als het eenmaal zo ver is?”
Margriet keek hem hoofdschuddend aan en zei: “Jij bent niet goed bij je hoofd. Ik ga nog niet dood.”
“Nee, maar op jouw leeftijd kan dat zomaar gebeuren en je hebt zelf herhaaldelijk aangegeven dat je het leven niet meer ziet zitten, zeiden de kinderen. Je wilde daar hulp bij, hebben ze gezegd.”
“Dat klopt ongeveer”, zei Margriet, “maar sinds ik hier woon, weet ik het niet meer zo zeker.” Ze wilde niet zeggen dat het idee voor hulp van haar kinderen kwam. Zelf had ze nergens om gevraagd, ook al had ze vaak gezegd dat ze moeite had met het leven.
Maikel zei: “Je kent mij nog niet, daarom begrijp ik dat je terughoudend bent, maar als ik zie waar je allemaal last van hebt en dat je veel alleen bent, dan vind ik het niet raar als je tot de conclusie komt dat het wel mooi is geweest.”
“Ik ben helemaal niet tot die conclusie gekomen”, zei Margriet gedecideerd.
Maikel was verbijsterd, omdat het niet strookte met de informatie die hij had gekregen. Was dit een vrouw die levensmoe was? Ze was weliswaar niet sterk meer, maar redde zich nog prima. Hij zei tegen Margriet: “Ik wil na ons gesprek nog eens met jouw kinderen overleggen over hoe we je het beste kunnen helpen, maar jij beslist over jouw leven en niemand anders. Wil je mij iets vertellen over jouw leven? Alleen wat je kwijt wilt natuurlijk.”
Margriet aarzelde, maar zei: “Dat is goed, jongen, maar eerst wil ik weten wie jij bent en wat je hebt gedaan. Daarna zal ik jou het een en ander vertellen.”
Maikel moest onwillekeurig lachen en zei: “Sorry, je hebt gelijk.” Hij vertelde over zijn werk, zijn gezin en zijn kinderen. Tenslotte vertelde hij over zijn huidige functie als stervenshulpbegeleider.” Toen hij daar over sprak, zag hij de geamuseerde en meer dan begrijpende blik van Margriet.

Margriet vertelde over haar jeugd, haar ontmoeting met Herman, het lange en fijne huwelijk dat ze hadden en zijn overlijden. Ze stond wat langer stil bij de kinderen en de actieve, sportieve vakanties die ze samen hadden beleefd. Na een slokje van haar thee te hebben genomen, begon ze over het huis. Het deed haar nog steeds pijn, dat ze het had moeten verkopen. “Gelukkig heb ik hier snel nieuwe vrienden gekregen. Ik doe vaak mee met activiteiten die ze in het grand café van de zorgservice organiseren. Morgen ga ik kaarten en zaterdag vieren we Halloween.”

Margriet pakte de theepot en schonk nog eens in. Tegen Maikel zei ze, dat hij nog wel een stuk boterkoek mocht pakken. Maikel taste toe en nam een hap van de goudkleurige driehoek.
“Ik woon zelfstandig”, vervolgde Margriet haar verhaal, “maar ik kan wel gebruik maken van alle voorzieningen hier in de Archipel. Het restaurant is niet bijzonder. Goed eten, maar daar is alles wel mee gezegd. Ze dacht even na en zei: “Het is de laatste tijd anders dan de afgelopen acht jaar, toen voelde ik mij eenzaam. Dat is nu een stuk minder. Ik ben door al die activiteiten wel vaker moe en moet wat langer slapen, maar dat stoort mij niet.”

Maikel had af en toe een vraag gesteld en begon sympathie voor deze kleine vrouw te voelen. Ze had trots over vroeger en over de kinderen verteld en ze was redelijk positief over het heden. Er waren aanknopingspunten genoeg om verder te praten. Daarbij waren ook aspecten die de conclusie voltooid leven konden rechtvaardigen. Hij wist dat hij met enig geduld en een goede aanpak haar wel zover kon krijgen dat ze bewust na wilde denken over de zin van haar leven, maar waarom zou hij dat doen? Ze moest er zelf mee komen. Hij keek naar zijn aantekeningen en naar het intakeverslag van de gesprekken met Roel en Carolien en dacht, het klopt niet en dat is raar. Zijn telefoon ging.
Het was Roel die zei dat ze niet terug kwamen. “We willen je vanavond graag spreken, om half zeven bij mij thuis.” Maikel baalde, maar kon geen nee zeggen, gelet op wat hij had geconstateerd. Honderdtien kilometer heen en terug, dacht hij ontevreden. Dat wordt een latertje. Zonder iets over Roels telefoontje tegen Margriet te zeggen, belde hij naar huis om te zeggen dat hij later kwam.

Maikel praatte nog een tijdje met Margriet over de activiteiten waar ze aan deelnam en de mensen die ze de laatste tijd had ontmoet. Om vier uur zei hij dat hij helaas weg moest, maar morgen nog eens langs zou komen, zonder te vragen of dat uitkwam. Pas toen hij bij de deur stond, zei hij dat de kinderen van Margriet niet terugkwamen. Ze leek eerder opgelucht dan teleurgesteld, dacht Maikel.
Toen hij weg was, deed Margriet het gehoorapparaat uit. Ze wilde even niets meer horen en pakte een puzzelboekje om verder te gaan met een lastig cryptogram.

Na een rit van ruim twee uur als gevolg van files, zat Maikel te praten met Roel, Carolien en Ilse, die ineens geen avondactiviteiten meer hadden. Roel had pizza bij New York Pizza besteld, omdat hij er zelf trek in had. De anderen aten mee, ondanks het feit dat hen niet was gevraagd of ze pizza wilden en zo ja, welke.

“We hebben jou niet gevraagd om een eigen mening”, zei Roel na het verslag van Maikel te hebben aangehoord, inclusief diens conclusie dat Margriet niet levensmoe was. “Jij bent stervenshulpbegeleider, dus doe wat je moet doen.”
“Zeker, Roel, ik ben erkend stervenshulpbegeleider, maar alleen op verzoek van de persoon die hulp nodig heeft en alleen als er overduidelijk sprake is van voltooid leven.”
“Haar leven is voltooid”, zei Roel. “Vanaf de dag dat mijn vader overleed, was haar leven voltooid.” Carolien knikte en keek Maikel aan, terwijl Ilse voor het raam stond, naar buiten keek en in stilte verdrietig was.
“Zo werkt het dus niet, Roel”, zei Maikel.
“Dan zorg je maar dat het zo werkt. Ik wil niet dat mijn moeder nog langer lijdt en daarover geen besluit durft te nemen.” Hij dacht aan de erfenis, die hij helaas moest delen met zijn zussen. Hij wist dat Carolien er net zo over dacht als hij, maar dat Ilse steeds meer bezwaren had. Dat stomme kind kan alles bederven, dacht hij. Al peinzend had hij Maikels reactie niet gehoord, daarom zei hij: “Wat zei je?”
“Ik vertik het om me voor de kar van belanghebbende erfgenamen te laten spannen”, zei Maikel, alsof hij gedachten kon lezen.
“Dan is deze bijeenkomst klaar en verbied ik je om nog contact te hebben met mijn moeder.”
“Dat zal niet gaan, omdat ik morgen een afspraak met haar heb.”
“Die zeg je dan maar af”, bitste Roel.
“Rustig aan, Roel”, zei Carolien. “Ik ga naar huis en breng Ilse weg. Het lijkt me verstandig, dat jullie nog even met elkaar praten.” Ze stond op en keek dwingend naar Ilse, die met tegenzin opstond en haar broer en Maikel gedag zei. Carolien liep zonder te groeten met haar tien jaar jongere zus naar buiten, in de wetenschap wat Roel zou gaan zeggen en daar wilde ze Ilse niet bij hebben.

Toen Roel de voordeur had gesloten, liep hij terug naar de keuken waar Maikel nog aan de lange, smalle tafel zat, wachtend op wat er zou komen.
“Laten we in de voorkamer gaan zitten”, zei Roel. “Wat wil je drinken? Een biertje? Whisky?”
“Als je voor mij iets fris hebt”, zei Maikel.
“Neem nou iets lekkers”, probeerde Roel in een poging om de sfeer te veranderen. Maikel aarzelde, maar vroeg nogmaals om een frisdrank. Hij kreeg een verse perensap. Roel nam een dubbele whisky met ijs.
“Ik kan het lijden van mijn moeder niet langer aanzien en ik ben niet de enige. Carolien en Ilse gaan er aan onderdoor en lopen daarom beiden bij een arts”, loog hij. “Ik kan het wel hebben, maar iedere dag ietsje minder.”
“Jouw moeder wil helemaal niet dood”, zei Maikel.
“Je kent haar pas, dus is dat een veel te voorbarige conclusie. Mijn moeder heeft ontelbare keren gezegd dat ze niet meer verder wil, maar ze is van een generatie waar het nemen van besluiten over je eigen levenseinde niet gewoon is. Ik wil dat je er tijd aan besteed en haar helpt om het besluit te nemen.”
“Ik weet het niet, Roel. Het stuit me tegen de borst om mijn capaciteiten in te zetten op die manier. Het is niet moeilijk om haar te overtuigen dat ze niet meer wil, maar dit is niet de manier waarop het zou moeten.”
“Ik begrijp het wel, want het is niet eenvoudig. Je stapt er in op een moment dat er al een hele voorgeschiedenis is, die jij niet kent. Ik ben er van overtuigd dat je het kunt, Maikel. Er zijn voor mij geen financiële belemmeringen om mijn moeder te gunnen wat haar toekomt. Ik heb daar wel wat voor over. Als ik je twintigduizend euro geef, is dat dan genoeg?”
Maikel keek alsof hij het in Keulen hoorde donderen en wist even niet wat hij moest zeggen. Er viel een net iets te lange stilte, die door Roel verkeerd werd geïnterpreteerd.
“Oké, vijftigduizend”, zei Roel.
“Ik ben niet te koop”, zei Maikel, maar er was aarzeling in zijn stem, dacht Roel.
“Kom op man, doe het voor mijn moeder en niemand hoeft er van te weten, ook mijn zusters niet. Ik gun het jou, omdat jij mijn moeder gunt wat haar toekomt.”
“Ik moet gaan”, zei Maikel, die zijn glas niet had aangeraakt. Weg hier, dacht hij, terwijl hij zijn jas pakte en de deur uitliep, Roel in onzekerheid achterlatend.

Onderweg naar huis hoorde Maikel de telefoon enkele malen overgaan, gevolgd door de piepjes van binnenkomende appjes. Hij voelde zich opgejaagd, maar reageerde niet.
Dit had hij nog nooit meegemaakt en hij deed dit werk toch al acht jaar. Moest hij het melden bij zijn coördinator? Zou die hem geloven? Het was zijn woord tegen dat van Roel. Daar kwam nog bij, dat hij het geld goed gebruiken voor de studie van de tweeling, een nieuwe auto, of een aflossing op de hypotheek. Vertwijfeld reed hij verder en mistte de afslag naar de A2. Veertien kilometer verder nam hij pas een afslag en reed terug. Na tien minuten verder piekeren, reed hij naar een wegrestaurant om iets te drinken, alles op een rijtje te zetten en na te denken. Hij wilde, voordat hij naar huis ging, tot een besluit komen.

Na bijna twee uur, een aantal drankjes en acht bitterballen, nam Maikel een besluit over Roels aanbod. Hij rekende af, liep naar de parkeerplaats en stapte in zijn auto, waar hij nog een tijdje voor zich uit zat te staren met de telefoon in zijn hand, twijfelend of hij Roel zou bellen. Morgen, dacht hij. Het eerste dat ik morgen ga doen, is hem bellen.
Langzaam reed hij over de oprit en gaf gas om in te voegen. Na een tijdje verliet hij de snelweg om de laatste veertig kilometer in alle rust binnendoor te rijden. Twee uur later werd Maikels auto uit het kanaal getakeld. Hij was vierenveertig jaar geworden en had zijn onvoltooide leven voltooid.

meander

Bronnen:

Nieuwsuur 1
Nieuwsuur 2
Algemeen Dagblad

 

Leve het Beve (Het Parasietenlied)

Leve het Beve (Het Parasietenlied)


(Leve het Beve is Hét lied van de parasiet; dé carnavalskraker van Groningen)

 

Leve het Beve, dankzij al dat gas

Nemen, NAM, genomen, wat zijn we in ons sas

Leve het Beve, ga zo maar lekker door

Leve het Beve, zingen wij in koor

 

Groningers die claimen, zijn een mooie kans

Eerst maar eens ontkennen, zo begint de dans

Rapporten die verdwijnen, dat is onze taak

Vertragen, ondermijnen, voor de goede zaak

 

We wijzen steevast af en houden van de C

Schade door bevingen? Kom, dat valt wel mee

Contra-expertise, dat hebben wij heel graag

Veel werk voor adviseurs, ook … al … gaat … het … traaaag

 

Leve het Beve, dankzij al dat gas

Nemen, NAM, genomen, wat zijn we in ons sas

Leve het Beve, ga zo maar lekker door

Leve het Beve, schreeuwen politici in koor

 

Als de aarde schudt, dan vieren wij groot feest

Een dag is pas geslaagd als er een beving is geweest

Boven kracht drie, wordt een bonus uitbetaald

Wat fijn dat de NAM naar Grunn is gehaald

 

Leve het Beve, dankzij al dat gas

Nemen, NAM, genomen, wat zijn we in ons sas

Leve het Beve, ga zo maar lekker door

Leve het Beve, brullen wij in koor

 

De komende decennia schudt de aarde vaak

Hopelijk een knaller, want dan is het raak

Wij zijn profiteurs, dat interesseert ons niet

Leve onze ambacht, wij … zijn … pa..ra..siet

 

Leve het Beve, dankzij al dat gas

Nemen, NAM, genomen, wat zijn we in ons sas

Leve het Beve, ga zo maar lekker door

Leve het Beve, lallen wij in kohohohohoor

   
Leve het Beve, Leve het Beve, Leve,Leve,Leve, Leve het Beve ……..
Leve het Beve, Leve het Beve, Leve,Leve,Leve, Leve het Beve ……..
Leve het Beve, Leve het Beve, want vergeet het niet, WIJ ZIJN PA-RAAAAA-SIIIIIET!

 


meander

 

Bronnen:
10% slechts naar herstel, de rest bestaat uit advies en management
90% van schadevergoeding Groningen gaat naar experts

Geplaatst:
Groninger Krant